1. De lift

De lift

Omdat ik op mijn eerste blog meer reacties ontving dan ik had verwacht, bij deze een nieuwe blog, die bovendien wat meer inhoud heeft dan de eerste.

De lucht voelde koud. Een enkele windvlaag beroerde de haren op zijn armen. Met een korte ruk aan het stuur vloog hij de bocht om. Nog een kleine twee minuten en hij zou thuis zijn. Thuis in zijn appartement. Het appartement op de derde verdieping. Het appartement dat enkel te bereiken was via het trappenhuis. Het trappenhuis met die vervloekte lift.

In de verte zag hij de felle lampen bij de voordeur van het complex opdoemen. Ze wierpen een aantal kille lichtstralen de duisternis in. Hij smeet zijn fiets tegen de muur van het gebouw en greep zijn sleutelbos uit zijn broekzak. Met een bevende hand draaide hij het slot open. Enkele stappen schuin voor hem zag hij de stalen donkerrode liftdeur. Door het smalle raampje scheen een groen licht. Strak voor zich uit kijkend liep hij met een flinke pas rechtdoor de trap op. Een koude rilling gleed over zijn rug. Hij wist dat de kleine klapdeurtjes achter de grote rode deur dadelijk zouden dichtschuiven. Klaas versnelde zijn pas en sloeg nu telkens een traptrede over. De eerste verdieping, en de lift was nog steeds beneden. Snel nam hij de volgende trap naar de tweede verdieping en opnieuw bleef het stil. Nog even en hij was boven.

Hij zette snel een paar stappen, toen hij beneden het gekraak van de klapdeurtjes hoorde. Het geluid van langs elkaar glijdende platen roestig metaal liet opnieuw een koude rilling over zijn rug lopen. Bijna boven hoorde hij de zachte brom al. Het geluid van de lift die omhoog kwam. Omhoog naar de derde verdieping. Hij rende door en eenmaal boven sprong hij naar de deur de galerij op. Terwijl de deur achter hem dicht sloeg, hoorde hij de klapdeurtjes van de lift al krakend open gaan. Hij durfde niet om te kijken, maar wist dat hij van achter het glas, vanuit die verstikkende, kleine, groene ruimte werd bekeken.

En zo gaat het nu al dagen, zo niet weken, zo niet maanden. Telkens wanneer ik maandagavond thuis kom van m’n vriendin gebeurt het. De lift is standaard beneden wanneer hij niet gebruikt wordt. Maar steeds als ik laat thuis komt en de trap naar boven neem, gaat de lift op dat moment ook naar boven. Genoeg aanleiding voor mij om eens over te bloggen en het leek me wel leuk om dat in romanvorm te doen, met mijzelf als hoofdpersoon. En dan kan Bassie wel zeggen dat spoken niet bestaan, maar ik ben daar niet zo zeker van.

Tot zover dit spookverhaal. Tijd om te pitten. Truste!

Dit artikel delen

Over de auteur