1. Baby's..

Baby's..

1e Pinksterdag, ik kwam dodelijk vermoeid mijn bed uit na een avondje stappen. De slaap uit mijn ogen wrijvend klom ik alle vier-en-twintig traptreden af om uiteindelijk onderaan de trap mijn weg naar de ontbijttafel te vinden. Eenmaal aan mijn ontbijt bedacht ik me dat ik een barbecue had deze namiddag. Zowel mijn geest en mijn maag reageerden afkerend op deze gedachte, wat resulteerde in een keiharde boer. ‘Frank, doe normaal’, riep mijn moeder vanuit de woonkamer,‘Vanmiddag gaan we naar opa en oma toe om te barbeknoeien, we gaan met zijn allen!’ En meteen was al mijn hoop om niet te hoeven met deze semi-grappige opmerking de grond in gestampt.

‘Waar gaan we eigenlijk naartoe, opa en oma staan toch in Markelo op een camping?’, vroeg ik. ‘Nee, ze staan nu in Haaksbergen op een camping, vlak naast het zwembad’, zei mijn vader. Eigenlijk moet ik bekennen dat ik het nooit gesnapt heb, mijn grootouders vinden het nodig om elk jaar een andere camping te zoeken. Elk jaar een nieuw plekje ergens in het Twentse landschap om hun veel te grote stacaravan neer te pleuren. Om vervolgens te beweren dat ze daar de rest van hun leven blijven staan. ‘We zijn er bijna jongens!’, hoorde ik opgewekt vanuit de voorkant van de auto komen.

Terwijl we over de camping liepen hoorde ik al akelige muziektonen. Het ‘Jipi jipa ja jumbo dje’, gaf me al het voorgevoel dat even honderd meter verderop bevestigd werd, er was een fancy fair op deze camping. Veel te dikke vrouwen die bh’s verkopen, de nieuwste hits van Heidi en een springkussen, gelukkig hield het daarmee wel op. We liepen hier snel langsheen om bij de stacaravan van opa en oma aan te komen, onderweg nog enigszins gehinderd te zijn door een brandweerwagen uit de voormalige Sovjet-Unie. ‘Wat leuk dat jullie er zijn’, schalde door de warme lucht. We had arrived..

Na ongeveer een uur kwamen mijn oom en tante er ook bij, waarna de eerste speklappen op de P1000 deluxe edition BBQ gegooid werden. Al snel daalde het niveau van de gespreksstof hierdoor, aangezien mijn oom en tante een nichtje gecreëerd hadden. Zo'n nichtje dat het leukste is als ze een speen in haar mondje heeft, of als ze slaapt. Maar af en toe weet de komst van zo'n schattige baby mij indirect al te frustreren. Ouders, opa en oma, oom en tante, allemaal verdringen ze zich om de baby.Na een uurtje begon dit mij al aardig op de zenuwen te werken, ‘koejikoejikoee’ had ik al genoeg gehoord toen. Terwijl de rest van de familie bezig was met het trekken van de baby’s aandacht, hield ik me bezig met de reeds aangebrande speklapjes.

Baby’s zijn eigenlijk maar irritante dingen. Ze huilen, slapen en schreeuwen. Veel meer doen zij niet, ook al is dat hun goed recht. Eigenlijk zijn baby’s zelf niet eens irritant, het zijn meestal de ouderen die dat zijn. Eindeloos geluidjes maken waar de baby dan op zou moeten reageren, en wanneer deze daadwerkelijk een keer reageert volgt er een vreugde-uitbarsting omdat er iemand herkent is door de baby. Tergend irritant vind ik dit. ‘Frank, je moet even komen, ik wil even een foto voor later maken.’ Riep mijn oom. Dat is iets waar ik dan nog niet zo’n probleem mee heb, aangezien ik een aangeboren liefde voor camera's heb.

‘Ok, dan pak je haar (het heeft een spleetje) zo vast, want anders laat je haar straks nog vallen’ instrueerde deze tante mij, terwijl er net een doelpunt werd gescoord op de televee, waar mijn voetbalgekke broers buitengewoon content mee waren. ‘Oke, even lachen!’, en klaar was de foto. Vervolgens kwamen mijn oma en moeder er aan lopen en daar begon het weer. ‘Wat lijkt je nichtje veel op jou Frank’, ‘Ben jij niet een hele leuke baby Sofie?’ om af te sluiten met ‘Mag ik hem even overnemen Frank?’. Vervolgens gaf ik de baby af, maar op dat moment gebeurde er iets bijzonders. Ik en mijn nichtje hadden een blik van verstandhouding, een moment waarop wij het helemaal eens waren. Vervolgens begon zij te lachen en op het moment dat mijn moeder de baby in handen had; PRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRT!

Dit artikel delen

Over de auteur