1. Stroperige Blitzkrieg

Stroperige Blitzkrieg

Ik doe mijn werk met plezier. Negen uur achter de kassa zitten op een dag is voor mij geen probleem, vooral omdat de tijd verstrijkt als een op hol geslagen horloge. Ook omdat ik daarvoor vakken moest vullen en dat was een regelrechte hel met een baas die zelfs Satan himself zou verzwelgen met zijn kanonnades van verwijzingen, scheldwoorden en woedesalvo’s. Op sommige dagen spring ik echter uit het minste geringste uit mijn vel, maar dat mag natuurlijk niet en daarom kroppen wij het op… dat is nooit goed. Neem bijvoorbeeld de usual suspects die mij zo irriteren op rottige dagen (lees: dagen met een kater), zo hebben we de gehandicapte jongen in een scootmobiel waar ik altijd zijn boodschappen moet inpakken. Opzich totaal geen probleem, ik doe het graag, maar welke mongool bind zijn tas vast aan de achterkant waar die jongen met geen mogelijkheid bij kan? Hoe wilt hij dat thuis gaan uitpakken? Maar dan nog het meest idiote, hij koopt ook echt een hoeveelheid boodschappen waarvoor ik minimaal drie of vier van die rugtassen voor nodig heb, dat past niet! Maar we hebben ook andere mensen, zoals mensen die op mij gaan katten als er iets niet klopt. Zo had ik laatst een man die boos begon te worden omdat er product twintig cent meer kostte dan hij dacht. Dus ik tik nog een bonus-nummer voor die man in, om aardig te zijn weet je wel, maar er stond ook geen bonus op, dus bleef het hetzelfde. Begon hij ineens tegen mij te schelden! Gozert, kan ik er iets aan doen dat jij een prijskaartje niet kan lezen? Bovendien kan ik er helemaal niks aan doen, want ik kan het alleen maar scannen en hem extra geld teruggeven mag niet, want dan hebben we een kassaverschil. Slecht voor de administratie.

Maar laatst spande toch echt een groep de kroon. Het was een paar minuten voor zessen, nog maar even uithouden en ik mocht naar huis. Ik had enorme honger en de wijzers leken wel de tegenovergestelde richting op te gaan, mijn hoofdpijn hielp ook niet erg mee en het was de hele dag enorm druk geweest. Alleen het laatste kwartiertje kwam er amper meer een klant binnen, zeker heerlijk te barbecueën met dit heerlijke weer, waar ik nog geen minuut van heb kunnen genieten. Toch kwamen er toen klanten mijn kant op, het was een groep Duitsers en ik moest me inhouden om niet keihard in de lach te schieten. Als die Ludolf’s nog vier andere broers hadden gehad zou het me niks verbaasd hebben, ze voldeden gewoon aan elk stereotype die je van een Duitser kan verwachten. Ze waren allemaal ongelofelijk dik, simpelweg vadsig te noemen, hadden neuzen waaraan je kon zien dat ze nog voor het ontbijt alweer dronken waren. Daarnaast hadden ze haar waarbij de viesheid van een zwerver nog brandschoon zou zijn, zelfs hoofdluizen zouden er op slag dood uit kunnen vallen. Maar nog het ergste van allemaal: ze kochten een sh*tload aan bier! Als ik het goed kan herinneren was het rond de zeventig euro aan bier dat ze kochten, allemaal van de Euro fuckin’ Shopper… Dat kost ongeveer veertig cent voor een halve liter! Na eindelijk alles geteld te hebben en aan de andere kant van de band gezet te hebben waren we ook weer een heel wat aantal minuten verder, maar toen begon de ellende.

Ze wilden pinnen, normaal vind ik dat top, want een simpele druk op PIN/CHIP is genoeg voor mij en de rest mogen hun doen. Maar het ging niet echt van een leien dakje, de eerste pinpas deed het niet, maar ze wilden het nog even proberen. Dertig keer proberen later waren ze erachter dat hij het echt niet deed en dus besloten ze om te kijken wat er op het pasje stond… Jawhol heur, het was de freakin’ chippas. Toen gingen ze de correcte pas gebruiken, die het overigens ook pas deed na heel wat keren, en drukten ze de pin in. Transactie Geweigerd. Kak. “U heeft niet genoeg geld op uw pinpas staan” “Waschzzzz?” Kak, het zijn natuurlijk Duitsers, mijn Duits is simpelweg heel, heel, heel erg slecht te noemen in crisissituaties. Vooral als ik tegenover Duitsers sta die alleen het Duits verstaan als het ook nog eens met hun accent wordt gesproken. Dan maar over op het Engels. “You don’t have enough money on your bank account.” “… Wasch?” Oh mensen, hoe gaan we dit oplossen? Dan maar een collega erbij halen die wel Duits kan. Na drie collega’s gehad te hebben die het ook niet konden uitleggen kon John, mijn baas, het wel oplossen. Na een gesprek waar ik hoogstens vier woorden van heb verstaan zegt John: “Dat was het enigste dat ze hebben, de creditcard ligt ergens anders en ze hebben geen contant geld bij zich.” Dus dan is de enigste mogelijkheid over om al die blikjes in drie boodschaptassen te stoppen, bij houdbaar te dumpen en naar huis te gaan. Nog even mijn rooster checken, vest uittrekken en een bekertje water in een slok naar binnen werken. Tegelijkertijd een croissant in mijn muil proppen die zo droog was dat ik hem amper door mijn keel kreeg en dan eindelijk naar huis toe. Nog even op mijn horloge kijken hoe laat het is: 18:38… Ik haat Duitsers.

Dit artikel delen

Over de auteur