1. Verleden Part 1

Verleden Part 1

Voor filosofie hadden we een grote PO en één van de opdrachten die we kregen was, om op een creatieve wijze jouw mening te geven over wat jij zou doen als je terug in de tijd kon reizen. Het moest natuurlijk wel een beetje serieus zijn en omdat ik origineel wilde zijn en dus niet een standaard verhaal over het vermoorden van Hitler wilde vertellen, bedacht ik iets anders. Het gaat over een jongen wiens ouders dood zijn gegaan door een auto-ongeluk en daarom wil hij de uitvinder van de auto's vermoorden.

Ladies and Gentlemen, it's a pleasure to introduce to you this story. Read and Enjoy!

VERLEDEN

Het was twee uur ’s ochtends. De hele nacht was ik wakker gebleven voor dit moment. Zachtjes probeerde ik uit mijn bed te komen. Heel stilletjes, om niemand beneden wakker te maken, sloop ik door mijn kamer. De deur had ik voordat ik in bed ging liggen al op een kiertje gedaan, zodat ik hem niet nog is open zou moeten doen en lawaai daarbij zou kunnen veroorzaken. Voorzichtig duwde ik de deur verder open, glipte door het gat wat daardoor ontstaan is, en duwde daarna de deur weer voorzichtig terug.

Nu spande het erom, ik moest namelijk de trap af, die vreselijk kraakte als je op de treden ervan stond. Ik had echter aan alles gedacht, en daarom de dag tevoren goed geluisterd welke treden kraakten, en welke niet. Zachtjes daalde ik daarom de trap af, en toen ik dacht dat ik er al was ging het mis. Ik stapte met mijn voet verkeerd, omdat ik geen hand voor ogen kon zien. Ik durfde namelijk niet het licht aan te doen om mijn oom niet wakker te maken door het schijnsel van het licht. Met mijn voet kwam ik dus hardhandig op de trede terecht, waardoor de stilte opeens verstoord werd door een ongelooflijk kabaal voor mijn gevoel. Ik bleef als versteend stilstaan, terwijl ik mijn oren spitste om te luisteren of de stille ademhaling van mijn oom verstoord werd. Na een minuut, wat voor mij een eeuwigheid duurde, durfde ik de andere treden van de trap af te gaan.

Toen ik dan eindelijk beneden de trap stond, sloeg ik een zucht van verlichting. Nu was het een eitje. Ik liep, nog steeds zachtjes, naar de kamer waar de machine stond. De tijdsmachine, die mijn geniale oom uitgevonden had. En nu was ik van plan om er mijn ouders mee terug te halen. Mijn ouders, die gestorven waren tijdens een auto ongeluk toen ik nog maar een paar jaar oud was. Gelukkig voor mij was ik op dat moment niet bij mijn ouders, maar bij mijn oom, die kinderloos was. Mijn ouders waren van plan om me op te halen nadat ze terug waren gekomen van een vliegreis uit Afghanistan, waar ze naartoe waren gegaan voor een fotoreportage voor het magazine waar ze voor werkten. En toen, in één klap, circa 30 kilometer van dit huis af, werden daar hun levens vernietigd door een dronken automobilist, die met zijn grote terreinwagen tegen de kleine auto van mijn ouders botste en hem daarmee compleet vernietigde.

Ik vermande mezelf. Ik moest me concentreren. Dit moest ik goed doen. Ik had het plan bedacht toen mijn oom voor de eerste keer, een paar weken geleden, aan mij vertelde dat hij een tijdmachine had uitgevonden. Ik zou namelijk met die tijdmachine, de uitvinder van de auto vermoorden, zodat mijn ouders ook nooit een auto-ongeluk zouden kunnen hebben en ze dus nog zouden leven. Deze uitvinder, hij heette Nicolas-Joseph Cugnot, vond het eerste voertuig uit wat uit zichzelf kon bewegen. Maar dat zou ik verhinderen. Ik stapte de kamer binnen waar de machine stond. Het was helemaal geen grote machine, wat je misschien wel zou verwachten uit films. Nee, het was een heel eenvoudige machine, je moest het je voorstellen als een rond platform met een diameter van een halve meter, met daaraan een paar snoeren, die bevestigd waren aan een klein kastje, wat de grootte van een magnetron had, waaraan een aantal hendeltjes zitten. Mijn oom demonstreerde vorige week aan mij hoe het allemaal werkte.

Ik had de handelingen in mijn geheugen opgeslagen, en zelfverzekerd stapte ik dan ook op het platform. Ik pakte de rode hendel, draaide hem een kwartslag om, drukte vervolgens de rode knop in, en trok een hendel voorzichtig naar achteren. Vervolgens toetste ik de datum in waarnaar ik getransporteerd wilde worden. Opeens trok er een rilling van angst door mijn lichaam toen mijn vinger de knop aanraakte. Dit was het moment, maar wat als het verkeerd zou gaan? Wat als de tijdmachine niet werkte, en ik in een ruimte tussen de tijd terecht zou komen, om er voor eeuwig in vast te blijven zitten? Woest schudde ik deze gedachten echter van mij af. Ik zou mensen redden met deze daad. Niet alleen mijn ouders, maar nog veel meer verkeersslachtoffers. Voorzichtig, om geen fouten te maken, toetste ik op het kleine toetsenbord de cijfers 12-05-1769 in. Dit was de datum waarop de stoommachine van de uitvinder klaar was. Nadat ik de datum had ingetoetst hoefde ik nog maar twee handelingen te verrichtten. Allereerst toetste ik de plaats van bestemming in, wat het Franse dorpje Void was.

Ik drukte als laatste de kleine blauw knop in, en op hetzelfde moment zweefde ik opeens in een soort draaikolk, waarin ik allerlei belangrijke historische gebeurtenissen als in een diafilm voor mij afgespeeld zag. Het eind van de Tweede Wereldoorlog, het verdrag van Versailles, het uitbreken van de Frans-Duitse oorlog, Waterloo, De Franse Revolutie, de onafhankelijkheidsverklaring van de VS in 1776, en plots stond ik in mijn pyjama, midden in de nacht in het Franse dorpje Void. Ik keek op mijn horloge, en zag dat het ondertussen al half drie was geweest. Ik had de kleine revolver uit de bureaula van mijn oom gehaald, die nu in mijn zak zat. De zon begon al op te komen, het was ook middenzomer, dus dat was niet echt verwonderlijk. Ik probeerde me te oriënteren, en zag dat ik recht voor de boerderij van de Franse uitvinder stond.

Tot mijn verwondering zag ik dat het kleine schuurtje naast het boerderijtje verlicht was, door vermoedelijk een olielamp. Het licht flikkerde een beetje doordat er een zwarte schaduw langs het licht kwam. Een deur ging krakend open, en daar stond de uitvinder in het licht van de olielamp. Hij zag er verstrooid uit, met een ietwat lange grijze baard. Ik was bang dat hij mij kon zien, en ik keek vluchtig om me heen naar een plek waar ik me kon verschuilen. Ik zag een kleine heg, die misschien net hoog genoeg was om bescherming te bieden tegen de ogen van de uitvinder.

Ik besloot de proef op de som te nemen, en holde naar de heg toe met mijn blote voeten, en kwam daardoor pijnlijk terecht met mijn voeten op een paar kleine grindsteentjes. Met moeite kon ik een kreet weerstaan, en hinkte een beetje verder naar de heg toe. Hij had mij blijkbaar niet gezien, want hij liep rustig naar de deur van zijn huis toe, in gedachten verzonken zo te zien. Ik dacht even na wat te doen. Ik kon natuurlijk na hem toe rennen, mijn pistool uit de zak van mijn pyjama halen, het richten, en de trekker overhalen. Maar, zo bedacht ik mezelf, hij zou waarschijnlijk ook allemaal bouwtekeningen hebben gemaakt van het voertuig.

Morgen Part 2

p.s. het is geen cliffhanger, die kon ik eigenlijk niet vinden, want ik heb het verhaal al een tijdje terug geschreven en niet met de intentie om het hier te posten :)

Dit artikel delen

Over de auteur