1. Bij InsideGamer maak je wat mee (Deel 1)

Bij InsideGamer maak je wat mee (Deel 1)

School is bij vlagen oer- en oersaai. De momenten dat er licht door de wolken der middelbare studiejaren schijnt zijn tijdens gymnastiek, geschiedenis en IB. Gymnastiek is logisch natuurlijk, geschiedenis en IB wellicht iets minder maar ja, zo ben ik. Maatschappijleer is dan heel andere koek. Het is nuttig bedoeld, maar heeft minder inhoud dan verwacht, al kan die uitspraak liggen aan het feit dat ik de helft van die lessen gemist heb (nee, spijbelen doe ik niet, daar ben ik te keurig voor). Het vak wordt eigenlijk pas leuk in het vijfde jaar. Dan moet je, bij ons op school tenminste, een maatschappelijke stage doen, en laat dat nou net de perfecte kans zijn om eens een volle week bij InsideGamer te werken.

Bij de maatschappelijke stage is het de bedoeling dat je bij een bedrijf of instantie stage loopt dat iets bijdraagt aan de maatschappij. Een verzorgingstehuis is dan een perfect voorbeeld. Maar ja, nieuws verzorgen is ook nodig. Niet? In ieder geval was mijn lerares, de lieftallige mevrouw XXXXXX, dat met me eens. Ik mocht dus van haar bij IG stage lopen. Gelukkig was die lieve Jelle van Es het er ook mee eens en werd de week van 23 februari, onze carnavalsvakantie, ingepland als mijn stageweek.

Maandag de 23ste stond ik om zes uur op, ik moest immers om 10 uur op kantoor zijn, en een reisje van Swalmen naar Amsterdam duurt normaliter plusminus twee uur. Dus ja… Anyway, zes uur opgestaan, direct gaan douchen, gauw eten naar binnen schuiven, een lunchje voorbereiden en vervolgens vertrekken met twee vlaaien onder mijn armen naar station Swalmen. Of ja, station... perron is nog een te groot woord. Maar er komt een (Veolia)-trein en dat is goed genoeg. Alhoewel, aangezien de NS en Veolia niet op elkaar wachten mag ik in Roermond nog een half uur wachten. Gelukkig ging de tijd snel om met de enquête die ik daar mocht invullen over mijn ‘gevoelens’ over dat station. In de trein kon ik goddank mijn tijd nuttig besteden.

Daar kon ik rustig een aflevering van House M.D. en The Young Ones kijken op mijn iPod, een stuk in het boek Mass Effect: Ascention lezen en nog wat in de krant lezen. Rond kwart voor 10 kwam de trein station Bijlmer ArenA binnen en kon ik de laatste stappen naar kantoor gaan nemen. Daar aangekomen werd ik hartelijk met veel gejuich, geklap en gezoen begroet door de redactie en naar een erebureau geleid om aldaar aan het werk te gaan. Dus ik zat daar, aan Jelle’s door rommel overgoten bureau, te wachten op de grote man zelf zodat hij me instructies kon geven.

Na niet lang gewacht te hebben kwam Jelle binnengeschrijnd en liet hij me aan de slag gaan met het nieuws. Drie uur later was het tijd voor de lunch. Terwijl iedereen broodjes en beleg aanschafte in de kantine, zocht ik een gezellig grote tafel uit, ik had immers mijn lunch al. Na de lunch was er nog even ‘relax’-tijd. Zelfs zo relaxed dat er begonnen werd aan de vlaaien. Ze waren al aangesneden door mijn lieve mama, dus kon iedereen direct aan de slag met het genieten van de vlaai van onze bakkerij.

De rest van de week werd gekenmerkt door normale werkdagen, met het verschil dat ik ditmaal vanuit Enkhuizen moest reizen. Het leek mijn vader wel handig om een vakantie te plannen in die week in de buurt van Amsterdam, zodat ik wat minder lang hoefde te reizen. Nou, om eerlijk te zijn was de reis maar een kwartier korter, maar dat hoeft papa niet te weten… Dus nog steeds mocht ik om zes uur opstaan en mocht mijn vader me naar een station brengen. Maar ja, elke morgen drie kranten doorwerken (Metro, Spits en De Pers) in de trein kan toch nooit slecht zijn voor de leesvaardigheid, of wel?

Eigenlijk viel de ordinairheid van die week wel mee. Dinsdag stortte er een vliegtuig neer een paar honderd meter verderop, woensdag was daar ineens een NERF-gun en donderdag was er wat te vieren. De website van GamesGuide werd namelijk gelanceerd en ja, die horen er ook bij. Die avond werd dus gezegend door een erg spannend FIFA 09-toernooi (ik verloor met 13-0, 8-0 en 3-1; it’s a record!), wat pizza’s en zelfs nog een voetbalwedstrijd tussen Ajax en Florentina.

Ik houd niet bijzonder veel van voetbal, maar vond de wedstrijd wel erg leuk. Wat een sfeer hangt er in zo’n stadion zeg! Op de reis terug naar Enkhuizen was die sfeer nog steeds te voelen. Of ja, horen eigenlijk. Een of andere kerel in mijn coupé hield het een half uur lang vol LEONARDO, LEONARDO uit te kermen om Ajax’ overwinning te vieren. Leuk is anders.

Net zoals het begin van de volgende dag overigens. Mijn vader en ik waren alleen in dat huisje en pa vond het wel leuk om warme broodjes te hebben als ontbijt. Hij deed dan ook twee pistoletjes in de magnetron terwijl ik me aan het ontkleden was in de badkamer. Terwijl ik in de douche stapte ging er plotseling een of ander alarm af. Aangezien we die week al last hadden van de boiler, nam ik aan dat ik gewoon die straal wat zachter moest zetten. Zo gezegd zo gedaan. Maar nee, dat alarm bleef aanhouden. Dan maar de hele douche uit. Alweer zo gezegd en alweer zo gedaan. Maar alweer NEE, dat takke-alarm bleef maar piepen. Zou het dan wat anders zijn!? Ik draai me om en zie ineens rook onder de deur komen.

Ik spring de douche uit, doe de deur open en ren de keuken in. Pa was er niet, die was de auto aan het halen. Ik zie bakken rook uit de magnetron komen en besluit hem open te trekken. Er komt meer rook uit, ditmaal erg donkere. Ik zie tussen de rook door twee koolzwarte pistoletjes liggen en denk “die idioot van een vader ook…”. Het brandalarm blijft doorratelen en het ergert me steeds meer, dus besluit ik maar de schuifdeur/raam naast de keuken open te maken. Dat doe ik, om vervolgens in de verschrikte ogen van de overburen te kijken. Ik was vergeten dat ik een beetje, nou… naakt was…

Ondanks dat was de laatste stagedag even productief als de andere dagen en kon ik met opgeheven hoofd terug naar Swalmen. Ik heb gedurende die week een hoop nieuws geplaatst, meegeholpen aan prijsvragen maar voornamelijk een hele hoop plezier beleefd met de gehele bende van InsideGamer en de rest van Sanoma’s gamesdivisie. Of ik er een hoop geleerd heb dat ik niet al wist, durf ik niet met zekerheid zeggen, maar leerzaam was het zeker. Nog leuker misschien was wat er nog ging volgen, wat in deel twee te lezen is.

Dit artikel delen

Over de auteur

Jules Schlicher (Eind)redacteur InsideGamer. Speelt graag alles, maar komt aan veel te weinig toe, en gaat dus maar door aan Fable en The Witcher 3. En vooral Xbox-games. Limburgse zaligheid sinds 1991.