1. Hersendood

Hersendood

Op het moment zit ik behoorlijk stuk achter mijn pc. Op het moment zit ik achter de pc van mijn broer, wat onderhand mijn pc is geworden. Mijn eigen anderhalfjaar oude computer is kapot. Hij start niet meer, helaas. Hij is dood. Nu zit ik dus achter mijn broer’s computer, onderhand mijn computer. Deze start nog wel. Deze is ook anderhalf jaar oud. Deze heeft nog garantie, mijne had dat niet. Een kapotte computer zonder garantie, waarom zit er geen garantie op? Ik had het geld er niet voor over. Ik had het geld niet. Geldt niet?

Het probleem is dus dat ik geen geld meer heb. Afgelopen zomervakantie heb ik een paar weken gewerkt, goed geld verdient, nieuwe computer gekocht. Nou, de computer was al een halfjaartje eerder gekocht, geld was geleend van mijn ouders. Het werk wat ik die zomervakantie deed was saai, doch leuk. Op de gemeentewerf van Winterswijk gebeurd niet veel, mensen rijden af en aan in hun straatvegers, voor de rest niks. Gelukkig dat de mensen in die straatvegers allemaal bijzondere mensen waren, stuk voor stuk mannen met een eigen karakter.

Zo ook Abdul. Ik weet niet meer of hij Abdul heette, dus ik noem hem nu gewoon Abdul. Abdul was afkomstig uit Afghanistan, een immigrant noemen ze zo iemand. In zijn geval wordt hij behalve immigrant ook nog eens allochtoon genoemd, tja, hij komt niet uit onze westerse wereld.. In ieder geval, Abdul was een man met een karakter waar je U tegen zegt. Hij werkte in Nederland als straatveger, ergens in Winterswijk, net als vele anderen. Maar Abdul werkte er niet om zijn huishouden draaiende te houden, Abdul was ook niet van plan om er de rest van zijn leven te blijven werken. Abdul vond straatvegen echter wel heel leuk hoor. Zijn droom was om terug te gaan naar Afghanistan als hij genoeg geld had, om daar de straten te gaan schoonmaken. Omdat hij als geen ander wist dat er meer doden door rioolratten dan door Talibanratten vallen in Afghanistan. Inspirerende man, Abdul, een man met een droom, een goed mens. Of zijn plan nou goed gaat uitpakken of niet, ik zal het nooit weten, hij blijft een held.

Nu zit ik hier nog steeds achter ‘mijn’ computer. Al het geld dat ik toen bij de gemeentewerf in Winterswijk had verdient is op. Het is al een paar maanden op. Het is aan het goede leven vergefen, uitgaan enzovoort. Leuke tijd was dat, mijn eerste keer dronken. Genieten. Nu ben ik dus al een paar maanden niet meer uitgegaan, omdat het geld op was. Saai is dat, hele weekenden niks doen. Ik koop geen kleren meer, ook al betalen mijn ouders dat voor mij. Ze weten niet dat ik blut ben, hoeven ze ook niet te weten. Toch weerhoudt iets in mij mijzelf ervan kleren op hun kosten te gaan kopen. Ook weet ik nog niet of ik volgend jaar doorga met voetballen of dat ik daar een punt achter zet. De teamgenoten die ik krijg spreken mij niet aan, veel te fanatiek er vooral veel te dom. ‘Als ik mijn lul uit m’n broek trek, komt er af en toe net zo’n vieze lucht naar boven in m’n neus. Echt VIES joh!’. Dat soort.

Het enige waar ik mij op het moment mee bezighoudt is het spelen van potjes Fifa, wat me niet echt vermaakt, en het eindeloos spelen van Call of Duty. Het is niet eens leuk meer, ik kan me ook niet meer concentreren onder het spelen, maar ik heb nou eenmaal niks beters te doen. Af en toe zit ik uit te kijken naar het moment waarop ‘mijn’ computer weer vrijkomt, om vervolgens als ik er op zit honderd keer naar een select groepje sites te gaan. Als ik enkele uren later weer van de computer afga, heb ik weer niks met mijn tijd gedaan. Ik kan natuurlijk ook bezig zijn voor school, maargoed, school.. Ze willen dat ik dingen ga leren die er niet toe doen, dingen die mijn niet boeien of dingen die ik simpelweg niet wil weten. Ik wil niet weten hoe onze maatschappij is opgebouwd, ik wil leven in de maatschappij.

Op het moment bestaat mijn leven uit niks. Ik heb gelukkig een nieuw baantje bij de Jumbo bemachtigt, groenteboer spelen. Ik irriteer me er echter wel aan dat alles zo ontzettend snel moet, een container in een kwartier.. Dat hakt er in na enkele uren. Aanstaande vrijdag krijg ik mijn loon, dan kan ik weer gaan leven. Ik ben van plan te gaan hardlopen, ik ben van plan nieuwe games te kopen. Ik hoop dat mijn hersenen dan weer tot leven komen, ze zijn nu aardig dood. Ik kan me niet voor de geest halen of vrijdag nou met een hoofdletter geschreven is of niet. Kut is dat. De passie moet terug. Maar ik realiseerde mij vandaag dat ik er met geld nog niet ben. Ook met hardlopen niet. Wat ik nodig heb, is een droom. Een droom om na te leven. Vandaag dacht ik aan dat honk in Winterswijk, aan Abdul. Bedankt Ab. ‘Mijn’ computer zet ik nu uit.

Dit artikel delen

Over de auteur