1. Over vervelende zusjes, brand en spinnen

Over vervelende zusjes, brand en spinnen

Jongens, ik heb een zusje. Voor iedereen die nu al vol medeleven naar het reactieblok scrollt: geloof me, ze zijn er in ergere vormen. Goed, ze is behoorlijk (lees: totaal, absurd, driedubbel) verslaafd aan de Sims en heeft een vreemde voorkeur voor inhoudsloze pulpromannetjes, maar verder is ze een lief, normaal zusje. Oké, dat is niet waar. Ze heeft één verschrikkelijk afwijking. Mijn lieve, kleine zusje gilt namelijk om werkelijk alles!

Je kent ze wel: die mensen die een grote fobie hebben voor insecten. Mijn zusje is er ook zo een. Ziet ze een oorwurm? Dan gilt ze. Ziet ze een zilvervisje? Dan gilt ze. Ziet ze een lieveheersbeestje? Dan knuffelt ze hem dood. Ja, ik weet het, haar logica klopt niet helemaal. De grootste nachtmerrie van mijn lieve - maar soms wat schrikkerige - zusje is echter een diertje genaamd de spin. Wanneer ze er een ziet, komt het hele huis dit hoe dan ook te weten. Wat zeg ik? De hele buurt! Oordopjes zijn op zulke momenten een absolute pré, geloof me.

Nu diende de volgende situatie zich gisteren aan. Ik was vrolijk bezig mijn nieuwste recensie te bewerken, toen er opeens honderden dingen tegelijk leken te gebeuren. Het eerste was ik opmerkte, was een langgerekte gil. Natuurlijk was het eerste dat door mijn hoofd schoot: “Ach gossie, weer een spin.” Ik haalde mijn schouders op en richtte me weer op mijn recensie. Nog geen seconde later zag ik in mijn ooghoek een gestalte door de gang op en neer rennen. “Sjonge, dat is een grote spin,” dacht ik logischerwijs en typte weer door. Het volgende wat mijn scherpe zintuigen waarnamen, was een tweede gil.

Ik verwachtte te horen: “IIIIIEEEEWW: SPIIIIN!!”

Ik hoorde: “BRAAAAAND!”

Nu hebben je zintuigen even nodig om dit te verwerken. Vreemd genoeg was mijn vinger sneller dan mijn verstand, want ik drukte om welke reden dan ook op de knop: ‘Plaats recensie’. Ik voelde een ongelooflijk grove vloek opkomen, maar schonk er geen aandacht aan, sprong van mijn stoel af en rende de gang op. Mijn zusje rende nog steeds als een overspannen renpaard door de gang heen (met vage huppel inbegrepen) en huilde tranen met tuiten. Wat bleek: de brand had zich beperkt tot een zielig kortsluitinkje bij het strijkijzer. Dat er een steekvlam van één meter bij ontstaan, laat ik dan voor het gemak even weg.

De moraal van dit verhaal:

1) Zusjes overdrijven alles.

2) Zusjes gillen om het minste of geringste.

3) Zusjes zijn niet goed voor de kwaliteit van mijn recensies.

4) Zusjes bezorgen lieve broers nog eens een hartinfarct.

Dit artikel delen

Over de auteur