1. Vakantielijstje

Vakantielijstje

Toen mijn vakantie twee weken gelden eindelijk begon, was ik blij. Blij omdat ik een periode vol twijfel in kon ruilen voor een periode van relatieve zekerheid. Werken, uitslapen, af en toe een spelletje spelen of 's avonds met vrienden bij elkaar zitten en gezellig doen. Helaas moet dat laatste even wachten tot alle ouders op vakantie zijn, nou ja, mijn ouders. Twee hele lange weken van acht dagen per stuk, dat kan niet anders dan fantastisch worden.

Gisteren echter wat tegenslag. Het regende, ik was niet ingepland om in de winkel te staan om bananen af te wegen voor oude madams en het was een uur in de middag. Persoonlijk vond ik dat best een goede prestatie qua uitslapen, al helemaal op een doordeweekse dag. Het spelen van een spelletje zat er niet in, Fallout 3 was al uitgespeeld. Daarom werd het woordje spelen ingeruild voor het woordje recenseren. Neemt niet weg dat de dag niet zo fantastisch was. De beruchte verveling sloeg heel onverwacht maar toch keihard toe.

Daar zit je dan. Op de bank. Of was het nou liggen? Ik houd het bij een combinatie van de twee, de zitlig houding. Wat ik op die bank ik zitlig houding aan het doen was? Kijken naar de Tour de France, 's werelds meest chaotische sportevenement. Over het algemeen kijk ik alleen de etappes in de Alpen en Pyreneeën, de overige verlopen toch altijd hetzelfde. Maar ik zatlag er wel naar te kijken. Een paar dappere doch mindere wielrenners fietst vooruit maar wordt vlak voor de finish ingerekend door een ontketend peloton, dat is het draaiboek over het algemeen. Gisteren ging dit echter niet op, Voeckler, een kleine fransman (groot minpunt) wist door de ontstane chaos vooruit te blijven, nadat hij eerder al met zijn mede-vluchtelingen had afgerekend. Chapeau.

Vanochtend, een dag later, werd ik wakker. Normaal gesproken om zo snel mogelijk mijn blaas te legen, vanochtend echter niet. Ik dacht terug aan vroegere tijden. Vorig jaar, toen ik nog meeging op vakantie, zaten we ergens in Frankrijk bij de Alpe d'Huez, 's werelds meest beroemde berg, op die drie andere (lezersvraagje) na. Behalve dat ik hem bijna helemaal opgelopen heb, deed ik datzelfde een dag later nog eens over op de fiets. Ik kwam boven op de top, hoe ik er toen uitzag doet er niet toe, wat er wel toe doet is dat ik bek- en kontaf was. Toch gaf het erg veel voldoening, het opfietsen van die gigantische berg.

Dat woord ontbrak ik mijn rijtje aan het begin. Voldoening. Moe worden, het lichaam gebruiken, iets wat goed was kan makkelijk weer goed worden. Na drie maanden van stil gezeten te hebben, ben ik op deze druilerige ochtend gaan hardlopen. Ook al was het maar vijf kilometer, ik ben nu ontzettend moe in mijn lijf. In mijn lijf, maar niet in mijn hoofd. Ik voel mijzelf voldaan, ik voel me helder en scherp qua geest, in mijn hoofd. Hardlopen kan worden toegevoegd aan het vakantielijstje, met een doel. Volgend jaar rijd ik alle bergen in La France op, op een fiets. Want dat voelt goed.

Bocht 7 op Alpe d'Huez, sfeerimpressie afkomstig van uw favoriete weblogger

Dit artikel delen

Over de auteur