1. Zomercollumn: Niet-verliezers

Zomercollumn: Niet-verliezers

Vandaag weer een etappe in de Tour de France, net als iedere andere dag gedurende drie weken. Behalve morgen, maandag, rustdag. De fietsen worden op slot gezet en de vrouwtjes krijgen een dag de tijd om een week van eenzaamheid te verwerken, bij hun man in een hotelletje ergens in Frankrijk. De gemiddelde wielrenner heeft immers geen tijd na weer een ellendige etappe. Jan Modaal op de fiets moet na een hapje en een drankje weer naar bed, het word herstellen genoemd. Herstellen van een lange en zoals vandaag soms toch wel eenzame etappe. Een etappe die over de Toumalet leidde, een grote heuvel van de Hors categorie, veel zwaarder bestaat dan niet meer, dit is hemel of hel.

Want he goed het ook moet voelen voor Contader en co om aller en iedereen achter zich te laten, diezelfde achterblijvers leidden pijn. Pijn in botten, pijn in weefels en pijn op plekken die nog niet zijn opgenomen in de menselijke anatomie. Ikzelf heb dit een keer mogen meemaken. Afgelopen jaar op Alpe d'Huez. Met kramp in beide benen omhoog fietsen, stukje voor stukje, wetend dat het nog vijf kilometer naar de top is. Verschrikkelijk. Al helemaal gezien het feit dat het nichtje steeds dichterbij kwam. Afstappen om uit te rusten - hoe logisch ook - is dan geen optie. Lijden is het credo, hijgen en steunen en kreunen. Ik denk dat ik weet hoe Kenny van Hummel zich moet hebben gevoeld vandaag, ergens in de Pyreneeën op het stalen ros.

Terwijl Kenny van Hummel helemaal achteraan in de rij wielrenners alles uit de kast probeerde te halen om maar bij de grote groep te blijven, wat hem uiteindelijk niet lukte, snelde Laurens ten Dam er aan de voorkant van diezelfde grote groep vandoor. Op goed geluk, wie weet waar het toe zal leidden. Het weer was, in tegenstelling tot hier in Overijssel, prachtig. Met een vrolijke zon in de rug waagde Laurens de srpong, op weg naar de vrijheid. Op weg naar de eenzaamheid. Even weg van die rare Spanjaard en die gekke Amerikaan die elkaar het daglicht in de ogen niet gunnen. Maar alleen rijden kan niet zomaar, dus Laurens reed in een groepje weg bij de grote groep. Allemaal met maar een doel, alleen over de finish gaan.

Terwijl die altijd opgewekte Van Hummel alleen zijn weg naar de top van de Toumalet aan het voltooien was, lag hij daar dan. Arme, arme Laurens ten Dam, even de controle kwijt over het stuur. Even niet opgelet. Vervelend is dat in een afdaling waarin zo'n fiets al gauw 80, 90 kilometer per uur gaat. Gelukkig heeft die jongen niks ernstigs, al zag dat er niet zo uit. Het Rabobank pakje kapot, bloed uit de elleboog en een hoop zand verspreidt over het lichaam, willekeurig plakkend aan het zweet, travestiet Kelly zou er qua looks niet voor onder doen. Al moet ik er dan wel bij vermelden dat het bij haar om vrijheid van keuze ging en bij Laurens ten Dam om een ongeluk. Hopelijk kan zijn meisje, wat hij vast en zeker heeft, hem morgen op de rustdag opvrolijken.

De eenzame wielrenner. Vandaag waren het er dus twee, allebei verdedigen zij onze nationale driekleur. Terwijl Kenny van Hummel er alles aan deed om binnen de tijd over de streep te komen, reed Laurens ten Dam zwaar gehavend weer in het peloton. In de grote groep. Wat een prachtige tegenstelling tref ik hier aan. De renner die eenzaam had willen zijn, die had willen winnen contra de renner die in de grote groep had willen zitten, niet niet had willen verliezen. Winnen of niet verliezen. Bij voetbal, hockey en andere teamsporten moet er altijd gewonnen worden, niet verliezen bestaat er niet. Alles of niets. Misschien is wielrenner daarom wel zo'n fascinerende sport om naar te kijken, om over te lezen en om over te schrijven. Niet verliezen levert hier geen winnaars op, het zorgt er alleen maar voor dat er niet verloren wordt, dat de plek in het peloton niet kwijtgeraakt wordt. Kenny van Hummel kwam binnen de tijd binnen, nadat hij meer dan honderd kilometer alleen op de fiets een gevecht tegen zijn fysiek had gevoerd. De beste niet-verliezer van de dag. Ik denk dat hij zich wel een beetje winnaar voelde toen hij in het vliegtuig op weg naar de rustdag stapte.

Dit artikel delen

Over de auteur