1. Muzikale ontmaagding

Muzikale ontmaagding

Ik heb gisteren dag één op het gratis festival "de Affaire" in Nijmegen gezien. Ik kwam eigenlijk alleen voor Deerhoof, maar het werd een... ahum, interessant voorprogramma :P Lees hieronder mijn impressie in de wonderlijke wereld van Morphweasel en zijn eerste optreden/festival ooit. :D

Heel Nijmegen stond vol met auto's en mensen die ofwel naar 'de Affaire' gingen, of naar een ander festival, want het waren er nogal wat. De zogenaamde "vierdaagsefestivals" worden ze genoemd, ter viering van de opening van de vierdaagse (slap excuus om een festival te houden, maar goed :P). Maar goed, ik ging dus samen met mijn broer en vier andere lui (vrienden van hem) naar 'de Affaire'. Wat een prachtige locatie om een (gratis) festival te houden, zeg! Midden in het Valkhofpark, een park met oude ruïnes van kastelen en veel groen, wat in zijn geheel op een enorme heuvel staat, en uitzicht biedt op de Waal en de weilanden die Nijmegen omringen. Ook stond er een mooi verlicht reuzerad in de verte, dus de sfeer was er zeker (over sfeer gesproken, achteraf lag het hele park bezaaid met betrapte plastic bier/fris-bekertjes :P). Echt een super locatie om op te treden dus, zeker tegen zonsondergang! Bovendien hadden we erg veel geluk met het weer; het bleef de hele avond droog (in tegenstelling tot de rest van de dag)!

Allereerst was er een of ander vreemd figuur aan het experimenteren met vage elektroshizzle. Echt, het vreselijk om zo "ontmaagt" te worden; het eerste optreden in mijn leven, en meteen zo'n kut herrie. Om een leuke impressie te schetsen: die figuur had een bril op bestaande uit twee dikke (schijnbaar doorzichtige) plastic doppen, ieder een andere felle kleur, en droeg een heuze Action-tas op de kop over zijn hoofd. Hij maakte 'muziek' (lees: een absurde -niet aan te horen- elektronische versie van The Twelve Days of Christmas (in juli notabene!) afgevolgd door allerlei bliepjes en andere Skype- en MSN-waardige geluidjes) door allerlei vreemde joysticks aan te sluiten op een paneel en deze te bedienen. Riiight!!! Werkelijk pokkeherie, er zat ook totaal geen melodie in ofzo. Een hopeloze poging tot dansen op deze geluiden (ja, da's een beter woord dan 'muziek') door één toeshouwer werd dan ook merkwaardig aanschouwd. Door mij. De rest van het publiek (lees: een man of twintig) kon er gewoon niks anders van maken dan stil zitten en "kijken" (ik durf het woord "luisteren" niet te gebruiken in dit zinsverband).

Ahum, de enige reden die ik me kan bedenken dat ik erbij zat, was dan ook omdat het zo'n unieke locatie was: die gast trad op IN een van die ruïnes die het Valkhofpark reik is!

Niet zo'n succesvolle opening dus, maar het beloofde beter te worden met een band waarvan ik de naam zelfs nu nog even moet opzoeken. Ah, daar hebben we hem: Nissennenmondai, wat blijkbaar zoiets als "milleniumbug" betekend. Maar goed, het idee was (volgens de folder en de website van de Affaire) dat er drie Japanse chicks helemaal los zouden gaan op gitaar, bas en drums. Opzwepende elektronische shizzle met duizelingwekkende powerriffs, slopende drumpartijen en waanzinnige gitaarloopjes. De doorleefde punkattitude daarentegen, krijgt u er tijdens het optreden helemal gratis bij.

So far voor de beschrijving, want die bleek alles behalve terrecht.

Na een half uur fine-tunen van de gitaren en drums kon het dan eindelijk beginnen, en hoe! Ahum, werkelijk.. jawel... een KWARTIER lang (oké, ik overdrijf, 12 minuten...) hetzelfde gepingel op de gitaar, totdat er een ander instrument bij kwam. Gevolg: na een uur heb je een aardig liedje, maar damn, wat duurde dit lang! Veel te lang! Wonderbarig hebben ze in het optreden van een uur wel DRIE nummers kunnen spelen. Ik geef toe, het was lang zo slecht niet als die experimentele Action-tas, maar het duurde gewoon veel te lang! En het beloofde geswing, de duizelingwekkende powerriffs en de punkattitude waren ver te zoeken. Vuur. Dat was wat er ontbrak. Vuur op de gitaren en een enorme lasershow. Dat had de boel misschien nog een beetje kunnen redden.

Maargoed, een leuk voorprogramma al met al, maar hiervoor kwam ik niet. Na veel geschreeuw om verstaanbaar te blijven, vier ice-teas (ik drink niet) en minstens evenveel plaspauzes verder, was Deerhoof dan eindelijk aan de beurt! Ik kende lang niet alle nummers van hun, maar ze hebben zeker enkele toffe liedjes ertussen zitten! En laat het nou net zo zijn dat ze die ALLEMAAL speelden :) Ik was een gelukkig mens. Lekker meebleren met "The Perfect Me" en dansen op "Panda Panda Panda". Super! Al die nummers die me niet aanspraken op hun platen lieten ze gewoon achterwege, en de nummers die ze speelden waren live zó veel beter dan op disc! Bovendien waren de bandleden erg enthousiast, sympathiek en straalde ze vrolijkheid uit. De gitaristen waren erg goed op elkaar afgestemd en de drummer is één van de beste die ik heb gezien so far (mijn broer zij nog tegen me bij dat optreden voor Deerhoof: "Hey, da's die gast van Deerhoof!", wijzend naar de persoon voor mij. En waarempel, één optreden later ging deze dezelfde persoon achter het drumstel zitten. Geinig :P).

Maar goed, het was dus werkelijk waar een geweldig optreden! :-)

En oef, je merkt dat (achteraf) trouwens wel aan je oren, zo'n eerste festival/optreden(s) in je leven :P

Maar Deerhoof maakte alles goed, het was SUPER! :D

PS: Ik vond nog wat interessante shizzle omtrent het optreden van Deerhoof wat ik aanschouwen heb. Hieronder volgen dus wat linkjes. Is wel de moeite waard om even te kijken voor de liefhebbers... (alleen die recensie zuigt! Ben het zelf namelijk niet eens met het cijfer, maar ik snap anderzijds ook wel dat dit niet echt goed is voor een dagafsluiter; tja, echt toegankelijke muziek is Deerhoof nu eenmaal niet voor de mainstream...)

Recensie met foto's van optreden Deerhoof (3voor12)

Iemand die het optreden deels heeft vastgelegd (1/4)

Iemand die het optreden deels heeft vastgelegd (2/4)

Iemand die het optreden deels heeft vastgelegd (3/4)

Iemand die het optreden deels heeft vastgelegd (4/4)

Dit artikel delen

Over de auteur