1. Vakantie in Frankrijk

Vakantie in Frankrijk

Afgelopen zaterdag ben ik weer enigszins bruin teruggekomen van vakantie. Tegenwoordig gaan mensen op vakantie waar je vroeger alleen kwam als dienstplichtige of schipbreukeling maar mijn bestemming was minder tropisch. De vakantiebestemming van dit jaar was het prachtige Frankrijk. Hier heb ik twee weken op de camping gestaan met mijn vriendin, mijn schoonouders en het zusje van mijn vriendin. Ik geef toe dat dit niet bepaald als een succesformule klinkt maar ik heb me over het algemeen toch uitermate goed vermaakt. Het weer was over het algemeen goed maar het fijne van 38 graden celcius ga ik naar alle waarschijnlijkheid nooit begrijpen. Zodoende waren er dagen dat ik de gehele dag in de schaduw heb vertoefd. Hierdoor heb ik in ieder geval vijf boeken kunnen doorploegen.

In de 27 jaar dat ik vakantie ga, heb ik Frankrijk meerdere keren doorkruist maar met het echte Frankrijk had ik nog geen kennis gemaakt. In een ver verleden heb ik ooit Parijs bezocht maar dit deed ik met 40+ medeleerlingen. Hier kun je uit concluderen dat er weinig van die reis is blijven hangen. Na twee weken platteland en dorpjes kan ik niet anders concluderen dat Frankrijk een prachtig land is. Binnen een paar uur constateer je met grote ergernis dat het in landschappelijk en klimatologisch opzicht schandalig is bevoorrecht. Ik ben er van overtuigd dat God na het scheppen van Frankrijk zo was geschrokken van het welhaast perfecte resultaat dat Hij ter compensatie de Fransen heeft gemaakt. Als nuchtere Nederlander heb je natuurlijk een arsenaal aan vooroordelen alvorens je de grens oversteekt. Fransen leven op wijn en stokbrood, spelen Joule de Boule en zijn ondanks je Franse lessen nooit goed te verstaan. Om ons wereldbeeld een beetje overzichtelijk te houden, zien we onze vooroordelen dan ook graag bevestigd door kleine ongeregelheden of aanvaringen op intermenselijk of internationaal niveau. In Nederland had ik al besloten mijn vooroordelen thuis te laten aangezien ik de Fransen wilde ervaren zoals ze zijn. Duitsland is namelijk geen Hilter (maar tot op de dag van vandaag moeten de Duitsers dat steeds opnieuw bewijzen). En de grensverleggende uitstapjes van Napoleon dateren weliswaar van alweer wat langer geleden, maar het beeld van een arrogante dwerg met een minderwaardigheidscomplex kan ons ook nu nog het zicht benemen op de moderne Fransman. De Fransen zijn trots op hun land en vooral op hun geschiedenis (en terecht). Zij zien de Galliers als hun favoriete voorouders. Het feit dat ze uit talloze stammen bestonden die als los zand aan elkaar hingen en deel uitmaakten van de grotere familie der Kelten, doet er kennelijk niet zoveel toe. Ik heb ze ervaren als zeer vriendelijke mensen als je maar probeert de Franse taal te spreken. De Engelse taal heeft over het algemeen een contraproductieve werking of deze vriendelijke mensen.

Van mijn reisgenootschap ben ik de enige die niet naar Frankrijk wil emigreren. Het is het land van de culinaire fijnproevers en dat ben ik simpelweg niet. Ik drink geen verjaarde druiven en blauwe kaas lijkt me verre van gezond. Doe mij maar jong belegen. Een schaal met bitterballen doet mij meer dan een gevulde eendenborst. Wellicht zijn het calvanistische trekjes maar een fijnproever ga ik nooit worden. Het enige dat het land mij te bieden heeft is een beter klimaat, meer zichtbare geschiedenis en een interessante avifauna. Maar deze opsomming is voor mij absoluut geen reden om te emigreren naar Frankrijk. De regen en de gemiddelde temperatuur in Nederland houden je wakker en productief. Van de hitte en de Franse taal val ik op ten duur in slaap.

Als je van Frankrijk wilt genieten dan raad ik je aan naar het pittoreske plaatsje Cordes (zoals bij veel Franse woorden moet je de laatste letter gewoon niet uitspreken) te gaan. Cordes kun je vinden door 12 uur lang naar het zuiden te rijden. Het ligt op een kleine 40 kilometer van de historische stad Albi. In Belgie kom je nog een aantal unieke verkeersborden tegen waaronderhet bord: File mogelijk! En je bent een blij man als je zonder file en andere missers door Parijs komt maar het vakantie gevoel komt pas echt wanneer je de stad Orleans achter je laat. Het is een prachtig land waar je schijnbaar heerlijk kunt eten en drinken. Maar ook zonder deze geneugten blijft het absoluut de moeite waard het land in al zijn glorie te proeven. Viva la France!

Al mijn weblogs kun je vinden op:

http://onweersproken.wordpress.com

Dit artikel delen

Over de auteur