1. Daar -een kort verhaal-

Daar -een kort verhaal-

Rechtstreeks van mijn weblog het verhaal daar, veel plezier en sorry voor tikfouten in het verhaal

Daar

Ze zit nu al dagen onbewogen voor het raam naar buiten te kijken. Vanuit mijn slaapkamer raam zie ik haar zitten en vraag me af of ik bij haar zou aanbellen. Gewoon om sociaal te zijn. Even gezellig een babbeltje maken een kopje koffie drinken en.... Godver alweer tijd om te vertrekken naar mijn werk. Het beeld van zij die staart laat me niet meer los. Hoe zou het voelen om alleen maar te slapen en te staren. Langzaam bekruipt me een gevoel van jaloezie. Ik wil ook gebonden zijn aan het niets doen in de wereld. Ik wil ook mijn eigen pad kunnen uitstippelen, mijn eigen pad richting de vrijheid.

De dag kruipt letterlijk voor bij. Ik kijk het laatste uur meer op mijn horloge dan dat ik nog daadwerkelijk iets uitvoer. Eindelijk wordt het dan toch zes uur en mag ik weg. Ik spring op de fiets en een half uur later voel ik de bekende ogen weer naar mij staren. Eenmaal thuis spring ik op de bank en kijk wat TV. Het nieuws gaat eigenlijk aan me voorbij en eigenlijk ben ik een beetje aan het staren naar de TV. Zoals een echte man beaamt komt hierbij je vinger niet los van de afstandsbediening en de P+ knop. Ik ga naar boven en knip mijn PC aan. Het is nog niet zo laat en door het fijne voordeel van de zomer kan ik nog steeds naar buiten kijken. Weer zie ik het meisje zitten. Weer bekruipt mij het gevoel dat ik haar wil groeten, maar weer komt er iets belangrijkers tussen door.

Met een ferme klap sla ik mijn wekker uit en draai me nog een keer om. Mijn hoofd bonkt en mijn maag doet zeer. "Wat is de zondagochtend toch altijd kut", denk ik bij mezelf. Ik sta op en ik zie haar nu alweer zitten. Weer kijkt ze naar buiten en weer wil ik naar haar toe. Nu kan het ook echt en voor ik het weet, heb ik mij gedouched en mijn kleren aan getrokken. Met grote passen loop ik naar het huis van de staardster en met een druk op de knop hoor ik de bel gaan. Ik hoor gestommel en zie in de reflectie van het glas de woonkamer deur opengaan. Daar staat ze nu ineens voor me, weer gescheiden door een glazen wand, maar nu is het kwestie van tijd voordat de barrière valt. Een vage lach tekent zich om haar mond en ze doet de deur open. "Hoi Eleanora", begin ik mijn gesprek, "heb je misschien zin om samen te staren?" De lach wordt iets groter en niet veel later zit ik, in haar toch opvallend moderne huis, te kijken naar hoe het leven aan het huis voorbij trekt.

Van haar leer ik hoe daar meneer van Houten elke ochtend vol stress het huis verlaat, omdat zijn vrouw weer eens begon te zeuren of hoe daar meneer Andersson een brief van de IND kreeg, dat hij alsnog een inburgeringstest moet doen. Zij weet alles over iedereen en niemand weet iets over haar. Het brengt haar in een luxe positie, als je er ten minste van houdt om geen contact meer met de buitenwereld te hebben. Zelf noemt ze het onthaasten, ik noem het maar liever: vreemd, doch behagelijk. Na een uurtje of twee besluit ik, dat ik maar weer eens naar mijn huis toe moet. Bij de deur aangekomen, vraagt ze of ik morgen weer langs kan komen. Nog voor ik kan antwoorden zegt ze: Tuurlijk kan je, op maandagavond doe je toch nooit wat. Na wat nedenken, besluit ik toch maar te komen en ze lacht vriendelijk en zegt me gedag. Ik loop naar huis en zie hoe het huis van meneer Andersson te koop staat en hoe meneer van Houten driftig buiten aan sigaret staat te lurken. Ik lach in mezelf en bedenk me, dat zij niet weten wat ik nu over hen weet en dat mijn ogen nu toch anders tegen ze aankijken. Eleanora je hebt het erg goed daar achter je muur van glas. Niemand die zich aan je stoort en helemaal niemand die je ooit ziet, behalve ik, maar ik ben dan ook anders dan de meeste mensen.

Dit artikel delen

Over de auteur