1. Leeftijd, ouderdom...

Leeftijd, ouderdom...

Het leven, heerlijk... Het is zo mooi als je het zelf interpreteert. Niet iedereen zal dit begrijpen, vooral de jongere lezers niet, maargoed, dat is mijn instelling. Een 'jonge' gozer als ik heeft nog een héél leven voor zich voor de boeg, dus ik heb weinig te klagen, ik heb nog genoeg kansen om te benutten, en genoeg tijd, dat zouden velen zeggen, maar ik zie nu al in dat het leven veel te kort is voor een mens... Er is zoveel te leren en zoveel dingen die ik nog wil doen, ohwell, je leeft maar één keer dus waarom niet zoveel mogelijk eruit halen? En hoe ouder je wordt, hoe sneller het gaat, het 'nieuwe' is eraf, dus de herinneringen worden gecomprimeerd (ja, je leert nog eens wat van magazine "Quest" ;P) zodat alles sneller lijkt te gaan, maargoed, daar gaat deze log niet over, slechts een snel bedachte introductie naar een latere fase van het leven, bejaard zijn...

Ik werk deze vakantie in een restaurant van een bejaardentehuis (het restaurant bevind zich in het bejaardentehuis), ik moet geld verdienen (voor wintersport in februari/maart) en een paar jaar geleden werkte ik hier ook, dus ik was het al een beetje gewend. Mijn (vakantie)werk houdt in dat ik broodjes en salades moet maken voor de mensen in het restaurant, schoonhouden van het restaurant, het bedienen van de bezoekers, en uiteraard altijd vriendelijk blijven naar de klant (veelal bejaarden) toe. De meeste bezoekers zijn veelal begrijpend en doen hun best om mee te werken, maar sommigen... Geloof me, bejaarden kunnen soms zéér vervelend doen, zonder dat ze dat misschien zelf weten. Ouderdom brengt, zoals bekend, nogal wat kwaaltjes mee. Enkele voorbeelden zijn traag reactievermogen, slechtziend, slechthorend, pijn aan de botten en spieren, lusteloosheid en daarbij hoort chagrijnig zijn.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik in een redelijk 'modern' bejaardentehuis werk. Zo kunnen de oudjes biljarten binnenshuis, ze hebben de keuze uit een 20 tal magazines binnen het 'plein' (een hal met stoelen, banken en de boeken/magazines), ze hebben vlakbij een mooi park om in rond te lopen/rijden (rijden met de welbekende rollator) en er is elke week wel minstens één evenement (dit kan een haring middag zijn, een musical van groep 8 kinderen, een muziek optreden van een één of andere bongo groep), je hebt wel een goed beeld nu. Waarom ik dit allemaal vertel? Ik weet dat sommige bejaardentehuizen véél minder bedeeld zijn in luxe, waardoor de hersens harder achteruit gaan. Minder afwisseling, wat een enge gedachte eigenlijk. Stel je voor dat je als oudje elke dag, 20 jaar lang elke dag hetzelfde doet, hetzelfde eten, dezelfde mensen waartegen je aan moet kijken, hetzelfde interieur, dezelfde schilderijen, hetzelfde gebouw, kortom, dezelfde dagen in 20 jaar. Bij deze gedachte alleen al, doodeng vindt ik het.

Als je als oudje 'goed' bent, hoor je mij niet klagen (laatst zag ik op het nieuws dat een 98-jarige man zijn rijbewijs had verlengd, geweldig is dat), maar met het vooruitzicht dat ik dingen doe die ik één minuut later niet meer weet beangstigd me een beetje. Dementie heb ik het dan over. Je hebt je hele leven zelfstandig geleefd, in staat om te werken, kinderen te verzorgen, vrouwtje te beschermen om te eindigen als een kwijlend, broekschijtend mannetje, wat niet eens herinnerd wie zijn kinderen zijn. Uiteraard hoort dit bij het 'ouder worden' van de mens, het is een zegen als een vervloeking. Om maar even snel een eigen ervaring te vertellen; mijn oma zei dat mijn tante 50 euro had gejat van haar. Uiteraard verteld mijn oma dit aan iedereen, IEDEREEN moest weten dat mijn tante 50 euro van haar moedertje had gejat. Wat er nou écht was gebeurd? Mijn tante kreeg 50 euro om boodschappen te doen, die ze ook netjes had gehaald, geld terug gegeven, maar dát herinnerd oma-lief niet, nee, ze herinnerd alleen dat ze 50 euro had gepakt. Aan de simpele kant is dit wel grappig, want ze leeft in een eigen werkelijkheid die voor buitenstaanders totaal niet boeiender is dan het grappige aspect.

Alhoewel, dit kunnen wij ook ooit worden. Zou jij ooit je kinderen (onbedoeld) zwart willen maken? Dat je dan écht geloofd dat je kind 50 euro heeft gejat? En dit gaat al maanden zo, want dit wordt steeds herinnerd, ook al is het je 10.000 keer uitgelegd dat het anders is, je eigen wil is wet, zonder na te kunnen denken. Nee, ik zou mijn kinderen niet tot last willen zijn, niet zolang ik helder kan denken. Zelfs mijn moeder denkt af en toe 'mens krijg een hartaanval.' natuurlijk hoopt ze dit niet voor haar, maar wel voor mijn opa, haar vader, zodat die van het gezeur af is dat hij élke dag nog aan moet horen. Opa kan er ook niks aan doen, want ze hebben elkaar ooit gezworen (oma en opa) dat ze elkaar zouden verzorgen, wat er ook gebeurde... Maar nu ze zo is... Tja, hij doet het wel, maar zielig is het ergens wel.

Als het mogelijk is, laat ik wel vastleggen dat ik lekker een spuitje krijg zodra ik 'overbodig lastig wordt'. Misschien héél hard, maar dit soort dingen wil ik niet zeggen over mensen die mij dierbaar zijn. Ouderdom kan héél leuk zijn als je je ouderdom gebruikt om jongeren voor de gek te houden (heerlijk lijkt me dat =D) totdat het verder gaat dan het 'gespeelde vergeten'.

Dit artikel delen

Over de auteur