1. Een Aansteker op Chileens Zand

Een Aansteker op Chileens Zand

Ze kwam hier uit een ver land. Een land in Zuid-Amerika, Chili. Een van de beter ontwikkelde landen in Zuid-Amerika, een continent dat bekend staat om zijn schurkenstaten, jungle en griepjes. Daar woonde zij, niet in haar eentje. Ze had een moeder, een broertje en een zusje. Er miste iemand, er ontbrak wat in de familie. Een vader, iemand die zijn gezin kan beschermen en voeden in een land waar de meesten het niet heel breed hebben. Haar moeder verzorgde haar, haar broertje en haar zusje. Daarnaast werkte zij ook nog, uren achtereen. Dag in dag uit, jaar na jaar. Het leven is anders daar. Niet zoals hier in Nederland, waar wij gewend zijn elke dag drie maaltijden te nuttigen. Af en toe twee, een keer in de zoveel tijd uitslapen is voor veel mensen een gewoonte. Een gewoonte die met veel passie nageleefd wordt. Net als de gewoonte tot zeuren, de gewoonte tot kleinschaligheid en de gewoonte tot oppervlakkigheid. Zij woonde in Chili.

Chili, een land met evenveel inwoners als Nederland. Een land in Zuid-Amerika, een land waar 95% van de bevolking Christelijk is, iets dat in de westerse wereld (met uitzondering van Vaticaanstad), vrijwel ondenkbaar is geworden door de jaren heen. De mensen geloven daar. Ze geloven in God, ze geloven in het wonder van de Moai en ze geloven in elkaar, iets wat misschien wel kenmerkend is voor de cultuur in Chili. De Moai zijn verbonden met elkaar, grote standbeelden van voorouders die de zee overzien. Volgende de legende smeken zij de goden, proberen zij ervoor te zorgen dat de goden gunstig gestemd blijven. Gebouwd door mensen, alle 887 stuks. Dat zijn er nogal wat. Indrukwekkend, ze bestaan uit Vulkanische as en staan op Paaseiland, een eiland dat verder niet veel met Chili te maken heeft maar wel interessant is. Paaseiland. De Moai smeken gezamenlijk de goden, de Chilenen zorgen voor elkaar, samen. Ze vertellen elkaar alles, zoeken steun bij elkaar, vertellen elkaar verhalen over het leven, weten wat belangrijk is. Geld speelt een voor de meeste inwoners geen grote rol, zolang er op een fatsoenlijke manier geleefd kan worden is dat genoeg.

Ik houd van landen, ik houd van culturen maar ik houd niet van veel mensen. De meeste mensen veracht ik zelfs, irriteer ik mij aan en laat ik verder met rust. Mensen die dag in dag uit werken, mensen die alleen maar praten over de nieuwe koffieautomaat op het werk en mensen die elke avond aan haar vrouw vragen hoe haar dag was. Meestal is het antwoord ‘Goed, en de jouwe?’. Leuk, was het echt zo goed? Wat betekend goed nog in onze Nederlandse samenleving. ‘Mijn tante heeft een hartaanval gehad maar het gaat goed met haar’, om de onmisbare tweede vraag te beantwoorden met ‘Ja, met mij gaat het ook goed, het is natuurlijk erg schokkend.’ Ik praatte met haar, zij die eerst in Chili woonde en nu in de regen, een liefde achterna reizend, met de moed haar eigen land te verlaten om hier te wonen, samen met hem. Het gesprek ging over Chili. Het gesprek ging over mensen, het gesprek ging over de waarheid. Hoeveel mensen spreken de waarheid? De waarheid over hun gevoelens. Het gaat niet altijd goed, het kan ook slecht gaan. ‘Je kijkt iemand in de ogen en ziet zijn pijn, maar hij durft niet te vertellen hoe hij zich werkelijk voelt, waar die blik vandaan komt.’

Zij heeft haar man ontmoet op een strandje in de buurt van Santiago, op een mooie zomeravond. Ze rookt, ze wil niet proberen te stoppen ook al weet ze dat het slecht voor haar is. Het was mij al opgevallen, de gele tanden waren niet te missen. Zij stond op het strand en zag een grote, blanke Hollander samen met zijn kameraad roken. Ze had een vuurtje nodig, zonder vuur kan er niet gerookt worden op het witte zand. De palmen staan stil, zij vraagt. Zij vraagt om een aansteker, ze gaan samen roken. Mooi, zo gaat het in het leven en zo hoort het ook te gaan. Chili loopt economisch achter op onze Europese Unie, op de koude handelaren uit Engeland, Frankrijk en Nederland. Ik vind dat niet erg, ik vind het wel passend. Chilenen zijn warme mensen, voeren gesprekken over passie, over de liefde. Gesprekken met diepgang en over onderwerpen die werkelijk interessant zijn voor de mensen. Gesprekken met vreemden, gesprekken die niet meteen door Tante Truus aan het hele dorp doorgezonden worden. Ik houd van die warmte, ik houd van die levensstijl.

Dit artikel delen

Over de auteur