1. Over eenzaamheid.

Over eenzaamheid.

Bij tijd en wijlen ben ik een behoorlijk verstrooid persoon. Deze wirwar in mijn hersenpan heeft tot gevolg dat ik wel eens wat zaken door elkaar haal. Tevens komt het regelmatig voor dat ik dezelfde persoon twee keer hetzelfde verhaal vertel. Al komt dit natuurlijk ook doordat ik veel praat, overlapping is dan nagenoeg onvermijdelijk. Ik raak vooral veel dingen kwijt, heel veel dingen. Enkele voorbeelden: formulieren, brieven, pasjes, DVD’s, brillendoekjes, brillenkokers, sokken, de afstandsbediening (gemiddeld zo’n vier keer per dag) en af en toe ook mijn verstand.

Gelukkig komen al die voorwerpen vroeg of laat boven water, in sommige gevallen in letterlijke zin. Niet al te lang geleden, gisteren om eerlijk te zijn, ben ik echter iets verloren dat me heeft doen verdwalen in een filosofisch doolhof van revelatie, bezinning en nuance. Meestal raak ik vooral zeer gefrustreerd wanneer ik iets kwijtraak, iets wat deze keer overigens ook gewoon gebeurde, maar nog nooit eerder beleefde ik het verliezen van een voorwerp op deze manier. Het voorwerp in kwestie? Een rechterschoen.

De meeste dingen die ik kwijtraak hebben iets gemeen, het zijn individualistisch ingestelde voorwerpen. Een brillendoekje kan die bril zonder problemen helemaal alleen, zij het onder mijn leiding, poetsen. Een afstandsbediening mag dan wel vooral ondersteunend zijn, je hebt er geen twee voor nodig om je TV van SBS6 af te krijgen voor je je eigen ogen er met geweld uitlepelt. Sokken vormen hierop een uitzondering, maar deze hebben dan ook de perfecte ontsnappingsgelegenheid in de vorm van de was. Des te triester is het eigenlijk dat zoveel sokken alleen achter blijven, je zou toch verwachten dat er enige saamhorigheid ontstaat naarmate de draagtijd vordert. Tot op heden vond ik een enkele sok het toppunt van eenzaamheid. Vers gewassen rolt deze uit de trommel, om zich compleet gedesillusioneerd te realiseren dat hij in de loop van dit proces verlaten is door zijn partner. Hartverscheurend, als je het mij vraagt.

Goed, ik merk dat ik afdwaal. De eenzaamheid van een sok valt in het niets bij de eenzaamheid van een schoen. Allereerst de onmogelijk verklaarbare oorzakelijkheid. Hoe verliest men in godsnaam een schoen? De charme van schoenen is dat je ze gelijkertijd uit doet. Dit beperkt het gevaar op verliezen. Je moet immers wel een behoorlijke kneus zijn wil je beide schoenen ineens verliezen. Wellicht laat je ze ergens staan (enkel mogelijk indien een tweede paar is meegebracht) in je onachtzaamheid, maar ik betwijfel of dat onder verliezen valt. Een andere mogelijkheid zou zijn dat een van je schoenen in de modder blijft steken (veelal gezien in ongetwijfeld grappig bedoelde filmpjes). Ook hiervoor geldt dat dit niet kwijt raken pur sang is, je neemt slechts genoegen met de onmogelijkheid de verloren schoen redelijkerwijs weer in je bezit te verkrijgen.

Het kwijt raken van een schoen van een schoen is dus alles behalve een eenvoudige opgave. Een opgave waarin ik glansrijk geslaagd ben. De kast waarin wij, familie W., schoenen opbergen is al een soort labyrint op zichzelf. Het vereist het uiterste van je concentratie, doorzettingsvermogen en vindingrijkheid. Enerzijds wordt dit veroorzaakt door de grote hoeveelheid schoeisel. Een logisch gevolg van een voetballende, tennissende, hardlopende, wandelende familie van vijf. Anderzijds draagt het feit dat schoenen hier lukraak tussen geworpen worden niet bij aan de gehele situatie. In deze ogenschijnlijke willekeurigheid van schoenen heeft mijn rechterschoen de mogelijkheid gezien te verdwijnen. Meerdere zorgvuldig uitgevoerde razzia’s, uitgevoerd door meerdere partijen hebben geen resultaat gebracht. Rechterschoen is inmiddels twee dagen spoorloos.

Geloof me, zodra zoiets je overkomt weet je pas hoe het voelt. Wat moet je in godsnaam met één schoen. De eerste dag doe je het nog af met een nonchalant “Ach die schoen komt wel boven water”. Dag twee begint het echter te knagen en begin je jezelf belangrijke vragen te stellen. Hoe is het mogelijk één schoen kwijt te raken? Wat doe ik met die andere schoen? Verkopen ze schoenen alleen in paren? Vragen die leiden tot overpeinzingen, overpeinzingen die leiden tot blogs als deze. Een heleboel dingen komen immers in tweeën, geen enkele hiervan is zo afhankelijk van de ander als een schoen. De helft van een tweeling? Vervelend om kwijt te raken, maar met die ander kun je toch nog een heleboel leuke dingen doen. Het achterste zadel van een tandem? Uiterst ongebruikelijk, maar je eentje kun je nog best fietsen, laat staat dat met een beetje doorzettingsvermogen die tweede persoon ook nog best mee kan. Zo ben ik tot de conclusie gekomen dat een schoen op zichzelf ongetwijfeld erg eenzaam moet zijn. Ik kan het vooralsnog niet over mijn hart verkrijgen de achtergebleven schoen weg te gooien.

Maar goed, om een lang verhaal kort te maken, ik ben dus één schoen kwijt. Bah.

Dit artikel delen

Over de auteur