1. Slappe hap, vechten man!

Slappe hap, vechten man!

Ik doe het toch maar. Ik weet dat het altijd gevaarlijk is om over je favoriete voetbalclub te beginnen maar ik waag het erop.

Maandenlang heb ik uitgekeken naar het begin van de competitie. Naarmate het moment dichterbij kwam dat deze weer zou beginnen werd ik steeds enthousiaster. En toen ik eenmaal weer op de tribune zat in het Philipsstadion, waar een warme deken van luid gezang over ons PSV over me heen viel, had mijn enthousiasme zijn hoogtepunt bereikt. Hoewel in de voorbereiding lang niet alles goed ging, hield ik er uiteraard toch vertrouwen in en trooste me met de gedachte dat de eerste wedstrijd tegen VVV zou zijn.

Tegen VVV namelijk zouden ze makkelijk kunnen winnen. Nulletje of 4, misschien wel 5. Een mooie gelegenheid om vertrouwen te winnen in de aanloop naar de volgende wedstrijden tegen het veel lastigere FC Twente en Ajax.

Ze zouden het kúnnen winnen ja. Als ze tenminste zouden voetballen. Zoals VVV dat bijvoorbeeld deed. Want wat volgde was niet de voetbalshow waar ik op gehoopt had. Het werd een bittere teleurstelling waarbij ik gaandeweg de wedstrijd meer respect kreeg voor de inzet en vechtlust van VVV, waar PSV apatisch stond te kijken wat er gebeurde.

Hier stond de 21-voudig landskampioen en Europacup 1 winnaar te schutteren tegen het in mijn ogen nietige, net uit de Jupiler-league gepromoveerde VVV. Alleen kon ik tijdens de wedstrijd niet zien wie nou de kampioen was. De rollen leken omgedraaid. Waar je verwachten dat PSV flitsend uit de startblokken zou schieten, zat ik na slechts enkele minuten al met samengeknepen billen te kijken hoe Isaksson een uitstekende reflex had op de gevaarlijke doelpoging van een VVV-er. De toon was gezet. Hoewel PSV in de tweede helft van de eerste helft (heb je 'm nog?) alsnog de wedstrijd leek te gaan domineren en dat bevestigde met twee schitterende doelpunten was daar in de tweede helft van de wedstrijd niets van terug te zien.

VVV nam het voortouw en had iets waar het PSV aan ontbrak; inzet en vechtlust. VVV ging voor elke bal ,dekte kort en fel en gaven de indruk het gevoel te hebben in Eindhoven voor de volle winst te kunnen gaan. Bijna kwam het ook zover. Dankzij het lakse, luie voetbal van PSV. De spelers leken de bal vooral liever níet te willen hebben. Niemand liep vrij, niemand bewoog en men keek alleen maar toe. Telkens waren ze te laat. Duels werden verloren en van verdedigen was al helemaal geen sprake. Slappe hap dus! Vecht voor elke bal, dan heb je de wedstrijd al half gewonnen, kijk maar naar VVV, die er een meer dan verdiend gelijkspel uit sleepten.

Vergis je niet, ik blijf uiteraard achter mijn club staan! Ik heb de volledige wedstrijd geprobeerd, samen met 35.000 anderen, de spelers te ondersteunen. De supporters bleven achter hun club staan, ondanks het tegenvallende voetbal. En dat zullen we elke wedstrijd blijven doen, het hele seizoen lang. Daar heb ik in ieder geval een goed gevoel aan over gehouden en dat is waar het om draait als supporter zijnde. Samen achter je club staan, steunen in goede en mindere tijden.

Voor Rood-Wit gezongen

vol man'lijke kracht

Een lied met ons allen

want eendracht maakt macht

Wij trekken ten strijde

een strijd vol van vree

Vooruit nu Rood-Witten

vooruit PSV !

Dit artikel delen

Over de auteur