1. Een Gesprek met Ralphieboy

Een Gesprek met Ralphieboy

Interviews zijn er genoeg gehouden hier op Insidegamer. Ik, als zelfrespecterend aankomend schoolkrantjournalist, kan natuurlijk niet achterblijven. Het is misschien een vreemd idee, een interview door iemand die tegen interviews is, tenminste.. oppervlakkige interviews. Daarom kies ik voor een wat diepgaandere aanpak, ik ga een gesprek aan en probeer erachter te komen wie het mens achter de nickname is, wat zijn de gedachten die door zijn hoofd spoken en hoe steekt hij in elkaar? Dit is de eerste keer, en Ralphieboy is daarmee de eerste die door mij geinterviewd is.

Na een ontspannen kennismaking via MSN, natuurlijk kenden wij elkaar al van Insidegamer, komen wij al snel op het onderwerp muziek. Muziek is passie, muziek is kunst, muziek is het leven, muziek is.. vul zelf maar in.

Ik zie in je msn-naam dat je electrische gitaar speelt?

Dat klopt. Sinds... 14 maart 2009. Ik kan nu ongeveer twee leuke nummers spelen en nog wat te makkelijke nummers van Bob Dylan.

Bob Dylan schrijf inspirerende muziek, muziek over de strijd van de massa tegen de elite.

De teksten zijn wel goed, maar het gitaarspel is simpelweg te makkelijk. Ik had liever gezien dat daar wat moeilijkere stukken zaten.

Aha.. hoe zijn jouw zangkunsten? Ik lees af en toe toch wel diepgaande stukjes tekst van je op Insidegamer, diepgaander dan de meeste korte posts..

Ik zou heel graag diepgaande teksten zingen, maar mijn stem laat dat niet toe. Als je bijvoorbeeld Jeroen (Limelight) zijn Death Metal-zangkunsten hoort, dan moet je dat delen door vijftien en dan heb je zo ongeveer mijn zangkunsten. Not so deep, that is.

Probeer je mensen te inspireren via geschreven teksten? Af en toe betrap ik mijzelf erop dat ik iets duidelijk wil maken, daar schrijf ik dan een tekst over. Geldt ditzelfde voor jou, gezien het feit dat je zangkunsten niet op dezelfde hoogte als Dylan en Cash zitten?

Dat ligt eraan. Soms zie ik Fanboys zo iets onzinnigs posten dat ik hun daar wel even op moet wijzen. Maarja, a Fanboy's soul can't be changed. Zelf betrap ik mezelf erop een Wii-fanboy te zijn, maar dat komt eerder door al de Wii-haat op IG dan dat het pure Fanboyheid is. Op andere punten probeer ik vooral mensen ervan te overtuigen over de genialiteit van een bepaalde game/serie/band, maar dat is meestal ook iets wat niet te verbuigen is...

Maar even over de zangkunsten van Dylan en Cash (ga ik weer), je moet natuurlijk wel weten dat Tenacious D veel beter is. Ik had daar eerder een kleine discussie over met (ik dacht) Sparrow vandaag en gelukkig kan ik op IG wel rekenen op muzikale genialiteit. Zo moet je van het nummer Beezleboss houden, als je ziet hoe een dikke laag sarcasme eroverheen is gegoten.

Oke.. herken je dat sarcasme in jezelf terug in bijvoorbeeld de grappen die je maakt? Een sarcastisch gevoel voor humor? Dat lijkt mij vreemd.. zojuist merkte je op dat iedereen in principe een fanboy is, mensen hebben nou eenmaal (onbewuste) voorkeuren. Hier herken ik geen sarcasme in, dat is een behoorlijk duidelijke boodschap. Het sarcasme komt echter wel terug in de recensies die jij schrijft, verklaar deze tegenstelling eens?

Ik denk doordat het komt doordat ik een serieuze ondergrond heb. Dat is vooral gemaakt doordat ik niet de sterkste of mooiste was op school en daardoor een aparte smaak en, tijd voor zelfverheerlijking, slimheid heb gecreëerd. Ook had ik een nogal aparte smaak met Rock, omdat vrijwel niemand van mijn vrienden of familie dezelfde voorkeur had. Die heb ik helemaal zelf en samen met een andere vriend gegenereerd. Ook had ik al snel een affectie opgebouwd voor zwarte, Engelse en sarcastische humor. Vaak komen deze drie ineen in de Engelse humor en vooral met een dikke laag accent eroverheen houd ik het vaak niet droog, van het lachen that is.

Ook internet-humor kan ik vaak waarderen, het is vooral extra lastig om sarcasme of ironie in een bericht op te vatten en dus zul je vaak op iemands reputatie moeten vertrouwen. Zo weet ik bijna zeker dat 90% van Limelight zijn berichten sarcastisch zijn en ook JJ spreekt weinig serieus. Daar is denk ik ook in Nederland de internet-humor ontstaan door achter elk zelfstandig naamwoord een T te zetten. Of om veel Engelse woorden om te toveren in regelrecht Nederlands. Heerlijk als je het kunt waarderen, een vloek als je het haat.

Eenzaamheid leidt in veel gevallen tot genialiteit.. het is een zegen en een vloek hoe is die situatie nu?

De mensen om mij heen weten mijn reputatie en ook dat ik een goed gevoel voor humor heb, als ik het zeggen mag. Als het rustig is bij de Albert Heijn hebben ik en Collega Tessa vaak de grootste lol, omdat we dezelfde soort humor delen en zo heb ik vele mede-studenten op school. Daardoor wordt ook gelijk de sfeer een stuk relaxter en hoef je jezelf niet zo te bewijzen met andere dingen. Zo moeten anderen die een reputatie te hebben van, bijvoorbeeld, een goede voetballer wel het laten zien op het veld. Zelf hoef ik dat dus niet echt te bewijzen, omdat het een gegeven is dat je hebt of niet. Je komt er ook niet vanaf of vindt het ineens geniale humor over een nachtje slapen.

Heb je vroeger in je jeugd problemen gehad met andere kinderen, bijvoorbeeld in de vorm van pesterijen? Als eenzaam type val je al snel buiten de boot, zulke dingen heb ik binnen mijn eigen klas ook zien gebeuren die schandalig waren..

Gelukkig niet, ik had namelijk wel een vaste vriendengroep die toch een soort van populariteit had. Zij hadden ook een beetje dezelfde humor en we deelden bijna in alles, behalve dan mijn muzieksmaak. Wij waren eigenlijk een soort Stan, Kyle, Kenny en Cartmen... Naja, we hadden eigenlijk geen Cartmen. Ik heb echter wel genoeg pesterijen gezien in mijn klas, voornamelijk door twee grote pestkoppen. Het was zelf zo ver gekomen dat er één van school ging en een ander iemand moest naar speciaal onderwijs, omdat hij er helemaal gek van was geworden. Zelf hadden die pestkoppen op elkaar na ook geen vrienden, dus dat verklaarde het eigenlijk wel. Op de middelbare school heb ik echter ergere dingen gezien, tot een zelfmoord aan toe. Dan schrik je toch wel erg van wat voor soort effect het kan hebben op sommige mensen..

De simpele ziel verlangt naar simpel leedvermaak.. onderontwikkelden. Persoonlijk kan ik moeilijk met dit soort mensen omgaan, mensen die niet op mijn niveau zitten. Ik heb nooit ruzie gehad, zelfs geen scheldpartijen met iemand die wat minder slim was. Toch kan ik nooit lang met deze mensen praten, simpele gedachten en simpele gesprekken kunnen mij nooit boeien. hoe gaat het als jij iemand aantreft op insidegamer die duidelijk niet zo'n hoog intellect heeft als de meeste gebruikers die zich schuilhouden in de slowchat?

Die wijs ik op hun punt en kom met argumenten als dat zelfs moet. Lukt dat niet, dan geef ik het ook gelijk op, want met zulke mensen valt gewoon niet te praten. Ik veel gevallen zijn dit de gevreesde fanboys of trollers, die zul je vaak met reacties zien als "De PS3 ownt elke console, de PC is helemaal niks!". Ik wil dan gewoon zijn gezicht zien als je uitlegt dat de PS3 hardware gebruikt die 2,5 jaar oud is en allang is voorbij gestreeft op de PC. Nog steeds zeggen ze dat de PS3 de beste is qua hardware, maar diep van binnen groeit er wel iets van een bewustzijn en daar strijdt elke anti-fanboy voor.

Fanboy's zijn duidelijk een bron van irritatie voor je.. zijn er meer dingen, in het dagelijks leven, die frustrerend voor je zijn?

Ik erger me niet snel aan dingen, zo zijn mensen heel vaak gefrustreerd als de trein bijvoorbeeld te laat is. Ik heb dat niet, misschien omdat mijn vader bij de NS werkt, maar misschien ook wel omdat ik weet dat de mens niet perfect is. Ook worden deze vertragingen juist veroorzaakt door mensen die op de NS bashen, zoals mensen die in aanraking komen met een trein of mensen die voor de gein aan de noodrem trekken. Ik heb zelfs een keer meegemaakt dat de trein even moest stoppen doordat er een nog een andere trein bij het station stond. Sommige mensen hadden zo'n haast dat ze aan de noodrem begonnen te trekken om de deuren te openen... Negen keer! Ze dachten wel even naar het station te lopen, maar zo makkelijk gaat dat natuurlijk niet. Toch moesten wel de noodremmen teruggedraaid worden dat duurt ongeveer een kwartier, vermenigvuldig dat met negen en je weet dat je een lange tijd moet wachten door de stommiteit van andere mensen.

Waar ik me echter wel aan erger zijn mensen die denken dat ze nog in de vorige eeuw leven, ik doel daar op vrouwonvriendelijke mensen. Tuurlijk, een grapje zo en dan kan natuurlijk wel, maar mensen die gaan opscheppen hoe ze 'even die slet van achter hebben gepakt' kan ik echt niet tegen. Eigenlijk kan ik daarbij ook niet tegen mensen die homo's of andere groepen haten, waar pestkoppen ook onder vallen. Maar voor de rest heb ik niet echt irritaties of dingen die ik afschuw. Meer de usual suspects.

Ik praat hier duidelijk met een goed ontwikkelde jonge gast met een gezonde dosis zelfbewustzijn, dat is goed om te zien. Vooroordelen zijn er om te hebben en zal ieder mens ook altijd hebben.. ik betrapte mij er in het begin op dat ik van enkele IG'ers, waaronder een Sadist of een Wexxle, dacht dat zij eenzaam waren en zich daarom zo duidelijk profileren op Insidegamer.. Het bleek niet zo, het bleek een site waar mensen die het goed met elkaar konden vinden en het vooral leuk vonden om erop te zitten. Er zijn behoorlijk wat diepgaande berichtwisselingen, er worden mooie weblogs geschreven en er worden foto's geplaatst, foto's waarop in de meeste gevallen geen persoon is afgebeeld, anonieme foto's onder een anonieme naam. Voegt anonimiteit wat toe aan het internet, aan de manier waarop mensen zich profileren?

Ik vind van niet. Ik moet bekennen dat ik de eerste anderhalf jaar op IG als een Guest doorgebracht heb, dus volledig anoniem. Het plaatst echter een macht in je handen die niet fijn voelt, want je kan ongestraft en zonder gezicht mensen bashen en trollen. Ik had daarna dus ook een echt profiel gecreëerd die nog niet echt serieus was te noemen, maar ik had ten minste wel een gezicht en dan voelde goed. Ik voelde me niet zo als een gluipert in de schaduw, als je begrijpt wat ik bedoel. Gelukkig heeft IG het Guest-systeem afgeschaft, al jaren geleden overgins, want ik weet zeker dat veel mensen er anders van geprofiteerd hadden. En daarmee velen geprofiteerd in een negativieve zin.

Weer die haat tegen fanboys, haha. Ik zie dat het gesprek nu al flink lang is geworden, het kan nog wel uren doorgaan op deze manier, dat zullen we ook zeker nog een keer doen op een rustige zomerdag, maar voor nu brei ik een eind aan dit leuke gesprek, een einde is natuurlijk niet een goed einde zonder de vraag: Wat brengt de toekomst?

Een goede toekomst, met veel goede games en mijn eerste bezoek aan de Gamescom. Ik ben heel benieuwd wat het gaat worden, aangezien het mijn eerste bezoek is aan een internationale beurs die zich kan meten met de E3 op Europees gebied. Maar dat is een verhaal voor later.

Dit artikel delen

Over de auteur