1. Staufahren!

Staufahren!

Net terug van mijn vakantie in het heerlijk warme Kroatië. Waarschijnlijk de laatste vakantie die ik, door plannen een nieuwe auto te kopen, met ons oude vertrouwde Volkswagentje Passat heb doorgebracht. Tevens was dit de laatste (verre) vakantie met de auto an sich. Waarom? Stau! Oftewel files. En dan niet alleen op de Duitste "Black Saturday", maar ook twee weken later op de terugweg...

Het begon allemaal op zaterdag 24 juli om 08:00 uur. De laatste bagage werd in de auto geladen, alle lampen werden gecontroleerd, we waren klaar om te gaan. De keuze was om óf via de Tauern Tunnel de rijden (met het risico tot wel zeven uur in de file te staan) óf om te rijden (extra reistijd: vier uur). Makkelijke keus! "Als we toch al vier uur om moeten rijden, maken die drie uur extra file toch niet veel meer uit." Het werd dus de Tauern Tunnel. Zoals verwacht reden we vanuit de ene file recht in de andere file. Het overnachtingshotel gebeld dat we later kwamen. "Is goed, ik zit hier nog tot 22:00 uur, heb al meerdere telefoontjes gehad." De volgende dag kwamen we bij de beruchte Tauern Tunnel, waar zo ongeveer heel West Europa doorheen moest. Hier begon de pret pas echt.

Een kilometer of veertig (ik heb het allemaal niet precies bijgehouden, had niet goed geslapen in het overnachtingshotel) vóór de Tauern Tunnel begonnen alle auto's langzaam te rijden totdat alles helemaal vast stond. Niet voor vijf minuten, maar echt uren lang. Na een half uur hadden de eerste mensen er genoeg van en stapten uit hun auto. Toen er een half uur later nog geen één auto had bewogen, besloot ik zelf ook maar uit te stappen en een stukje te wandelen. Juist ja, op een driebaans snelweg. Allemaal leuk en aardig, maar een half uurtje nadat ik aan het wandelen was geslagen en met wat Nederlanders die voor ons stonden een praatje had gemaakt, begonnen er opeens auto's te rijden. Was een leuk gezicht: iedereen, inclusief ik, rende naar hun auto terug om er vervolgens achter te komen dat we welgeteld een paar kilometer hadden gereden. We stonden opnieuw muur- en muurvast. Het hele tafereel herhaalde zich een aantal keer, totdat we, na een uur of vier, eindelijk de Tauern Tunnel door waren.

Het was inmiddels 13:00 uur en we hadden 200 kilometer afgelegd, nog 400 te gaan. Zonder file zouden we er rond 18:00 uur zijn. Het mocht echter niet zo zijn. Bij de grensovergang van Slovenië naar Kroatie, bij de stad Koper, stond het opnieuw kilometers lang helemaal dicht. Warmgelopen caravans langs de weg, mensen die geen airco hadden, dreven zowat in hun eigen zweet uit de auto, de plaatselijke groenteboer had het slim aangepakt: stelde zijn kraampje op tussen deze file. Probleem hier was echter dat je de auto niet uitkon en dat het bloedheet was. Na twee en een half uur volgehouden te hebben, begon het gelukkig ook hier weer te rijden. Later, rond 21:00 uur waren we eindelijk aangekomen, vol wanhoop uitkijkend naar de terugreis.

Maar goed, na een lekkere vakantie waarin we twee weken lang temperaturen van 30+ graden hebben gehad, moesten we weer terug. Opnieuw een keuze: overnachten we opnieuw, of rijden we in één keer door? "We zien wel, als we München vóór 14:00 uur halen, rijden we in een keer door, zoniet dan bellen we een hotel." Ik zei nog, pessimistisch als ik altijd ben: we zullen toch wel weer de hele reis in de file staan. Waarop mij op het hart werd gedrukt dat er "op de terugweg veel minder file staat."

Helaas, het lot was ons niet goedgezind. We waren onze camping nog niet af of we stonden weer in de file. Wat er was gebeurd was ons onbekend, maar wat we wel wisten, was dat we na tien uur rijden (het was toen 19:00 uur) 300 kilometer hadden afgelegd. Koper was opnieuw één en al file, eiste vier van de in totaal zeven uur aan file die dag op. München hadden we dus niet bereikt voor 14:00 uur, maar we hadden geen zin morgen wéér in de file te staan dus we besloten in de nacht door te rijden. Mijn bijdrage ''s nachts staan er toch geen files" had daar een belangrijke factor in. "Ik had een punt!" aldus mijn pa. Wij dus rijden, rijden, rijden, kwamen München om 22:00 uur voorbij, toen we, je raadt het al, later die nacht (00:30 uur) wéér in de file terechtkwamen. Jawol, ein ganze Nachtstau!

Het was ergens tussen München en Frankfurt. De vluchtstrook stond vol met toeristen die net als wij hadden besloten 's nachts door te rijden. Zij hadden echter geen zin om in de file te staan en hadden besloten om een dutje te doen. Mooi gezicht: vier Nederlanders op rij hadden besloten op de vluchtstrook een potje te gaan kaarten. Wij niet. Wij zetten door tot het bittere eind! Reden langs honderden mensen, die allemaal gedecideerd voor zich uit keken, de wanhoop was van hun gezochten af te lezen. Tegen 02:00 uur hadden we ook deze file overleefd en moesten we nog 400 kilometer afleggen.

Verder geen file meer gehad. De laatste 400 kilometer rustig kunnen doorrijden toen we om 05:30 uur de zon weer zachtjes zagen opkomen en we het bordje "Welkom in Nederland" zagen. Een uurtje later (wat leek Nederland opeens klein) waren we thuis, in Rosmalen aangekomen. Het was al zo goed als helemaal licht. Een rit die op acht augustus in Pula, Kroatië begon om 08:30, eindigde 22 uur later, om 06:30 in het vertrouwde Nederland.

Weer een ervaring rijker, weer een illusie armer.

Dit artikel delen

Over de auteur