1. Gamenight on 17 Juli 2009

Gamenight on 17 Juli 2009

Ik schrijf op 11 augustus, maar ik laat me inleven op 17 Juli, een donderdag, waar het allemaal gebeurde:

Vrijheid! Geen school meer! Ik geef Maarten (voor degene die mijn twee andere weblogs hebben gelezen weten dat dit een van mijn beste vrienden is.) een box. Met een grijns fietsen we zo snel mogelijk naar huis. Over nog geen uur begint het slaapfeest bij hem.

Thuis aangekomen steek ik het sleutel in het slot en draai ik de deur open. Ik verbaas me als ik iets hoor vallen. Ik had niet verwacht dat mijn moeder thuis zou zijn. Dan bedenk ik me ineens dat dat mijn moeder niet kan zijn. Het is de poolse werkster die bij ons werkt. Spreekt nauwelijks Nederlands en ook niet veel Engels. Ik trek vrijwel gelijk de deur weer dicht en ren naar Maarten. Als de deur opgaat en ik het hem probleem uitleg moet hij lachen. Uitnodigend houdt hij de deur voor me open. Ik stap naar binnen en loop naar de woonkamer. Nadat we wat hebben gepraat en naar boven zijn gelopen, plof ik op de bank neer, waar de tv voor me staat. Ik zet de Xbox aan, maar na een paar keer racen en Avatar te hebben gespeeld heb ik het wel weer gehad, en kom ik op het idee om Lennart (mijn andere beste vriend) met Maarten op te halen. We lopen de deur uit, en vervolgens vergeet hij de sleutel. Ik moet lachen en loop naar mijn huis toe waar ik de deur weer opendraai. Ik bedenk me dat de schoonmaakster er nog steeds is. Ik zet me over mijn.. angst als het ware heen en ren naar binnen. Ik pak Maartens reserve sleutel en geef hem aan hem. Lennart kan nog even niet komen, dus wachten we nog een half uur, zodat we eindelijk wel een gave game kunnen spelen: Call of Duty: World at War.

Het is 4 uur 's middags. Lennart en ik lopen weer bij Maarten naar binnen. Lennart heeft CoD in zijn zak gestopt, omdat de moeder van Maarten.. tja, geen games in huis wilt waar ook maar een béétje in geschoten kán worden. Daarom loopt Lennart vrijwel gelijk naar boven en legt hij hem onder de bank. Hij rent weer naar beneden, waar hij mij een knikje geeft, als het teken dat het gelukt is om de game naar binnen te smokkelen. Ik grijns en richt me vervolgens weer op de tv. Even later rennen we naar boven om te gamen en zodra we de game hebben opgestart zitten we helemaal in het spel. Zodra er één iemand doodgaat, mag de andere die niet aan het gamen was. Dat is de ongeschreven regel voor ons. Zo komen we de middag door en als we worden geroepen voor het eten lopen we met tegenzin naar beneden. We eten Lasagne. Normaal hou ik daar wel van, maar dit keer dus absoluut niet. Welke gék gooit er nou dóperwtjes in zijn Lasagne? Ik walg als ik het zie en eet het met tegenzin op. Tijdens het eten lach ik veel, maar dat lachen vergaat als ik vertel dat ik dacht dat we hier wel wat langer op mochten blijven dan 1 uur. Het blijft even stil en vervolgens barsten de ouders in lachen uit. Er word mij verteld dat alle apparatuur om half 1 zo'n beetje uitgaat. Van binnen vloek ik, omdat dat in dat huis nog nét niet streng verboden is. We rennen na het eten zo snel mogelijk naar boven om onze verloren tijd in te halen. Om 10 uur zetten we de Xbox even uit en lopen we naar beneden om een film te kijken. Na een kwartier zetten we deze weer uit, er is namelijk niks aan.

Boven aangekomen zetten we de xbox aan, maar we komen erachter dat het spel voor z'n tweeën niet is opgeslagen. We gillen het uit, met het vervolg dat de moeder van Maarten naar boven komt gelopen en vragen wat er was. ''Ik zag iets waarvan ik schrok op de PC, sorry, hahaha,'' verzin ik snel. Bullshit, weten we alle drie. We besluiten opnieuw te beginnen, en na een tijdje gamen is het alweer 12 uur. Maarten zegt dat we moeten stoppen over een halfuur, zo braaf als hij is, en Lennart en ik protesteren heftig. Het heeft geen zin en Maarten doet om half 1 braaf de xbox, de computer en de lichtjes uit. Niet allemaal, zodat we nog even kunnen praten. Dat praten word vervolgens tot half 5 gerekt, totdat we in slaap vallen.

Gelukkig stelde Lennart eergister voor om bij hém een slaapfeest te houden, waar we zo lang mogen gamen als we willen, géén Lasagne eten met doperwtjes erin, en al helemaal niet om half 1 slapen.

Die zal ik zo snel mogelijk plaatsen na het slaapfeest. Reken maar op een positieve weblog ;-)

Dit artikel delen

Over de auteur