1. Het leed dat school heet

Het leed dat school heet

Vanmorgen vroeg werd ik wakker (nee, echt waar?). Ik hoorde hoe de wind tegen de stenen muur van ons huis aan beukte, zag een straaltje zon door mijn raam schijnen dat mijn kamer zodanig verlichte zodat alles te zien was en schrok toen ik naar mijn klok keek. Half elf al… SHIT. Nu moet ik me nog gaan haasten om op tijd op school te komen. Want, zoals misschien al menig vijftien jarige ervaren heeft, vandaag is de dag om weer naar school te gaan (al snap ik zelf niet echt waarom).

Na zo snel mogelijk gedoucht enzovoort te hebben, gooide ik een bammetje naar binnen en stapte op mijn fiets. Met de wind door mijn haren fietste ik, een beetje gehaast, naar school toe waar alweer een nieuw jaar te wachten stond. Nadat ik mijn fiets in het fietsenrek voor de school neer zette, begon het pas echt door te dringen. De vakantie is (zo goed als) voorbij. Met betreurde gevoelens die enigszins buikpijn veroorzaakte stapte ik de school binnen die ik diep van binnen wantrouwde:P. Ik ging op een stoel zitten en na een tijdje roerloos voor me uitgestaard te hebben, kwam de decaan zeggen dat alle leerlingen van Havo4 naar het ‘juniorcollege’ moesten komen (gebouw voor 1e en 2e jaars leerlingen). Eenmaal daar, op een stoel naast iemand die ik wel ‘kende,’ begon er een man weer aan zijn ‘befaamde’ preek. Aangezien ik op een Christelijke school zit, begon hij uiteraard weer over de bijbel enzovoort.

Het leek alsof er uren en uren voorbij waren (in werkelijkheid maar 5 minuten) toen de welgewaardeerde man zijn preek stopte en het woord gaf aan de… euh… Nou ja, zo’n figuur van een bepaalde ‘sector’ ofzo. Die op zijn beurt ook weer begon te preken, wat deze ochtend al helemaal saai maakte, maar na uiteindelijk een klein half uurtje stil te hebben gezeten op een stoel, begon hij met het oplezen van de klassen inclusief de leerlingen. “Blablabla, bladieblabla…” kunnen hun rooster ophalen. Nadat zich hetzelfde ‘tafereel’ weer had plaatsgevonden, kwam hij bij klas DH43. Na zo ongeveer 12 namen gehoord te hebben kwam mijn naam. Zacht vloekend en mompelend in mezelf, aangezien ik niet bij mijn vrienden zat, liep ik naar de tafel waar de roosters op lagen. Ik wachtte nog even tot mijn vrienden, die wel bij elkaar zitten, opgenoemd werden bij een andere klas en ging daarna naar boven om een nieuwe f*cking rekenmachine te kopen van f*cking 85 euro! (Gelukkig betalen mijn ouders dat, maar toch)

Eenmaal alle preken en tegenslagen te hebben doorstaan, kon ik weer terug naar huis. Nog steeds vloekend in mezelf, omdat ik niemand kende in mijn nieuwe klas (ik ben een niveau ‘gedegradeerd’), stapte ik weer op mijn fiets en begon aan mijn terugweg. Toen ik thuis kwam stond mijn haar zo ongeveer alsof ik mijn vinger in het stopcontact had gestopt, maar goed… ik was heelhuids aangekomen bij mijn veilige huis. Waar mijn Playstation 3 op me stond te wachten.

Uiteindelijk moet je toch altijd met een goed gevoel terug kijken op alles wat je meemaakt op school. Alles is een ‘leerproces’ ook al zak je, zit alles tegen en heb je er ECHT geen zin meer in. Want met alles wat er gebeurt leer je iets, of het nou nuttig is of niet. Daarnaast moet je natuurlijk ook kijken naar je toekomst, want zonder school zal je toekomst er waarschijnlijk niet echt verbijsterend ‘goed’ uit zien.

Dit artikel delen

Over de auteur