1. Emma Watson. Deel vijf.

Emma Watson. Deel vijf.

Wie kent het niet – en het is zo cliché als weet ik veel wat – school begint weer en we hebben er geen zin in. Voor mij gold dit niet, want vanaf mei thuis zitten en vrijwel niks te doen hebben is kortweg gezegd: ruk. Gelukkig begon ik na de vakantie met een nieuwe opleiding en kwam ik bij nieuwe lui op de school. Een nieuwe opleiding en nieuwe kansen, althans lezers van mijn - inmiddels - vijfdelige serie genaamd Emma Watson. Met het vizier gericht op de nieuwe school en de nieuwe mensen heb ik er met plezier naar uitgekeken.

Maar daarom wil ik eerst teruggaan in de tijd, naar de laatste week van de vakantie. Ik kreeg een briljante ingeving – al zeg ik het zelf. Ik heb nooit aan de e-mail, MSN, hyves of het adres kunnen komen van Mrs. Blue, zoals jullie allen weten. Totdat ik erachter kwam dat er een oud klasgenoot van mij, nu bij haar in de klas zit en hij me vast en zeker verder zou kunnen helpen. Nieuwe missie werd dus het opzoeken van zijn hyves en MSN. Dankzij de internet snelheden van tegenwoordig was dit klusje zo geklaard. Wat wil nu juist het geval zijn? Juist, hij is amper online of beter gezegd: hij is gewoon constant offline. Wordt dit dan een Holland Casino reclame met speltip 14: weet wanneer je je kansen moet benutten. Nee, dat was zeker niet het geval want ik heb mijn kans nog niet kunnen benutten.

Nu kunnen weer teruggaan naar mijn nieuwe school en opleiding. Zoals ik al zij is; dat moment altijd spannend om nieuwe mensen te ontmoeten en nu vooral omdat ze uit alle delen van het land komen. In de eerste week zouden we met de gehele Audio Visuele Productie op kamp, dat zijn zo’n tachtig man en omdat mijn opleiding - MBO Fotografie & Journalistiek - daar ook ondervalt zou ik dus heel wat nieuwe mensen ontmoeten. Hoe erg ik er tegen opkeek om naar school te gaan om ons daar te verzamelen zo erg viel het kamp mee. Want dit kamp verdient gewoon een herhaling om verschillende redenen: met zijn dertienen in een zes persoontent werkt niet, gezellig is het wel, de activiteiten waren leuk en de groep mensen die ik ontmoeten waren en zijn geweldig.

En, je voelt hem al aankomen, eentje springt daaruit. A oui een meisje springt in het oog. Dan is het de vraag of ze Mrs. Blue kan vergeten? Nog niet over nagedacht, één ding weet ik wel: ze is heel erg leuk. Veel trok ik met haar op en toen ze op een gegeven moment wat aangeschoten was begon het pas echt leuk te worden. Nee, geen vieze spelletjes van mijn kant of haar kant, zie mij daar a.u.b. niet voor aan maar ik denk ook dat jullie beter weten. Ik moest op haar passen en ja nuchter is ze al aardig druk en praat ze graag, aangeschoten was het nog iets erger. Ach, erg vond ik niet. Het was juist het tegenovergestelde: ik vond het fijn. Omdat ik op haar moest passen was ik de hele tijd bij haar en haar aanwezigheid maakte een gelukzalig gevoel los in me. Wat klinkt dat diep: gelukzalig, maar hoe moet ik het anders noemen? Depressief is het zeker niet en lollig ook niet. Noem het gewoon gelukzalig.

Totdat ik opeens weer met mijn voeten op aarde terechtkwam en erachter kwam dat ze al een vriendje heeft. Het eerste moment dacht ik: f**k, heb ik weer het, zal niet eens zo zijn. Maar even later was het over en kon het me niet meer boeien, want ik was nog steeds bij haar en ik bleef nog even gelukkig van binnen. Weer werd ik terug gehaald naar aarde: ze zit niet bij mij in de klas. Dat betekent alleen kunnen genieten van het geluk in de pauzes en buiten schooltijd. Dan nog iets: ze woont ook niet even om de hoek. Drenthe en Friesland liggen wel bij elkaar maar dat doe je niet zomaar even voor een gewoon bezoek.

Dat brengt me terug bij Mrs. Blue. Zij zit niet bij mij in de klas, woont weet ik veel waar (toch denk ik nog steeds in de buurt van Sint Jut) en verder weet ik niks van haar. Oké, bij de andere is het anders want weet ik wel waar ze woont en heb haar MSN, Hyves en etc. Eén ding schort eraan en dat is dat ze niet bij mij in de klas zit en dat ik alleen in de pauzes bij haar ben. Net zoals Mrs. Blue.

Hopelijk hoef ik niet elke keer een tegenslag(je) te verwerken in de liefde – klinkt ook weer lekker – want zoals het er nu uitziet is het nog niet veel soeps. Mrs. Blue is tot nu toe niks, het meisje van mijn nieuwe school is niet mogelijk en dan hebben we nog Hét Meisje dat niks wordt. Who’s next?

Dit artikel delen

Over de auteur