1. Mijn allerallerallereerste games evenement.

Mijn allerallerallereerste games evenement.

Zondag 19 Augustus was het zover, na jaren van tot gruis gespeelde N64 controllerpookjes, hysterische multi-player battles met vrienden en tienduizenden uren aan gamen besteed te hebben bezochten ik en Erik, een goede vriend van me, dan eindelijk ons eerste videogames evenement; de Gamescom in Keulen.

Om negen uur s'ochtends schoten we de Autobahn op en scheurden we met 200 kilometer per uur naar het zuiden terwijl de wereld om ons heen snel opwarmde tot boven de 25 graden. Na twee uur rijden begon het opvallend te worden dat we nog geen benzinepomp of wegrestaurant gezien hadden. Wel zagen we om de 10 kilometer een parkeerterrein inclusief toilet. Conclusie: Duitsers eten weinig maar poepen veel.

Na de voor ons verplichte Hitlerimitaties en hard en bars uitspreken van elk woord dat we zagen waren we iets over twaalven gearriveerd in Keulen. Op een van de vele parkeerterreinen van de Gamescom werd ons gesommeerd acht stoffelijke euro's te betalen maar die hadden we niet. Op zoek naar een pinautomaat zagen we opeens een ingang op een ander parkeerterrein waar geen bewakers stonden en hiervan maakten we dankbaar gebruik. Je bent Hollander in Duitsland of je bent het niet. Even die zuinige reputatie waarmaken.

Blij dat we er waren liepen Erik en ik de Gamescom binnen. Ik voelde me toch wat nerveus omdat ik niet wist wat ik kon verwachten. Ook ben ik geen liefhebber van massa's dus was ik benieuwd wat ik zou gaan meemaken qua gekke meutes. Voor de gelegenheid had ik mijn Nintendo shirtje aangetrokken, hopend dat ik een schouderklopje zou krijgen van Shigeru Miyamoto of tenminste van een zweterige man in een Mario outfit. Als Nintendo fans trokken Erik en ik natuurlijk onmiddelijk naar de Nintendo stand maar hier trof ik niet het Nintendo wat ik al zo jaren liefheb. Integendeel, alles draaide om Sonic en Mario's atletische toeren en Wii Sports' Resort, twee titels die ongetwijfeld gigantisch gaan verkopen maar die nauwelijks aantrekkingskracht hebben voor doorgewinterde Nintendoids als Erik en ik.

De Sega stand was zo mogelijk nog rampzaliger en niet meer een verlengstuk van het 'Mario en Sonic en de Winterspelen' festijn. Ik hoopte Bayonetta nog aan te kunnen treffen maar deze titel heb ik niet gezien. Het mooiste wat we dus op de Sega stand heb gezien was het enorme Sega logo...

We beseften al snel dat het DRUK was. Vaste bezoekers van dit soort evenementen zullen vast niet verrast zijn geweest door de drukte maar wij waren toch echt verbaasd over de rijen van mensen die uren wilden wachten om tien minuten lang een nieuwe game te kunnen spelen. Erik en ik besloten niet mee te doen aan het grote wachten en verkenden verder de drie hallen. Grappig om te zien waren de Cosplay figuren die af en toe het oog vermaakten met geslaagde en minder geslaagde imitaties. Vooral de mollige Link en Zelda toonden moed en/of onverstoorbaarheid met hun verschijning.

Omdat we weinig games konden en wilden spelen door de wachtrijen besloten we toch ook maar te gaan jagen op goodies. Vele mensen drongen voor het krijgen van deze goodies voor podia waar ze schreeuwend hun handen omhoog staken in de hoop iets te krijgen. Het deed me ergens denken aan beelden van voedselhulp in Afrika ,erg genant. Maar we beseften ons beiden tegelijkertijd dat we enige gene opzij zouden moeten zetten om aan iets van souvenirs te komen dus besloten we op het eind nog te gaan bedelen bij de laatste uitdeelactie van de Nintendo stand. Het resultaat: drie keycords van Wii Sports Resort. Zucht. De meest ranzige 'goodie' kregen we bij een duister onopvallend stalletje: een porseleinen pop op een schommeltje. Leuk voor je oma maar wat had dit met games te maken? De kerel die de poppen uitdeelde was dan ook ook bloedchagrijnig, waarschijnlijk van al het lollig bedoelde commentaar van mensen op zijn enorme voorraad porseleinpopjes. Hij verzocht ons door te lopen toen hij erachter kwam dat we geen Duitsers waren. Onbeschoft, maar de jongen had het al zwaar genoeg.

Het werd later en het werd tijd om games te spelen! Gelukkig begonnen de hallen leger te worden en konden we uiteindelijk toch nog de nodige indrukken opdoen. Voor Red Steel hebben we het langst in de rij gestaan maar mein Gott...wat een ramp. Het Ubi-Soft meisje die ons begeleidde deed haar best maar al snel wilden we weg van dit spel. Al klotend met de besturing leek de crosshair een eigen leven te leiden en Wii Graphics moet je niet tonen op een scherm van 3 meter breed....

Het is een wat negatief relaas geworden maar we hebben ons wel degelijk vermaakt. Alleen mijd ik liever plekken waar mensen moeten dringen om iets te krijgen, tenzij het uiterste noodzaak is. Ik zit toch liever met vrienden op de bank, met bier en chips, te praten over games en roepen wie het beste is in Smash Brothers.

Dit artikel delen

Over de auteur