1. Mijn toekomst (en mijn toekomst zijn toekomst)

Mijn toekomst (en mijn toekomst zijn toekomst)

Een paar dagen geleden was er een redelijk oude mevrouw - zo'n zestig jaar - bij ons op 'bezoek'. Mijn ouders kennen haar weer via via en omdat ze een opdracht had voor ons bedrijf kwam ze maar gelijk even langs, toen mijn moeder haar op straat tegenkwam. Het was een halfuurtje voor trainen en ik had toch niets te doen, dus besloot ik maar op de bank te blijven zitten en het gesprek tussen mijn ouders en deze vrouw aan te horen.

Het viel me op hoe negatief getint het gesprek was. Vooral mijn vader ging los toen hij het weer eens had over de maatschappij, 'crisis' en dat soort zaken. Hij is namelijk dol op het vertolken van zijn mening en kan praten als geen ander. Ik luisterde onopvallend mee. Krachttermen schoten mijn oortjes te binnen, het was indrukwekkend hoe vlekkeloos mijn vader de woorden aan elkaar reeg. Af en toe keek ik de vrouw haar kant op, die niets anders deed dan bevredigend knikken en soms een paar meedenkende woorden uitbracht. Het leek wel of ze mijn pa niet snapte, alsof ze bang was voor een vellend tegenoordeel. Er was dan ook totaal geen échte mening te vinden in haar zinnen.

Totdat ze met een voorbeeld over de brug kwam. Haar verhaal van een jongen die vroeg waarom hij ziektepremie moest betalen, terwijl hij nooit ziek is. De vrouw vertelde dat de baas van het bedrijf waar hij werkte, hem dat niet kon uitleggen. Het bijzondere hieraan was dat ik het eigenlijk ook niet wist, want waarom zou je inderdaad geld betalen als je vrijwel altijd komt? Ik had nog nooit van dergelijke dingen gehoord. De vrouw scherptte haar woorden aan en langzaam kwam er een emotionele mening uit haar preek tevoorschijn: "Het is verschrikkelijk dat de nieuwe generatie niet weet waar het op staat". En alsof ik het licht in mijn leven zag, kwam ik erachter dat ík over enkele jaren daar moet staan; op de arbeidsmarkt.

Het verhaal van de vrouw werd gevolgd door meerdere van dat soort dingen en aan de stijgende negativiteit was te horen dat zelfs mijn ouders - die al die jaren gewoon geld in het laatje hebben gebracht - niet meer zeker weten wat ze moeten beginnen (laat staan ik!). Mijn vader doopte het onderwerp 'geld' al gauw om in 'belasting'. Naderhand kwam ik erachter dat er zo ontiegelijk veel soorten belasting zijn, dat ik wel eens zou willen weten wat er nou daadwerkelijk met ons geld zou gebeuren. En kom op, niet al het schijnheilige gedoe hoef je te geloven. Zulke dingen schijnen staatsgeheimen te heten, gigantische fouten die zijn gemaakt - de banken miljarden uitkeren en dat is niet eens een geheim. Maar hoe absurd is het dat jij, de arbeider die al zijn hele leven lang over ALLES wat hij bezit belasting betaalt, geen eens inkijken mag hebben in zijn - in principe - eigen financien? Mijn oudoom heeft dertig jaar lang een fortuin proberen op te bouwen, door een spaarrekening te handhaven waar hij telkens weer belasting over betaalde. Het is dan toch schandalig dat zijn erfenis ook nog ééns grofweg in tweeen wordt gehakt? Maar liefst veertig procent van zijn geld ging naar de fiscus!

En dan politici, coalitie, mensen als Wouter Bos of Jan-Peter Balkenende. Ik mag toch hopen dat elke Nederlander met gezond verstand mag zien dat dit geen leiders zijn? Ik bedoel, wees gewoon eerlijk en geef toe dat het geld dat in de banken is gestopt gewoon verloren is! Slechtlopende bedrijfjes die twintig jaar klant zijn geweest bij de Rabobank en altijd al hun verzekeringen en dergelijken daar hebben onder gebracht, worden aan de kant geschoven op basis van inkomsten van de laatste paar maanden! Dat is geld is verdomme bedoeld om de economie - voornamelijk kleine bedrijven - er weer bovenop te helpen! Het is allemaal zo respectloos, zo op winst geöriënteerd. Een junk die toevallig een betalend baantje van 1200 euro per maand heeft kan zo een ton geld krijgen*, oftewel: het lijkt wel of persoonlijkheid een vergeten iets aan het worden is.

Mijn moeder vertelt me dat het vroeger normaal was om naar de kerk te gaan op zondag of om op zijn minst een beetje scholing van je ouders te krijgen, voordat je het diepe induikt. En dan zeggen ze dat die oudjes het asociaalst zijn! Een bejaarde die je niet voor laat gaan terwijl jij minder boodschappen hebt of een slechtziende oma die blind het zebrapad oversteekt, het is toch te belachelijk voor woorden? Nou, nee. Wij zijn waarschijnlijk gewoon te fucked up in the mind, waardoor het haast niet bij ons opkomt dat de ouderen/zwakkeren misschien wat meer respect verdienen. Vervolgens staat iedereen als een debiel te zwaaien als Maxima zich toont op een wit balkon, waarom hebben we daar wel respect voor?! Dat mens is alleen maar zo slim geweest om te trouwen met een prins, maar voor de rest verdient ze toch niets?

Wat moet ik mijn kinderen later gaan vertellen, dat de wereld een leuke en funny place is? Dan lieg ik net zo hard als Plasterk op de inleidingspagina van een HBO-studie boekje. Tuurlijk is er heel wat leuks te beleven, maar zoals ik het opvang wordt de wereld gewoon een steeds individualistischere kut-plek. Waar is het broedergevoel? De overbuurman - wie zijn huis opdat moment in vlammen op gaat - zou even belangrijk moeten zijn als de koningin. Want geloof het of niet, alleen samen komen we hieruit.

Dat was zo'n beetje alles wat er in mijn hoofd omging op dat moment. Het halfuur was voorbij en ik sprong - na keurig gedag te hebben gezegd - op mijn fietsje, de wijde wereld weer in...

* = LET OP! LENEN KOST GELD!

Dit artikel delen

Over de auteur

Mad