1. Limelight's albumrecensies: Backspacer

Limelight's albumrecensies: Backspacer

Ik ga iets nieuws doen, iets hips of misschien iets wat niemand tof gaat vinden. Ik ga reviews van muziekalbums plaatsen. Waarschijnlijk doe ik elke week wanneer ik er zin in heb één album. Je mag best suggesties plaatsen, of ik ernaar zal luisteren is een ander verhaal. :'D

Deze week:

Pearl Jam – Backspacer

Gonna See My Friend: Wat een knaller! Het album opent meteen geweldig met deze old-school Pearl Jam rocksong. Ruige gitaren, geniaal klinkende drums en snelle, rauwe vocalen van Eddie Vedder. I love it. Tevens is het refrein vrij catchy, wat ook een goed punt is voor de song. Dit album opent als een hamerslag, het slaat je op je kop en overdonderd je compleet. Zo kennen we Pearl Jam weer!

9.5/10

Got Some: Matt Cameron’s drumwerk is duidelijk te horen in het begin met een sterke beginbeat. Dan vertraagt het nummer en doet Eddie Vedder zijn bek open, direct verliefd. Het is wat minder zwaar dan Gonna See My Friend, maar het is wel even lekker. De drums komen af en toe ook wat meer naar voren met Matt Cameron die er een leuke fill ingooit. Daarnaast heeft het refrein weer die ouderwetse Pearl Jam catchyness waar ik zou van hou. Al met al een lekker nummer en een zeer solide track.

9/10

The Fixer: The Fixer, de eerste single van het album, opent alweer wat rustiger met wat karakteristiek ge’yeah van Eddie Vedder. Daarna begint direct het buitengewoon catchy, en ietwat poppy, refrein. Ik ben absoluut weg van het vocale trucje dat Vedder toepast waarbij hij laag begin en langzaam hoger gaat en natuurlijk is er weer het noodzakelijke ge’yeah. Rond de twee minuten mark is het ge’yeah in volle mate en eindigt de song met een fade-out. Heerlijk nummer, absoluut één van de hoogtepunten van het album!

9.5/10

Johnny Guitar: Leuk, een nummer over Johnny “Guitar” Watson. Anyway, Eddie Vedder laat er geen gras over groeien en begint meteen met zingen. Zo hoort het jongen! De gitaar en basgitaar klinken beiden bijzonder tof op deze track, er is overigens wel een duidelijke afzwakking qua stevigheid van de nummers te merken nu. Aan het einde lijkt er een soort van refrein te komen, maar Eddie stopt het nummer al snel na wat Ehhh’s en Yeah’s. Hoewel ik wel het gevoel heb dat de song misschien nog een paar seconden langer had door kunnen gaan, is het toch nog wel een sterke song.

8.5/10

Just Breathe: Ah, de eerste ballad van het album, en wat voor één! Ik ben altijd een enorme fan geweest van Eddie Vedder’s zachtere stem, Black blijft mijn absolute favoriet van Pearl Jam. Dit nummer heeft een akoestisch gitaartje, doet ergens denken aan de soundtrack van de film Into the Wild en is mooi, erg mooi. Voor mij is dit het absolute hoogtepunt van het album. Zelfs terwijl ik dit typ verschijnt er in mijn ooghoek een traantje. Ik hou van dit soort nummers en dit nummer benadrukt dat heel mooi.

10/10

Amongst the Waves: Dit heeft ook een typische Pearl Jam sound, het is een redelijk radiovriendelijk nummer, met een catchy refrein gevolgd door een leuke gitaarlick. Ik zie dit nog best wel eens een staple worden bij Pearl Jam shows en ik zie het ook wel gebeuren dat dit een zeer populair nummer gaat worden onder de fans. Rond de 2:30 komt er nog een lekker gitaarsolo’tje langs die ergens doet denken aan de solo’s op de deeper cuts van Ten. Het nummer eindigt vervolgens met een verlengt refrein dat erg krachtig klinkt qua einde met eronder nog iets van een solo’tje. Een beetje zoals Black dus, I love it.

9.5/10

Unthought Known: De intro deed me in het begin niet veel, maar op het moment dat Eddie’s stem inkwam werd ik al wat blijer en op het moment dat de drums inkwamen was ik absoluut verliefd op deze track. De zang van dit nummer is verreweg het hoogtepunt, het heeft een soort build-up die ik persoonlijk erg kan waarderen. Eddie klinkt in het begin alsof hij zich inhoudt en laat zichzelf steeds meer vrij. Uiteindelijk rond de helft barst het nummer los en zo gaat het nog wel even door, met nog tussendoor een soort van solo’tje en dan… houdt Eddie zich weer in, komen die drums weer als aan het begin in, bouwt het weer op om uiteindelijk weer rustig te eindigen. Geweldig nummer!

10/10

Supersonic (een beetje matige video, maar dit was het enige dat ik kon vinden): De gitaar springt er gelijk in en overdondert de luisteraard compleet, Eddie roept nog even ehehehe en begint daarna te zingen. Dit is een wederom hardere track en doet een beetje denken aan World Wide Suicide van het vorige album, alleen dan iets sneller. Opeens komt er een break en begint er een solo van Ten-propoties. Het deed me persoonlijk denken aan de solo van Why Go, maar dan korter. En dan knalt de band er gewoon weer in op zijn snelst. Er zit zoveel kracht in deze track, heerlijk!

9/10

Speed of Sound: Hoewel de titel doet denken aan een snel nummer, is dit het totaal niet. Het is nog te snel om een ballad te zijn, maar het is een wat rustiger nummer. Erg radiovriendelijk en toch erg leuk. Ik vind de gitaarintervallen die soms in het nummer te horen zijn erg leuk gedaan en de zang van Eddie is uiteraard weer zeer aanstekelijk. Toch is dit de track van het album die mij het minste doet, dat betekent nog steeds dat het een erg sterke track is, maar het doet me iets minder. Het is zeg maar de Oceans van Backspacer, een goed nummer dat mij persoonlijk minder doet dan de rest.

8/10

Force of Nature: Weer een erg radiovriendelijk nummer van Eddie & co. De baslijn klinkt erg lekker op de achtergrond en de gitaar en drums doen ook goed hun ding. Dit is typisch zo’n nummer waar de zang het meest betekent voor de track en dat is hier geslaagd. Ik vind het refrein bijzonder aanstekelijk en de coupletten klinken lekker vrolijk en zonder zorgen. Het is een erg vrolijk nummer, dat ik persoonlijk zeer waardeer. Weinig verrassend, maar wel erg lekker om naar te luisteren. Overigens is er aan het einde wel een solo’tje, met Eddie Vedder die eroverheen oooooooh’t. Die solo voelt aan als de perfecte afsluiter van dit nummer en dat is hij dan ook.

9/10

The End: Ah, weer een pure ballad van Pearl Jam. Nu is het zelfs akoestisch (geen basgitaar of drums komen hier aan te pas). Eddie’s zang gaat over dood en wegkwijnen en hij komt heel eerlijk en gevoelig over. Ik kan dit nummer niet echt direct vergelijken met iets wat Pearl Jam eerder heeft gedaan. Er is zelfs een strijkorkest in de track te horen. Ik kan me best voorstellen dat fans van de wat hardere Pearl Jam dit nummer niet leuk vinden. Ikzelf vind het een prachtig nummer en een fantastische afsluiter van het album.

9.5/10

Final notes: Waarschijnlijk één van mijn favoriete Pearl Jam albums, samen met Ten, Vs. en Vitalogy. Met een lengte van 37 minuten is hij misschien wat kort, maar ik vind dit persoonlijk één van de beste albums die Pearl Jam ooit heeft gemaakt en ik raad hem dan ook ten volste zowel fans als niet-fans van de band aan.

Gemiddeld: 9.2/10

Dit artikel delen

Over de auteur

Limoenlichtje. Bladibladibla