1. Meer dan we willen delen - deel 2

Meer dan we willen delen - deel 2

Een nieuw kantoor, een nieuw begin en een nieuwe weblog-serie. De geur van nieuwigheid en een baldadige lunchbijeenkomst inspireert ons tot het delen van ervaringen en sterke verhalen. Na alle reacties op de nieuwe stijl van de videorecensies hebben zelfs wij in de gaten dat jullie toch wel af en toe trek hebben in een stukje geouwehoer van de redactievloer. En daarom nemen wij de zware taak op ons om (met gevaar voor eigen leven) met jullie te delen wat andere redactieleden ons tijdens de lunch hebben toevertrouwd. Dus even geen games, maar gewoon rauwe mannenpraat. Let wel, geen van deze verhalen zijn door ons verder aangedikt of afgeslankt. Geloof ons, ze komen recht uit de mond van de patsers achter hun (door mama gesmeerde) broodtrommeltje.

Als je verhuist naar een nieuwe omgeving, is het over het algemeen wel verstandig om je per direct te verdiepen in de gangbare normen en waarden. En dan daarna, om het in Wilders’ woorden duidelijk te maken: “Aanpassen of wegwezen!”. Ieder heeft hier echter zijn eigen interpretatie voor. Om dit te illustreren wil ik beginnen met een verhaal van een vrouw. Niet van onze redactie (vrouwen gamen immers nooit, toch?), maar van – laten we zeggen – de Marie Claire. Ze is dik in de vijftig (in d’r leeftijd en in d’r taille) en we noemen haar vanaf nu Tante Agaath.

Het is een prachtdag. Alles lijkt op rolletjes te gaan. Het is alweer tijd voor een stevige hap en Tante Agaath heeft zojuist haar dienblad zó vol gelegd met caloriearme producten, dat de som der delen toch boven het dagelijks benodigde uitstijgt. Ze doet dus wel aan de lijn, maar de gedachte en het resultaat zitten niet op één lijn. Het mag de pret echter niet drukken en met een scherp hongergevoel stapt ze de (net als haar dienblad) tot de nok toe gevulde kantine binnen. Eén en al gezelligheid natuurlijk, maar het vinden van een zitplek is de meeste dagen een onbegonnen taak. Vandaag is echter niet als de meeste dagen. Het oog van Tante Aghaat valt bijna direct op een fraaie zespersoons tafel aan het raam. Een tafel groot genoeg om al haar eten op uit te stallen. Een tafel die he-le-maal leeg is.

Met een glimlach op het gelaat zweeft ze naar de voederplaats, totdat (en ja, je voelt hem waarschijnlijk al aankomen) er een kleine vlegel met een transparant broodzakje langs haar komt huppelen. Niemand minder dan onze eigen Chrisje Glerum, Sir Chrisalot, daalt neer op de vrijstaande stoel. Zoals het hoort, houdt deze sociale jongen de overige plaatsen vrij voor zijn collega’s: de senioren waar hij zo naar op kijkt. Ondertussen maakt Tante Agaath rechtsomkeert. En nogmaals, maar nergens in de wijde omtrek valt nog een vrije stoel te bekennen. Het dienblad begint zwaar te worden. Het is een rotdag. Altijd weer hetzelfde liedje. Gelukkig krijgt onze dikke vijftiger nu wel haar benodigde hoeveelheid beweging.

De boosdoener

Zo zie je maar; de gamende jongeren dragen ook hier op hun eigen manier een steentje bij aan de maatschappij. Wij zijn de beroerdste niet, we zetten onze medemens graag in beweging. Neem dus vooral een voorbeeld aan onze Chris en sta ook eens stil bij (of huppel langs) de oudere generatie. Want een betere wereld, waarde lezer, begint bij jezelf… ofzo.

Dit artikel delen

Over de auteur