1. Meer dan we willen delen - deel 3

Meer dan we willen delen - deel 3

Een nieuw kantoor, een nieuw begin en een nieuwe weblog-serie. De geur van nieuwigheid en een baldadige lunchbijeenkomst inspireert ons tot het delen van ervaringen en sterke verhalen. Na alle reacties op de nieuwe stijl van de videorecensies hebben zelfs wij in de gaten dat jullie toch wel af en toe trek hebben in een stukje geouwehoer van de redactievloer. En daarom nemen wij de zware taak op ons om (met gevaar voor eigen leven) met jullie te delen wat andere redactieleden ons tijdens de lunch hebben toevertrouwd. Dus even geen games, maar gewoon rauwe mannenpraat. Let wel, geen van deze verhalen zijn door ons verder aangedikt of afgeslankt. Geloof ons, ze komen recht uit de mond van de patsers achter hun (door mama gesmeerde) broodtrommeltje.

Het zal voor iedereen vast heel herkenbaar zijn, maar deze lunch biechtte Danny voor het eerst op dat hij thuis gewoon geowned wordt tijdens het gamen. Door zijn zwangere vrouw! Nu weet ik heus wel dat jullie niet allemaal een zwangere vrouw of vriendin thuis op de bank hebben zitten(die van mij wonen ook allemaal nog lekker bij hun moeder, je weet toch?), maar je kan mij niet wijs maken dat jullie niet af en toe door je zusje of moeder gepakt worden. Al is het maar in een sporadisch potje SingStar. Geef maar toe!

Mijzelf overkomt dit natuurlijk nooit (kuch) en daarom zal ik Danny dan ook even zijn eigen verhaal over superhelden en een nieuw soort force-feedback laten doen.

Danny

Zoals Big Philly hierboven al zei, is bijna iedereen wel eens door het vrouwelijk geslacht geslacht zodra een game een microfoon als accessoire heeft. Jammer genoeg houdt het daar niet op. Racespellen zijn bijvoorbeeld ook niet echt mijn ding. Dus als ik haar uitdaag en vervolgens geslacht word in een racegame, schaam ik mij niet al te hard. Dan ben ik eerder trots op haar. Zo ook, bij andere buttonbashgames, mini-games, sportspellen, shooters, fighters, platformers, puzzelaars en eigenlijk alle andere genres, die je kunt bedenken. Althans, dat houd ik mezelf dan voor. Het helpt in ieder geval bij het slapen ’s nachts.

Dit weekend had ik even tijd om Marvel Ultimate Alliance 2: Fusion, als ik tenminste toestemming kreeg van dat vrouwtje bij mij thuis. Ik duwde haar de joypad toe en na enig gemorrel over dat er misschien wel iets leuks op tv gemist zou worden van haar kant, en gesmeek van mijn kant, stemde ze toe om het spelletje te spelen. Ze zou zelfs meedoen. Gelukkig kreeg ze haar handen net ver genoeg om haar bolle buik (Epic loog niet toen hij zei dat ze zwanger was) heen om de joypad vast te pakken, dus het spel kon beginnen.

Na een paar uur samen strijden, kwamen we bij Cable terecht. Zijn soldaten en robots gaven meer weerstand dan variatie en zo nu en dan werd er gewoon daadwerkelijk “Auw!” geroepen naast me (Later bleek overigens dat dit geen overmatig inlevingsvermogen was, maar een nieuwe vorm van force-feedback: ons ongeboren kind schopte gezellig mee.). Al snel legden we het loodje en werden we naar onze derde en vierde teamleden overgeplaatst. Wie ik kreeg of waar deze stond was me even niet duidelijk met alle troep(en) en explosies op beeld. Tot ik het enigszins aangebrande lijk van Iceman zag verdwijnen...

Alleen zij leefde nog, met de aartsvijand van Cable, Deadpool, tot haar beschikking. De menigte begon te slinken, en na een paar zwaaien met haar zwaard kwam het tot een één op één gevecht met Cable. Deadpool had ze nog niet eerder gebruikt, maar ze wist de teleport knop donders goed te vinden en de verscheidene speciale aanvallen met de twee zwaarden bleken ook niet aan haar voorbij te gaan. Na twee of drie succesvolle aanvallen was Cable echter maar een miezerig streepje van z'n healthbar kwijt.

Een kwartiertje lang mocht ik nederig langs de zijlijn plaatsnemen, terwijl het zware werk voor me werd waargenomen. Totdat m’n vrouwtje de joypad uit haar handen liet vallen en me sip aankeek. Ze toonde me haar handen, “Cable is dood, nu wil ik een handmassage.”. In haar ogen zag ik een glimps van een triomfantelijke glinstering.

Veel vernederender wordt het niet, als je vrouw je er op moet wijzen dat je je duimen beter kunt gebruiken voor een handmassage (een handmassage ja, ik bedoel: WTF!) , dan voor het spelen van videogames. Van je vrienden moet je het hebben, zullen we maar zeggen. Bij je vrouw hoef je het in ieder geval niet te zoeken.

------

Veel wil ik niet toevoegen aan het verhaal van Danny, behalve dat ik gok dat je van je vrienden ook niet veel respect hoeft te verwachten, als je je chick je games laat klaren...

Dit artikel delen

Over de auteur