1. Meer dan we willen delen - deel 4

Meer dan we willen delen - deel 4

Een nieuw kantoor, een nieuw begin en een nieuwe weblog-serie. De geur van nieuwigheid en een baldadige lunchbijeenkomst inspireert ons tot het delen van ervaringen en sterke verhalen. Na alle reacties op de nieuwe stijl van de videorecensies hebben zelfs wij in de gaten dat jullie toch wel af en toe trek hebben in een stukje geouwehoer van de redactievloer. En daarom nemen wij de zware taak op ons om (met gevaar voor eigen leven) met jullie te delen wat andere redactieleden ons tijdens de lunch hebben toevertrouwd. Dus even geen games, maar gewoon rauwe mannenpraat. Let wel, geen van deze verhalen zijn door ons verder aangedikt of afgeslankt. Geloof ons, ze komen recht uit de mond van de patsers achter hun (door mama gesmeerde) broodtrommeltje.

Het blijft hier keer op keer weer een avontuurlijke bedoening tijdens de lunch. Niet in het minst omdat de vrouwen hier altijd in de meerderheid zijn. In de kantine baan ik me iedere dag, met gevaar voor eigen mannelijkheid, een weg door de jungle der salades. Ik trotseer de zee van flesjes Spa Blauw. En tot nu toe kon ik met mijn machoheid intact de voederplaats bereiken. Maar ik zou natuurlijk geen verhaal te vertellen hebben, als vandaag niet anders was dan de andere dagen...

Nietsvermoedend, maar toch op mijn hoede loop ik met mijn collega’s richting de kantine. Het eerste stuk is altijd veilig. Dit moet ik misschien even toelichten; we zitten namelijk in de Men’s Magazines-vleugel. Daar doen we ons werk. Daar zijn wij nog de baas. De kantine is echter in de vrouwenvleugel. Nog voordat we daar aangekomen zijn, staat er een standje in de hal. Een nette man met een scheiding en een snor deelt energy drinks uit. En met open ogen loop ik in de hinderlaag. Ik pak een blikje aan, loop door en inspecteer daarna het drankje. Op dit moment bevind ik me al in de vrouwenvleugel. Ik voel dat ik bekeken word. De metalen cylinder is ook wel akelig roze. “No calories. No sugar.” staat erop geschreven. Voelt niet heel erg mannelijk, moet ik zeggen. En dan pas valt mijn oog op het de merknaam, het logo. “SHE” staat er met koeienletters in een super(wo)mandriehoekje. De dames in mijn omgeving tikken elkaar aan en wijzen. Het duivelse staartje aan het uiteinde van de ‘h’ doet vermoeden dat het allemaal één groot complot is. Het vrouwelijk geslacht schatert van het lachen. En dan weet ik het zeker. Het is een kankerdrankje!

SHE doneert 5 cent per blikje aan Pink Ribbon, een stichting die aandacht voor borstkanker vraagt. Hier kan ik geen weerstand tegen bieden, tijd voor de witte vlag. Ik breek het roze geval open en laat de zoete perziksmaak mij energie geven. En terwijl ik dit doe, steun ik dus ook nog eens een goed doel voor vrouwen. Jawel, de bodem is bereikt.

Gelukkig (?) heb ik al voldoende ervaring met dingen aan mezelf verantwoorden. Ik zit al op level 99, heb de ‘whatever helps you sleep at night’-achievement in m’n collectie en mag mezelf de trotste eigenaar noemen van de ‘praat het goed voor jezelf’-trofee. Ik bedoel, het was dan wel een goed doel voor vrouwen, maar als het om borsten gaat, hebben ik en alle mannen daar zeker baat bij. Oh ja, en ik had helemaal niet betaald voor het drankje. Dus laat de volgende hinderlaag maar komen...

Dit artikel delen

Over de auteur