1. Meer dan we willen delen - deel 5

Meer dan we willen delen - deel 5

Een nieuw kantoor, een nieuw begin en een nieuwe weblog-serie. De geur van nieuwigheid en een baldadige lunchbijeenkomst inspireert ons tot het delen van ervaringen en sterke verhalen. Na alle reacties op de nieuwe stijl van de videorecensies hebben zelfs wij in de gaten dat jullie toch wel af en toe trek hebben in een stukje geouwehoer van de redactievloer. En daarom nemen wij de zware taak op ons om (met gevaar voor eigen leven) met jullie te delen wat andere redactieleden ons tijdens de lunch hebben toevertrouwd. Dus even geen games, maar gewoon rauwe mannenpraat. Let wel, geen van deze verhalen zijn door ons verder aangedikt of afgeslankt. Geloof ons, ze komen recht uit de mond van de patsers achter hun (door mama gesmeerde) broodtrommeltje.

------

Na het laatste deel van ‘Meer dan we willen delen” over het SHE-drankje moeten het nu toch echt weer eens even gaan hebben over echte mannen dingen. Het onderwerp van de dag is dan ook niets minder dan ‘knokpartijen’.

Zoals sommigen van jullie misschien wel hebben meegekregen, ben ik persoonlijk een behoorlijke liefhebber van geweld. Maar voor stoere straatvechtverhalen moet je bij mij niet aankloppen, want al mijn klappen deel ik uit in de veilige omgeving van de sportschool of de (kick)boksring. Daar komt nog eens bij dat ik er natuurlijk veel te imposant uitzie om op straat lastig gevallen te worden (en ik kan buitengewoon hard rennen). Gelukkig zijn mijn collega’s een stuk minder schuw als het gaat om zinloos geweld...

Maandag is bij ons op kantoor altijd voetbaldag. Niet alleen worden alle wedstrijden uit de eredivisie nog even een keertje nabeschouwd, maar ook komen het merendeel van de redactie met hun eigen zondagochtendervaringen op de proppen. Verhalen over mislukte slidings, verloren voetbalschoenen en de keeper passeren, maar toch niet scoren zijn niet ongebruikelijk. Aan mij is dit echter allemaal niet besteed. Ik zal wel weer eens geen vrienden maken met deze uitspraken, maar of het balletje nu wel of niet tussen de paaltjes komt, is mij om het even. Het kan me niet schelen als iemand buitenspel stond. En dat je de bal niet met je handen mag aanraken, vind ik al helemaal onzin. Totdat, en gelukkig kreeg ik hier vandaag weer een verhaal over te horen, één van deze voetbalacties leidt tot onenigheid. De onenigheid leidt dan weer tot een conflict, dat op zijn beurt een schermutseling teweeg brengt. En als het handgemeen dan uitloopt op een ouderwetse massale knokpartij is het feest compleet. Dan, en alleen dan, mag je je voetbalverhaal aan mij komen vertellen.

Op de redactie hier zijn de mensen op de hoogte van mijn anti-voetbalstandpunt en ik was dan ook uitermate geintrigeerd toen Chris aankondigde toch een voetbalveldervaring met me te willen delen. En jawel hoor, de wedstrijd bleek dit weekend gestaakt door geweldadige omstandigheden. Een te fanatieke tackle had geleid tot een opstootje van waardige proporties. Enthousiast vroeg ik of Chris zelf nog klappen had uitgedeeld. De ‘nee, dat niet’ stelde me meer dan teleur. ‘Wel klappen gekregen?’ informeerde ik. Weer ‘nee’.‘Heb je je teamgenoten dan niet bijgestaan?’ wilde ik weten. Drie keer ‘nee’ alweer. De vraagtekens bleven zich vormen in mijn gedachten.

Uiteindelijk bleek het verhaal gewoon een stuk minder spannend dan ik had gehoopt. Chris heeft zo zijn eigen overtuiging over wat een man betaamt te doen als er vuisten beginnen rond te vliegen; hij gaat dan zo snel mogelijk in de dug-out zitten en bekijkt het schouwspel. Toen ik mijn verbazing hierover kenbaar maakte, dikte hij het nog even aan met een ander voorbeeld. Een stoeipartij eerder had hij zich namelijk achter de cornerpaal weten te verstoppen, omdat de dug-out onbereikbaar was. Tja, ik denk dat dus niet alleen over smaak niet valt te twisten, maar ook niet over mannelijkheid.

De dug-out schuiler

Uiteraard wist Sterke-Story-Stefan het niveau weer op peil te krijgen door met ons te delen dat hij ooit bij de botsauto's met vijf mannen op de vuist was gegaan. Hij stapte in een botsauto die blijkbaar door één of ander stuk tuig al gereserveerd was. “Dat is mijn auto”, meldde de simpele ziel. Hierop antwoordde Stefan dat er geen gereserveerde plaatsen waren bij de botsauto's. De knakker was echter van het soort dat vier handlangers op belafstand heeft en al gauw bleek er voor Stefan achter de tent wel een plekje gereserveerd. Onze Stef weerde zich wonderwel. In Stefan's versie kwam het tuig er zelfs slechter vanaf dan hijzelf. Maar ik heb van horen zeggen dat er uiteindelijk toch xylofoon werd gespeeld op z'n ribben.

Sterke-Story-Stefan

En zo hoor ik het natuurlijk graag (op die xylofoon na). Mannelijker dat dit wordt het niet. Niet miepen, maar meppen. Geen salade, maar steak. En geen voetbal, maar vechtpartijen!

Dit artikel delen

Over de auteur