1. Meer dan we willen delen - deel 6

Meer dan we willen delen - deel 6

Een nieuw kantoor, een nieuw begin en een nieuwe weblog-serie. De geur van nieuwigheid en een baldadige lunchbijeenkomst inspireert ons tot het delen van ervaringen en sterke verhalen. Na alle reacties op de nieuwe stijl van de videorecensies hebben zelfs wij in de gaten dat jullie toch wel af en toe trek hebben in een stukje geouwehoer van de redactievloer. En daarom nemen wij de zware taak op ons om (met gevaar voor eigen leven) met jullie te delen wat andere redactieleden ons tijdens de lunch hebben toevertrouwd. Dus even geen games, maar gewoon rauwe mannenpraat. Let wel, geen van deze verhalen zijn door ons verder aangedikt of afgeslankt. Geloof ons, ze komen recht uit de mond van de patsers achter hun (door mama gesmeerde) broodtrommeltje.

--------

Jongetjes als ik hechten overmatig veel waarde aan mannelijkheid. Alles moet stoer, bruut en macho zijn. Ik heb me dan ook al een aantal keer beklaagd over het gebrek aan viriliteit in de kantine hier. Maar vandaag heb ik niets dan lof. Legendarische woorden zijn er gesproken. En ik kan niet anders dan eren wie ere toekomt.

Het gesprek kwam vandaag via een kleine omweg op het onderwerp ‘vaderschap’. Een aantal redactieleden zullen namelijk nog voordat Sinterklaas zijn intocht doet, gewenst of ongewenst en wetend of onwetend, beschuit met muisjes mogen uitdelen. Twee daarvan, Jeffrey en Danny, kwamen vandaag tot de ontdekking dat ze beiden eenzelfde zwaard van Damocles boven het hoofd hebben hangen. En zo ontstond er een voor de toeschouwer uitermate vermakelijke woordenwisseling.

“Maar jij krijgt er dus binnenkort ook één?” concludeert Danny. “Jij wordt ook vader binnenkort?” herformuleert hij, nadat Jeff hem enkele seconden vragend aankijkt. “Ja” klinkt de bevestiging waar hij op wachtte. Nu komen er bij Danny kennelijk een boel vervolgvragen op. Hij stelt onbedoeld de meest legendarische en verraadt tegelijkertijd meer over zijn eigen opvattingen, dan hij had willen delen: “Heb je er veel mee te maken?”.

“Of ik er veel aan gedaan heb?” herhaalt Jeffrey foutief en hij antwoordt lachend: “Nee, het was in één keer raak.”. Danny laat zijn mannelijkheid nog een keertje doorschemeren: “Nee, heb je er nog veel mee te maken? Of is het in Japan ofzo, tijdens een perstripje gebeurd, of iets?”. Hij spreekt de woorden met een strak gezicht, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Het bevestigt zijn status als echt stadsmens. Welke boer zou immers zonder blikken of blozen zijn zaadjes planten zonder enige intentie om te oogsten?

Vaders in spé

Het gesprek werd uiteraard voorgezet met de nodige misverstanden en correcties. Jeff woont gewoon samen met de moeder van zijn kind en Danny heeft zijn baby mamma zelfs gehuwd. Neemt niet weg dat die echte rauwe mannelijkheid eindelijk een keertje goed tentoongespreid is in de door het zwakke geslacht overheerste lunchruimte. Het vult mijn hart met hoop, terwijl het sneller klopt. Hoe erg mannen (of jongetjes) ook onder de duim worden gehouden door het vrouwelijke ras, het testosteron zal altijd boven komen drijven.

Dit artikel delen

Over de auteur