1. Daar 3 -het einde vanhet korte verhaal-

Daar 3 -het einde vanhet korte verhaal-

Mijmerend leun ik tegen de boekenkast. Zij is bezig met iets, wat ze aan het doen was, wilde ze niet zeggen. In de tijd dat ik nu bij haar over de vloer kom, heb ik mij nog nooit zo rustig gevoeld en haar nog nooit zo druk gezien. Sowieso is Eleanora drukker dan ooit, maar toch heeft ze die sfeer van geheimzinnigheid om zich heen.

Door het, inmiddels beruchte, raam zie ik de trieste aftocht van mevrouw van Houten-Huilman weer voor me. Janine leefde een paar maanden met meneer van Houten samen, maar vlekkeloos was die tijd voor beiden allerminst. Nog vaker dan met mevrouw van Houten stond meneer van Houten buiten driftig aan zijn sigaret te lurken. Driftig en met vuurrood hoofd en ogen die een nog rodere kleur vuur spuwden. Samen hebben we erom gegniffeld. Een relatie met een secretaresse is nu eenmaal harder werken en tig keer duurder dan een relatie met een normale huismoedervrouw. Een vrouw die kinderen uitpoept en zorgt voor het brood op de plank, dat ze betaalt met het door de man zuurverdiende geld. Ook meneer van Houten is hier inmiddels achter.

Blijkbaar was het zo erg dat Janine op een avond huilend het huis verliet en als een speer wegreed in haar, te dure en ongetwijfeld aan een vorige promotierelatie overgehouden, sportauto. Het grappige hieraan was, dat nog geen uur een auto aan kwam rijden die mij vaag bekend voor kwam. Toen de inzittenden niet meer als inzittenden gebrandmerkt konden worden, wist ik ook wie er uit stapten. Het was mevrouw van Houten en ze zou die hele avond blijven bij meneer van Houten. Nog beter werd het toen Janine even later weer aan kwam scheuren als een pitspoes die per ongeluk in de sportauto terecht gekomen was. Ze zag de auto en reed nonchalant weg, met een veel te wijde bocht. Het volgende moment hoorde ik een knal.

Het hardhout van de kast voelt niet eens zo hard aan als ik dacht. Nog steeds is Eleanora boven bezig met haar mysterieuze bezigheid. Ik kijk een deur verder en zie het oude huis van Andersson staan. Nu nog bewoond door de saaie pieten van Köppens. We hebben er ggeen traan omgelaten samen, toen we ineens het bericht kregen dat het huis gesloopt moet worden. Onbewoonbaar verklaard. Ze waren er kapot van, maar kennelijk is dat hun verdiende loon. Lkse luie mensen die zich nooit lieten zin. Een beetje van achter de geraniums naar de TV staren. Actueel blijven noemen ze dat. Actueel blijven, dat is nog nooit iemand gelukt. Nieuws is immers geen nieuws meer, de seconde nadat het nieuwtje de lucht is ingeholpen.

Plotseling komt Eleanora naar beneden. Bepakt en bezakt staat ze voor me. Langzaam krijg ik een vermoeden wat er staat te gebeuren. Dan begint ze gte praten. Met een lichte trilling in haar stem vertelt ze dat ze gaat. Weg van hier, weg vande haaast. Ze is blij dat ze mij heeft kunnen helpen met onthaasten, maar daardoor is haar huisnu gevuld met haast. Ze moet weg, ze kan niet anders. Op mijn vraag of ze al weet wat ze wil en waar ze dat wil bereiken. Haar antwoord op deze, toch wel onwennige vraag, zegt ze: ,,Ik weet het niet, ik zie het allemaal wel. De tijd van anderen zal mijn tijd wel kruisen. En dan, op die kruising, zal het wel weer goed komen". Met deze woorden loop ze naar de deur van haar huis. Ze loopt weg uit mijn leven en weg. Langzaam voel ik een leegte in mij opkomen die direct gevuld wordt door de haast van alle dag.

Ik wordt terug gesmeten in de sleur van alle dag, geen onthaasting meer voor mij, tenzij ik er tijd voor maak en alleen ga zitten. Ook ik sluit nu de deur van haar huis en doe haar sleutel door de brievenbus naar binnen. Op de terugweg zie ik de Köppentjes hun huis verlaten en meneer van Houten weer driftog lurken aan zijn sigaret. Alles is weer bij het oude, kennelijk is in deze wereld haast essentieel.

De deur van mijn huis gaat piepend open en ik zie dat er inmiddels stof op mijn banken en de TV ligt. Het stof stuift omhoog, wanneer ik ga zitten, tussen de pluizen door staar ik naar de TV. In mijn achter hoofd bedenk ik me dat naar een leeg beeld staren geen zin heeft en ik knip de TV aan. Er is een heel programma over verkeersongelukken, met als hoogte punt een liefdesdrama dat leidde tot een ongeluk. Deze kennismaking voelt alsof ik thuis kom in de wereld. Een thuis, dat niet warm voelt, eerde koud en kil.

Dit artikel delen

Over de auteur