1. Achtbanen in grote appels

Achtbanen in grote appels

Oef, wat heb ik nu een zin gekregen om een paar jaar terug te gaan in de tijd. Terug naar de tijd waarin ik mijn ziel verkocht aan de computer. Een paar uur per dag Rollercoasteren, verder niks. Heel doelbewust, een paar uur non-stop gamen. De computer was nog niet zo geavanceerd. Hierdoor werkte het save-systeem van Rollercoaster niet. Nu pas bedenk ik mij dat dit waarschijnlijk een excuus van mijn ouders was om mij weg te krijgen bij die zoemende kast. Weg van mijn nieuwe vlam, snel naar de vertrouwde hitte van de zon, waar ik mij dan weer kon gaan bezighouden met het bouwen van hutten in onze immense achtertuin. Bouwen. Bouwen is leuk.

Behalve bouwen zijn er meerdere factoren in spellen die ervoor zorgen dat het een spel wordt dat mijn hart sneller laat kloppen. Spanning, macht en leedvermaak zijn drie andere factoren. Rollercoaster wist deze allemaal te combineren. Een kwartier bouwen aan een nieuwe houten achtbaan, om daarna in spanning af te wachten of de attractie aanslaat. Het verslepen van willekeurige parkbezoekers naar diepe wouden om ze daar uren te laten zoeken naar de bewoonde wereld. (Opperwezen, wat haatte ik kotsende gasten. Ik behandelde mijn gasten altijd met het grootste respect!) Tot slot het leedvermaak. Hahaa! Zoek nu maar de weg terug, kotsende klant!

Rollercoaster tycoon. Wat een heerlijk spel. De menu's die zo ongelofelijk logisch in elkaar stoken en de vrolijke achtergrondklanken afkomstig uit de dichtstbijzijnde draaimolen. Ik geloof niet dat deel twee in de serie beter was dan het origineel, ook al was er de mogelijkheid om de draaimolen van een nieuwe laag verf te voorzien. Doe mij maar de combinatie wit,rood en geel. Dat zijn namelijk de kleuren geworden van die centraal staan in mijn beginperiode als fanatiek gamer. Een periode die enkele maanden geleden helaas is afgesloten.

Tijd om terug te kijken dus. Mijn aandacht verlegt zich steeds meer van gamen naar andere zaken in het leven. Onderwerpen zoals muziek, onderwerpen zoals New York City; mijn droom. Deze droom is een droom die niet past in het rijtje: 'I have a dream'. Nee, dit is een droom die past in het rijtje: 'Ik kan het volgende pretpark vrijspelen, zelfs zonder degelijke save functie! Ik weet niet waarom ik aangetrokken wordt door deze metropool vol vreemde talen, gebruiken en gewoonten. Misschien is het een bulderend idealisme, een diepe drang om de centrale plek op aarde te veroveren. Een verovering op mijzelf en op mijn omgeving. Want wat is er mooier dan wonen op een plek waar mijn iPhone acht miljoen nieuwe vriendjes kan maken. The Phone House is er niks bij.

Rollercoaster is misschien ook wel niks vergeleken met NYC. Of misschien is Rollercoaster New York. Het zou voor dit weblog een stuk interessanter zijn om de vergelijking te maken. Het is de bewondering voor een ingewikkelde creatie, een creatie die niet te bevatten is, behalve door zijn schepper. De verschillende achtbanen die door elkaar heen lopen, de bruggetjes die elkaar kruisen in Central Park. Bij succes is het allemaal overzichtelijk doch ondoorzichtig. Pak het ontwerp erbij en het is allemaal logisch, makkelijk te beredeneren. De manier van ontstaan is dit echter niet. Een mooi park in Rollercoaster is een park waarbij er geen ruimte verloren gaat. Een park waarbij tientallen achtbanen in perfecte harmonie langs elkaar heen gaan, zonder teveel aandacht naar zich toe te trekken, waardoor de draaimolen met zijn perfecte kleurencombinatie verloren gaat. Alles klopt, niks is van tevoren gepland. New York is door de eeuwen heen gevormd, allerlei mensen hebben kleine deeltjes van de wereldstad gecreëerd. Al deze deeltjes bij elkaar vormen een groot geheel, New York City. Het is schoonheid, het is finesse, het lijkt allemaal te kloppen. Dat is een van de redenen waarom deze stad mij zo aantrekt. O ja, Rollercoaster is nog steeds het downloaden waard. Ik denk dat ik voorlopig nog even doorga met het spelen van spelletjes.

Dit artikel delen

Over de auteur