1. Waarom Ratchet zichzelf niet meer is...

Waarom Ratchet zichzelf niet meer is...

Ah fijn, een bewolkte zaterdagmiddag. 'Leent zich perfect voor een oldschool potje gamen', dacht ik zo. Gisteren had ik met een paar anderen immers al aardig wat oude PS2-titels gespeeld, zoals FIFA 2005 en Crazy Taxi. Dat, was leuk. Maar vandaag was beter, omdat ik voor het eerst sinds jaren weer eens Ratchet & Clank 3 in mijn Playstation 3 stopte.

Het plan was eigenlijk om Quest for booty - die andere Ratchet-game - te downloaden, zodat ik perfect op de hoogte zou zijn voordat ik aan de slag ga met A Crack in Time. Helaas was PSN weer eens gemeen en kon ik niet inloggen met mijn account. Na een halfuur tevergeefs proberen breekt dat je toch op en ga je iets anders verzinnen om de middag mee door te komen. Na zorgvuldig zoekwerk, bestond de uiteindelijke keuze uit Sly Raccoon 2 of Ratchet & Clank 3. Het werd uiteindelijk de laatstgenoemde.

De gevreesde Doctor Nefarious uit Ratchet & Clank 3 en Ratchet & Clank Future: A Crack in Time

'Waarom dan juist deel 3?!', zul je je piekerend afvragen. Zoals velen van jullie weten, is Doctor Nefarious de boze maniak in A Crack in Time. Zijn eerste opwachting maakte hij echter in dit derde deel, waarin ook de boeiende geschiedenis van deze doctor wordt onthuld. Daarnaast heb ik dit deel nooit weten uit te spelen, omdat ik 'm destijds - anno 2004 - veel te moeilijk vond. Schandalig genoeg is dit de enige game in de serie - inclusief Size Matters & Secret Agent: Clank, afgezien van Quest for Booty dus - die ik niet heb weten te voltooien. En dat zorgt voor een akelig gevoel, aangezien ik de serie een warm hart toedraag. Volgens velen was deel drie zelfs het beste deel ooit!

Voor mij is dat altijd Ratchet & Clank: Going Commando geweest - oftewel deel twee - en ik weet wel zeker dat deel drie daar niets aan zal veranderen, noch A Crack in Time dat zal doen.

Die game had alles; de sfeer, het pakkende verhaal, humor en met name het meemaken van een groot, gevaarlijk, episch avontuur. Eigenlijk lijkt het derde deel veel op zijn voorganger. Het kan worden bestempeld als kopie op gebied van de meeste gameplay, maar het verhaal zit heel anders in elkaar. Niet langer heb je het gevoel dat je wordt opgenomen in de spelwerelden, die bruisen van de grappige personages. Met name omdat je in deel drie verenigd met je maten dingen doet, voelt het allemaal even wat minder episch aan. Het kan na een tijdje zelfs een beetje irritant worden om steeds opgescheept te zitten met dezelfde personages. Iets wat in deel één en twee ondenkbaar was, omdat je daar constant werd gebombardeerd met plotwendingen en dergelijke. Deel drie is meer een feest van herkenning met vele dejavu's. Ik kan dan ook wel begrijpen dat doorgewinterde fans van de serie het derde deel enorm waarderen, omdat het eigenlijk zeer compleet is. Het voegt al het goede van de reeks samen en geeft je daarbij een heerlijk thuisfront om op terug te vallen wanneer het allemaal eventjes teveel wordt. Iets wat we nog niet in eerdere delen zagen.

Voor mij is het begrip Ratchet & Clank echter allang niet meer wat het ooit was. Deel drie was dus leuk en enigszins in de stijl van deel één en twee. Ratchet: Gladiator was natuurlijk totaal anders, kon me zeker bekoren, maar leek in geen enkel opzicht meer op zijn voorgangers. Duidelijk werd wel dat de game een stuk minder leuk is zonder Clank, maar dat het dus wel kàn. Alhoewel de Ratchet & Clank: Future reeks sterk leek te beginnen met Tools of Destruction, viel de game in mijn ogen toch wat tegen. De Playstation 3 liet schitterende beelden op het beeldscherm verschijnen, maar de sfeer ontbrak evenals de overvolle werelden. Het was me allemaal wat te kaal en onnodig veel op schieten alleen gericht. Ik wist me echter ontzettend goed te vermaken met de game, kon lachen om de humor en verveelde me zelden.

Blackwater City, memorabele stad/wereld uit Ratchet & Clank (1)

'Maar wat was er dan verkeerd aan Tools of Destrution?!', schreeuw je uit. Schokkend genoeg Ratchet zelf. Ik heb me lang afgevraagd waarom ik de hedendaagse Ratchet-game maar niet naast deel één, twee en drie kon plaatsen. De conclusie bleek uiteindelijk simpel te zijn; Ratchet heeft een te grote eigendunk gekregen, bezit over teveel macht, krijgt teveel aanzien.

Captain Qwark - een fenomenaal personage dat nog altijd aanwezig is - krijgt niet langer meer de eer na een succesvolle missie, terwijl de luie drol zelf niets heeft uitgevoerd. Er staan niet langer personages boven Ratchet, zoals die geweldige Abercrombie Fizzwidget bijvoorbeeld. Dat zorgt ook gelijk voor een veel minder vurige speelstijl, want Ratchet hoeft zichzelf immers niet langer meer te bewijzen. Bovendien lijkt de samenwerking tussen Captain Qwark en Ratchet veel te nauw te worden in A Crack in Time. Menig fan van de serie weet dat de twee elkaar niet kunnen uitstaan en Qwark Ratchet altijd heeft afgedaan als oud vuil. De groene ‘held’ was in deel één zelfs een heuse eindbaas en daarmee dus de directe vijand van Ratchet.

Abercrombie Fizzwidget, de grote baas van Megacorp Industries

Het tweede hekelpunt is in mijn ogen al het gedoe om Clank terug te krijgen, een doelstelling die enkel voor Ratchet zelf zeer belangrijk is. Dat had tot gevolg dat Tools of Destruction al een erg persoonlijk verhaal kende, wat in A Crack in Time alleen maar meer zo zal zijn. Ik begrijp dat het niet reëel is om elke keer maar weer het universum te moeten redden van de ondergang, maar het was een veel grootser - en ook boeiender - scenario dan hetgeen wat Tools of Destruction kende. Wat voor Ratchet & Clank begrippen eigenlijk niet eens scenario genoemd mag worden, zo schamel was het.

Desondanks ben ik niet teleurgesteld in het duo. Als ik echter terugkijk op alles wat we tot nu toe hebben gezien in het Ratchet & Clank universum, moet ik constateren dat ik de serie zijn vroegere games aantrekkelijker vond dan de spellen die vandaag de dag worden uitgebracht. Ik kijk reikhalzend uit naar het nieuwste deel, dat over enkele weken uitkomt. Stiekem hoop ik op de terugkeer van Chairman Drek, een onverwachte missie in Blackwater City en een reisje naar het Solana universum - waar het ooit allemaal begonnen is! Al zal dat er wel weer niet van komen...

Dit artikel delen

Over de auteur

Mad