1. Stilte

Stilte

Ik voelde dat ik iets op wilde schrijven, zie hier het resultaat.

Stilte. Een moment van rust na de kakofonie die ervoor was. Dode lichamen liggen verspreid over de resten van wat eens een wereldstad was. Hier en daar kan je nog dankzij uithangborden zien wat voor gebouwen hier eerst stonden. Gebouwen die nu, alsof een god ze heeft opgepakt en neergesmeten, verwoest liggen op de bebloede aarde. In de ochtend van deze vreselijke dag werd bij het gebruikelijke weerpraatje nog gesproken over regen. Regendruppels bewijzen nu het gelijk van de weerman. Langzaam dalen de druppels neer op de puinresten, op de verwoeste aarde en op de dode lichamen. Lichamen, verscheurd door het geweld, ledematen die afgerukt zijn. De druppels nemen toe, totdat ze op een gegeven moment een regelmatigheid bereikt hebben. De regendruppels zorgen ervoor dat de vele liters bloed samen komen in een stroompje in het midden van wat eens een straat was.

Een drukke winkelstraat, waar elke dag winkeliers vroeg opstonden om van deze dag weer een winstgevende te maken. Een straat waar bedelaars af en toe zaten, hulp behoevend, hulp die ze niet kregen. Een straat die altijd wel leefde. Nu is het dood. Waar een half uurtje geleden nog tamme duiven behendig tussen de mensenmassa hun eten verzamelden, staren de koppen nu dood naar de hemel. Het is een slachting, nee, dat is niet het juiste woord. Het is een vernietiging. Een dodelijke, niets ontziende vernietiging. Een vernietiging die niet terugschok voor de oude vrouw die met haar rolstoel haar hondje uit wilde laten. Een vernietiging die de nieuwste wolkenkrabber niet vreesde, maar hem knakte, als ware het een graspol, gebroken door de wind. Als je even uitzoomt en naar het geheel kijkt zie je stilte. Niets leeft, niets beweegt meer. De regen en de daarbij behorende wind zorgen voor het enige geluid, waar eerst miljoenen mensen leefden. Waar ze lachten, aten, dronken, ademden en stierven.

Rust is nu echter weergekeerd, op de plaats waar voor zo lange tijd menselijk leven was. Je zou zweren dat dit het einde van de gehele wereld zou zijn, maar dat is fout gedacht. Op de aardbol blaast nog steeds een jongen zijn verjaardagstaart uit. Op die aardbol lachen en mensen nog steeds, zich niet bewust van het tragische leed wat zich heeft afgespeeld op die nu dode plaats. Maar daar zou spoedig verandering in komen. Mensen in het omliggende gebied wat niet getroffen was, vragen zich al zo’n half uur af wat er gebeurd is. Nieuwszenders worden overstelpt met ongeruste en ook nieuwsgierige burgers. Op het World Wide Web vliegen de verhalen over en weer, worden amateurfilmpjes op YouTube geplaatst en is de vernietiging geen reden geweest om een eind te maken aan de altijd aanwezige bedrijvigheid. De tijd zal voorbij vliegen voor de doden die nog steeds verminkt en in onnatuurlijke houding erbij liggen. De één met het hoofd geknakt, de ander wiens middel geheel ontbreekt. Één ding hebben al die lichamen gemeen. Ze zijn stil.

Dit artikel delen

Over de auteur