1. Meer dan we willen delen - deel 10

Meer dan we willen delen - deel 10

Als je tijdens de lunch je Tupperware-bakje openmaakt in het bijzijn van je collega’s, is de kans groot dat de inhoud even door iedereen wordt geëvalueerd. Het risico wordt nog eens verdubbeld als je het plastic omhulsel hebt gevuld met gebakken tofu en een gekookte zoete aardappel. Dan vraag je er eigenlijk ook wel een beetje om natuurlijk. Eerst gaan die wenkbrauwen omhoog, dan valt er een onaangename stilte, waarna er een tirade aan semi-grappige opmerkingen losbarst.

Het is natuurlijk een optie om gewoon in de toon te vallen door simultaan een broodje kroket naar binnen te werken met de rest. Er zijn echter ook andere manieren om de critici stil te krijgen...

Hoofdredacteur en burgerlijke man in hart en nieren, Jelle van Es, heeft niet alleen op de werkvloer het hoogste woord. Ook aan de lunchtafel weet hij zijn mening wel met woorden bij te staan. “Heb je die lekkernij...kuch...dan ook zelf gekookt, Philip?” luidt zijn zogenaamde interessevraag. Mijn redenering is op dit moment nog dat als je gewoon antwoordt, de lol er toch wel snel vanaf is. Ik bevestig dan ook beleefd dat koken één van mijn hobby’s is en dat mijn lunch daar onbetwist bewijs van levert. Stom.

“Haha, misschien moet je dan eens gaan praten met mijn wijf. Haha. Die houdt daar ook zo van.” deelt Jelle met de groep. Chris staat hem bij door uit te leggen dat dat een vereiste is bij het uitzoeken van een vrouw. Ze moeten natuurlijk wel kunnen koken. En opeens ben ik de bitch van de tafel en is ook mijn enige recht nog het aanrecht. Er wordt zelfs geopperd of ik niet even de vaat kan doen als iedereen zijn kroketje op heeft. Je zult het wel begrijpen: ik kookte van binnen en de spreekwoordelijke rapen waren nu toch echt gaar.

“Ik dacht: ik zorg dat ik zelf goed kan koken. Kan ik tenminste gewoon op zoek naar een LEKKER wijf.” Mijn statement brengt stilte en een verschuiving van focus met zich mee. Jelle probeert het gelach tevergeefs nog te stoppen door een nieuw onderwerp aan te snijden. Vele avonduren aan World of Warcraft-avonturen passeren de revue. Met een groepje had hij een draak gepest tot ie dood was, de buit verdeeld en ingeruild voor een mooie goodie. Hij is nu de trotse eigenaar van een buitengewoon zeldzame ring... Het schetst een nog triester beeld van de thuissituatie van onze hoofdredacteur dan waarop ik had durven doelen met mijn persoonlijke aanval. Morgen dus maar weer een nieuw natuurwinkel-recept in mijn lunchpakket, want laten we eerlijk wezen: een vette hap en zouteloze grap rond het middaguur zijn de hoogtepuntjes van Jelle’s dag. Oh, en natuurlijk die mooie, glimmende digitale ring… My preciousss!

Dit artikel delen

Over de auteur