1. Fußball spielen

Fußball spielen

Fußball spielen, ja!? Zo gaat het er geregeld aan toe op een doordeweekse dag in de avond of anders op de zaterdag of zondag, wanneer er – jawel – gevoetbald moet worden. Niet dat het dan op deze Duitse manier wordt gedaan, maar vader vindt – eigenlijk is het een verplichting – dat zoonlief voetbal moet gaan spelen. Of mee moet naar het stadion om daar de provincieclub aan te moedigen. Maar niks is mooier voor pappa om langs de zijlijn zijn voetbalende zoon ‘aan te moedigen’ en om zo trots mogelijk te vertellen over de hoogwaardige voetbal techniek van zijn jongen. Romantisch beeld hé? Ja, maar er is niks romantisch aan dat spelletje voetbal.

Zelf weet ik nog goed hoe ik, toen ik een jaar als zeven was, niet kon begrijpen wat er zo geweldig aan het spelletje was. Mijn broers waren gek van voetbal en toentertijd speelde ik zelden een spelletje mee op het grasveldje voor ons huis of gewoon op straat. En altijd werd er tegen mij gezegd dat ik goed kon ‘storen’ en verdedigend wel talent zou hebben. Nadat ik opeens werd geïnfecteerd met de voetbalkoorts door waarschijnlijk het WK van ’98 of anders Euro 2000, moest ik er ook maar aan beginnen. Zodoende begon ik bij de zaterdag en zondag amateurs van SC Joure bij de pupillen van de E9. In normale Nederlandse begrippen betekende dit dat je bij SC Joure gewoon slecht was, maar al snel begon ik op de clubtoernooien naam te maken en speelde ik al op de vroege ochtend mee met de E1, E2 en de E3 die allemaal uitkwamen in één van de divisies of. Ja, al op die leeftijd was het serieus, maar zelf had ik hier geen enkel benul van en holde ik als inmiddels E9’er achter de bal aan en had ik er plezier in. Toch de voornaamste reden, ik vond het leuk.

Totdat daar het moment kwam dat het niet meer leuk achter de bal aanhollen was en ik bij VV Oudehaske terecht kwam doordat we waren verhuisd. Hier kwam ik in de E2, in ‘Hosker’ termen is dit goed, Nederlandse taal is het middelmatig. Maar nog steeds niks aan de hand, omdat ik gewoon lekker me gang ging en er geen eisen werden gesteld aan ons als kleine spelertjes. Dat blijkt wel uit mijn allereerste wedstrijd die ik speelde voor de ‘Hoske’ tegen wel te verstaan VV Oudeboorn E nog wat. Ik was mijn kleding vergeten en moest dus in trainingspakje meetrainen, toen kon dat nog. Waar we op een gegeven moment 6-0 achterstonden en ik mocht scoren hoor ik mijn toenmalige leider nog schreeuwen: “Jongens, het kan nog! Lekker doorvoetballen, het kan nog!” Stand. 6-1. Uiteindelijk leden we een nederlaag van 7-1, erg vond ik niet. Lekker gevoetbald en gescoord, toen was het nog geweldig en wanneer je moeder dan vroeg als je ook gescoord had, vertelde je vol trots hoe je dat had gedaan.

De lol was eraf op het moment toen de KNVB de spelerspassen invoerde, het werd serieus opeens. Je kon je minder veroorloven en toen het eerste team van Oudehaske ook nog eens presteerde om twee keer achter elkaar kampioen te worden in verschillende klasses was het helemaal gedaan. Oudehaske ging van een dorpsclub naar een serieuze club die mee wou strijden in alle competities van alle teams. Zo werd bij de F1 al selectiewedstrijden gehouden! Kom op mensen, zij gaan op voetbal om dat romantische beeld te scheppen van vaderlief die trots staat mee te kijken. Vergal het dan even zou ik zeggen. Maar zoals gezegd werd alles serieus en wij vielen daar ook aan ten prooi.

Seizoen 1 bij het ‘nieuwe’ VV Oudehaske. Paar keer weggelopen tijdens de wedstrijd omdat ik kwaad werd op spelers en trainer. Trainer die demotiveerde door te roepen: “Jongens! Wat een motivatie!” of “Geen circusballen!”.

Seizoen 2 bij het ‘nieuwe ‘ VV Oudehaske. Enkele keren weer weggelopen en opstootjes met tegenpartij. Wou stoppen, maar volgens medespeler was ik te laat met uitschrijving en moest ik nog een seizoen door, wat later dus niet waar bleek te zijn.

Seizoen 3 bij het ‘nieuwe’ VV Oudehaske. Eerste officiële waarschuwing, wegens het geven van een linkse aan de leider van de tegenpartij.

Seizoen 4 bij het ‘nieuwe VV Oudehaske. Het nu. Verstand op nul en opnieuw beginnen, was het motto aan het begin. Met een nieuwe trainer leek dit goed te komen totdat… Totdat de site in de lucht ging waar wij spelers konden volgen wat er moest gebeuren en motto kon de prullenbak in. Niet alleen ben het spuugzat, het complete team is het spuugzat. Waardoor? Juist, de trainer!

We verachten hem inmiddels en willen van hem af. De meneer die zich trainer noemt en dat al naar eigen zeggen tientallen jaren doet denkt verstand te hebben van voetbal én pubers! Not! Waar er al enkele gesprekken zijn gevoerd over zijn manier van coaching, totaal niet vergelijkbaar met leider van seizoen 1, erger juist, en meerdere keren heeft hij toegezegd dit te veranderen. Nog steeds is dat niet gebeurt. Want laten we als voorbeeld nemen een wedstrijd van twee weken terug. Een teamgenoot raakt net voor de duck-out licht geblesseerd en heeft hulp nodig door het toverwater – nog zo’n romantisch iets – van de waterzak. De trainer staat hier een meter of twee vanaf maar wil zich niet roeren – we moeten netjes blijven – toch wel gezette figuur, hij roept en schreeuwt maar negatieve rotzooi naar ons hoofd. Zodoende moest ik er heen rennen om mijn teamgenoot hulp aan te bieden. Zelf heb ik nog geschreeuwd: “Klootzakken, help dan even man! Hij ligt daar toch!” en zo moet ik vaker in actie komen. Is er een opstootje dan moet ik mijn teamgenoot sussen en onze trainer? Geen goed woord over voor de daden die ik verricht en tiert dus maar door op de scheidsrechter en zelfs de leiding van de tegenpartij. Zo gaat het elke wedstrijd, inmiddels heb ik al besloten om na de winterstop dan toch eindelijk een punt te zetten achter mijn voetbalcarrière.

Want zelfs na een gesprek met een leider van een ander team van Oudehaske is het niet veranderd. Hij zegt dat wij het naar ons zin moeten maken en vanaf de winterstop, zoals ik heb gedaan, het verstand op nul moeten zetten en opnieuw moeten beginnen. Wanneer ik daar dan sta als een stier die een rode lap stof voor zijn ogen ziet, maar zich toch beheerst en mijn verhaal doe en dat ik al drie jaar lang doe en elke keer hetzelfde liedje zich afspeelt. Word er niet naar mij geluisterd en hij is even koppig als onze ‘trainer’. Fußball spielen, Ja!? Mooi niet dus, kijk eerst eens naar jezelf en ga eens opzoek naar het plezier dat je hoort te hebben in voetbal, zoek daarnaast ook nog eens dat romantische beeld op dat er is van voetbal. Heb je het gevonden? Dan praat ik wel weer met ze: de voetbalfans. Meest gehypte sport op deze aardbol.

In mijn agenda heb ik al de dinsdag- en donderdagavond opgeschreven als wielrenavonden en de zaterdag op de ochtend er lekker eropuit. Kan niet wachten totdat ik volgende maand juni de Alp d’Huez, Croix-de-Fer en Col du Aubisque mag beklimmen. Tenminste een sport waarvan een romantisch beeld is en het ook waarmaakt, zelfs door alle schandalen. Bye bye zwaai zwaai voetbal. Welkom Alp d’Huez.

Dit artikel delen

Over de auteur