1. Plastic

Plastic

Door de vrouw des huizes wordt ik binnengelaten. Het is mijn eerste avond dat ik plastic dingen mag gaan verkopen die o zo handig zijn in de keuken. De vrouw vraagt mij of de tafel zo op de juiste manier in de kamer staat en ik vraag haar of de tafel iets verplaatst kan worden. De vrouw begint te zwoegen om de loodzware tafel iets te verplaatsen, ik krijg een drang om te helpen, maar besluit om haar te blijven bekijken. Na een paar seconden kom ik tot de conclusie dat ik het getroffen heb vanavond en ik bied alsnog aan te helpen. Een verwijtende blik volgt, maar de tafel staat al snel op de juiste plek.

Met een grote zwaai zet ik mijn tas op tafel en maak de rits open. De plastic frutsels lijken me nu al uit te lachen, maar het is een beproeving die ik maar even moet doorstaan. De doffe plofjes en andersoortige geluidjes van het pastic maken me desalniettemin weemoedig. Ik vraag me af waar ik aan ben begonnen toen ik hulpeloos me aanmeldde als demonstrateur. Een vriendelijk vraag over koffie later ben ik weer terug op aarde en kijk ik weer in de ogen van de vrouw die zich voorstelt als Ellen. Ellen is al een aantal jaar gelukkig getrouwd met de immer drukke zakenman Andre. Ze heeft twee kinderen en zit veel van haar vrije tijd thuis te wachten totdat er iemand langs komt. Ze kijkt wat verdrietig, waarop ik besluit om even snel een sigaretje te roken in de tuin. Door het raam zie ik haar met een diepe zucht de kopjes opruimen.

Op het moment dat ik weer binnenkom gaat de deurbel. Er komt een vrouw binnenlopen die kennelijk een van de vriendinnen van Ellen is. Ze ziet er op de een of andere manier een beetje hetzelfde uit. Ellen stelt ons op de bekende wijze van het over en weer de namen opnoemen voor en Karen geeft me een hand. Haar handdruk is stevig en ze kijkt me diep in mijn ogen aan. Ergens diep van binnen voel ik een soort [plaatsvervangende schaamte optreden. Ik besluit weg te kijken en verder te gaan met het neerzetten van mijn plastic frutsels. Nog een kwartier en dan kan de show beginnen, dan mag ik laten zien dat ik kan verkopen.

Twee uur later sta ik weer buiten. De plastic frutsels zitten weer lekker in mijn tas die nu is aangevuld met een enveloppe vol met bestellingen. De eerste werkdag ging erg lekker en de vrouwen kochten als makke schaapjes de producten van me. Een lichte glimlach kan ik niet onderdrukken en de rit naar huis is er een die ik niet snel vergeet. Tijdens het rijden verheug ik me alweer op morgen, morgen mag ik wederom naar eenzame huismoeders die de glimlach van een charmante jongeman niet kunnen weerstaan en het geld van de werkende man daarom uitgeven aan plastic prularia. Het leven is dus toch niet slecht als ik eergisteren dacht.

Eergisteren was er namelijk nog geen vuiltje aan de lucht. Ik ging gewoon naar het werk met een vers contract op zak en ik kon, voor mijn gevoel, de hele wereld aan. Totdat plotseling die vrouw binnenkwam en tegen me begon te schreeuwen. Nu heb ik vaker wel een boze klant voor mijn neus gehad, maar nu was het anders. De vrouw viel mij deze keer persoonlijk aan, waarna ik mijn controle verloor en een flinke opmerking terugmaakte. Niet zo heel verstandig, want de vrouw bleek een goede vriendin van de baas te zijn en amper begonnen aan de arbeid zat ik een paar uur later weer thuis. Zonder contract en zonder enig vooruitzicht op werk. Ik kreeg nog wel een SMS van mijn voormalige baas dat hem de gang van zaken speet, maar dat het niet anders kon.

Dat ik nu wist dat hij vreemd ging kon hem geen ene moer schelen volgens mij, zijn vrouw zou toch niet bij hem weg gaan. Ik besloot geen aandacht meer aan hem te besteden en met te richten op een nieuwe baan. Na lang twijfelen kwam ik dus bij de plastic spulletjes uit die het keukenieren verdomd makkelijk maken. Het duurde maar een paar uur of ik had al bericht dat ik langs kon komen en niet veel later zat ik in de auto op weg naar mijn eerste, uiterst succesvol verlopen, partijtje zoals dat dan heet. Wat ik toen echter nog niet wist, was dat dit partijtje bij Ellen zou zijn. Ellen is de vrouw van mijn rondwippende exbaas en ik had haar heel lang geleden ooit eens gezien op een feestje. Daarna heb ik nooit meer iets van haar vernomen tot vandaag dan. Ik besluit dat ik wil zien wat Ellen doet, waarom ze zo verschrikkelijk naïef is en waarom ze gewoon niet door heeft dat haar beste vriendin haar man doet. Ik wil Ellen kennen, Ellen die ik nu ken van het plastic.

Dit artikel delen

Over de auteur