1. De Wolkenfotograaf

De Wolkenfotograaf

Het regent pijpenstelen buiten en harde windstoten bepalen het beeld waarin het land de laatste tijd verkeert. De herfst laat zijn gezicht dan eindelijk zien, de temperatuur is zacht, maar het weerbeeld zegt genoeg. In de warme bus is dat niet te merken, iedereen kletst lekker met elkaar terwijl ze kletsnat zijn en last horen te hebben van de herfstblues. Wel zijn er sommige die last hebben van een lichte dip, of in ieder geval tijdens deze busreis die op het programma staat.

Ergens achterin klinkt opeens geschater en gelach, ondertussen praat een kalme stem van een jongen erdoor heen die zijn grap nog eens benadrukt. Weer ergens anders legt een meisje haar tas en jas even goed op de vrije stoel zodat niemand daar moet zitten. Tenminste die gedachte heeft een jongen die aan de andere kant van het gangpad zit. Zelf ergert hij zich aan de persoon die naast hem zit. Onbeleefd, onbewust asociaal en onhygiënisch. Deze meneer wou eerst met een patatje met naar binnen stappen, de buschauffeur hield hem tegen.

Buschauffeurs, ze zijn er in alle soorten en maten. Lang, kort. Dun, dik. Vrouwelijk, mannelijk. Beleefd, onbeleefd. Streng, niet streng. Etc. Wat zou zo’n buschauffeur denken tijdens een rit wanneer er weer eens iemand op het stopknopje drukt, terwijl dit onnodig is wanneer de eerst volgende halte pas over tien kilometer is. De één schud zijn hoofd en de ander staart naar het rode lichtje dat opdoemt in zijn ‘cockpit’ met een blik van: ach ze weten niet beter.

De jongen die het heerlijk vindt om daar op te letten en daar over na te denken, maar ook andere dingen fascineren hem. Wanneer dan plots de wolken stoppen met het verliezen van water, wordt er een wereld zichtbaar die hij elke dag weerziet, twee keer per dag. Elke keer is er weer iets anders aan. Sommige zeuren altijd maar dat het uitzicht altijd het ander is, denkt hij bij zichzelf. Elke dag is het anders, echt waar, hij is ervan overtuigd.

Die grijze massa die altijd in de lucht hang zorgt daarvoor, soms is de massa ook wel blauwig of spierwit. Weer een andere keer is het strakblauw en is de grijze massa niet aanwezig. Ja, de wolken fascineren hem. De ene keer met een grillig patroon en de andere keer zien ze er weer vredelievend uit, net alsof je er zo in kan springen. Dan zweven ze als zeppelins over onze kleine aardbol heen op tien kilometer hoogte. Of er heerst een stilte voor de storm, dan begint het donker te worden en zie je in de verte een zwart deken zweven dat jouw kant opkomt. Dan wil hij naar buiten en dit vastleggen op de plaat. Hij kan er geen genoeg van krijgen zo’n rolwolk.

Iedere keer weer wanneer er zo’n wolk aankomt drijven wil hij naar buiten en de dramatiek van zo’n deken vastleggen. Net alsof wil het weer haar ellende kwijt over ons, de ellende die het verzamelt door ons gezeur en is dit zijn wraakactie. Misschien is het wel zo dat het weer gewoon de mensen helpt die het broodnodige water nodig hebben of die gewoon zin hebben aan water. Of luistert het naar onze mp3’s wanneer we weer eens een liedje hebben opstaan dat gaat over regen.

Wanneer de Wolkenfotograaf dat grijze gordijn vastlegt kan hij met één beeld uitbeelden hoe ellendig het soms wel niet is. Maar wanneer hij dan weer een foto maakt van dat wat er daarna gebeurt lijkt het wel of er niks gebeurt is. Dan hangt er een frisse geur in de lucht, glinstert alles dat groen is en lacht de zon je toe wanneer je buitenkomt. Zo’n regenbui kan ervoor zorgen dat onze hoofden weer lekker geleegd worden en we weer verder kunnen met waar we meebezig waren.

Dit artikel delen

Over de auteur