1. De klasse van een acteur

De klasse van een acteur

De treden zijn glad. Terwijl ik mij honderdtachtig graden draai, om wat tegen mijn metgezel te zeggen, zie ik twee cameras hangen in de hoeken van de groots opgezette maar toch vrij kleine ruimte. Ik tik hem op zijn schouder en vraag of hij zin heeft mee te gaan naar buiten, kijken of daar mensen zijn om mee te praten. Hij weet ondertussen dat ik een vreemde voorkeur heb voor het voeren van onzinnige gesprekken onder een false naam. Hij vind het raar, ik vind het een goede manier om iemand te verassen of nooit meer te hoeven zien. De uitsmijters kijken ons na terwijl wij door de deuren naar buiten lopen.

Peter steekt een peuk op, ik rook niet, de enige belofte aan mijzelf die ik de afgelopen maanden heb weten te behouden. De overige punten op het denkbeeldige lijstje zijn weggestreept toen ik het geloof in de romantiek verloor. Het stijlvolle gedrag in het bijzijn van een dame werpt nog steeds zijn vruchten af. Een beetje show toont potentie, denk ik. Ondertussen staat Peter te zoenen met een of ander gedrocht, terwijl haar evenbeeld een filmpje aan het maken is. ‘Dronken?’ Ik krijg een gulle lach terug, en ik besluit om er even tussenuit te knijpen, Peter is niet meer te redden. Man down. De aankomende ironie.

Ik vind het steeds moeilijker worden om een gesprek aan te gaan met een wildvreemde. Het is nu slechts een paar maanden sinds het uit is. Ik denk niet dat ik van haar hield. Ik denk dat ik niet zonder haar kan. Het is iets dat ik niet zag aankomen. Alhoewel ik haar steeds minder aandacht schonk, dacht ik alles onder controle te hebben. Blijkbaar kan dit niet. Ik heb talloze uren achter het wonder MSN besteed, berichtjes heen en weer sturen. Vragen hoe het met haar gaat terwijl ik haar een paar minuten eerder nog vluchtig sprak in de aula. Ik denk niet dat ik het waardeerde, de liefde, een relatie. Zij hield duidelijk van mij, wellicht nog steeds. Het moet haar veel pijn en moeite gekost hebben om het uit te maken. Ik zei dat ik tweehonderd meter verderop al over haar heen was.

De standaard nummertjes, de standaard waterige biertjes, de overvolle zaal en de daar bijkomende hitte, het is allemaal niks voor mij. Ik pretendeer maar alsof ik het geweldig vind om daar tussen te staan. Soms voelt het ook fantastisch, is er een goede sfeer en gaan we los op de dansvloer. Op andere momenten is iedereen verspreid en vind ik het niet erg om tien rondjes door de discotheek te lopen. Terwijl ik langs een pilaar glip, hoor ik mijn naam. Een oud klasgenoot rent naar me toe en omhelst me, ik ruik de bierlucht. ‘Blabla.. Marleen... bla bla.’ Ik schud handen met Marleen, wat lucht in beweging brengend door onnodig te vermelden dat iemand teveel gedronken heeft. Opperwezen, wat heb ik een hekel aan clichématige non-verbale communicatie. Ik loop weer verder.

Al de leuke gezichten. Een hele dansvloer van jaren geleden vullend. Allemaal blij lachend, ik met een grijns op mijn gezicht. Blijkbaar ben ik aan het imponeren en irriteren bij de verschillende geslachten. Tijd voor de zwierige draai in de dans, ik pak haar hand en laat haar om haar as draaien. Ze lacht en is overduidelijk blij. Haar haar zit prachtig, klassiek en erg stijlvol. De meeste paren zijn al gaan zitten, wachtend op de verlossing van de afsluiting. Ik heb niet voor niks een halfuur voor de spiegel gestaan, dus ik ga nog heel even door. De momenten waarop zij er stijlvol uit ziet, zijn de momenten waarop ik het meest van haar houd, dat is wederzijds. Bij haar gaat het echter niet om mijn uiterlijk.

Het geschreeuw komt boven de keiharde beats van de lokale platendraaier uit. Peter is weer eens in een opstootje verzeilt geraakt. Terwijl ik mij richting het geduw en geschreeuw spoed, verschijnen enkele uitsmijters ten tonele. Ik zie de kans om Peter weg te trekken uit de bezopen menigte, zijn avond reddend, en hij besluit impulsief om de man naast mij een flinke dreun op zijn kaak te geven. De verbazing over de manier waarop hij in zijn toestand zo snel weg kwam uit die ruimte miste zijn uitwerking niet, ik werd in de kraag gevat door een uitsmijter. Na uitgebreid ondervraagd te zijn over wie die mafketel was, alles ontkend te hebben en een drankorgeltest te hebben gedaan, werd ik weer toegelaten tot het feest.

Ik kijk haar in haar prachtige ogen. De prachtige rode appelwangetjes missen hun effect niet en zijn van perfecte grootte en bolling, ervoor zorgend dat dit het schattigste gezicht is dat ik ooit in mijn handen heb mogen hebben. Ergens voel ik mij schuldig. Schuldig over het bedrog, schuldig over de leugens. Ik doe haar ondertussen al een maand of twee pijn met het ontwijkende gedrag, het praten zonder iets van waarde te vertellen. Schoolprestaties worden sterk beinvloedt door de toestand van de geest. Ik voel me slap, op het randje balancerend en door talent niet vallend. Ik kijk haar aan en doe mijn mond open. De twijfel slaat toe, een steek in de maag, ik stap over op het ontsnappingsplan en kus haar zachtjes op haar lippen.

Eenmaal weer op de dansvloer, zie ik haar staan. Mijn maag trekt samen en mijn geweten brand achter mijn ogen. Niemand krijgt dit te zien, het masker dat ik draag is niet te doorzien. Natuurlijk kijkt zij op dat moment mijn richting op, door een op elkaar geperste massa heen, op het moment waarop mijn ogen haar richting op waren gegaan. ‘Meneer..., tijd voor een dansje dacht ik zo?’ Marleen speelt handig in op mijn vertrouwde manier van introduceren. Terwijl wij onze dans starten probeer ik nog een blik te krijgen, mezelf te laten temperen. Het zit allemaal in mijn hoofd, en zij weet het onbewust te raken. Ondertussen begint Marleen steeds intiemer te worden, dit zag ik aan het begin van de avond al aankomen.

Terwijl wij aan het zoenen zijn, een manier van communiceren die ik nooit heb kunnen waarderen, zie ik Peter achter Marleen staan. Blijkbaar is dit het eerste meisje dat ik zoen sinds ik vrijgezel ben geworden. Weer een verbroken belofte, een belofte die niet eens denderend smaakt. Na een paar minuten breek ik het af en start ik nog een keer, puur uit zelfmedelijden, tonend aan de omgeving waartoe ik in staat zijn. Natuurlijk zien zij dit als een knappe prestatie, of iets in die belachelijke trend. Het masker dat ik draag doet zijn werk uitstekend. Een paar minuten later staat zij in de heen en weer zwevende menigte met mijn veel te breekbare mobiel in haar handen. Peter staat er ondertussen nog steeds bij, ik vraag me af wat hij aan het doen is en of hij zelf niet bezig moet met zijn monster. Hij geeft me een duw, lacht, maar ik kijk bloedserieus. Het grootste compliment dat ik de afgelopen tijd heb gehad dat een Duits leraar die blik einleuchtend noemde, in een discussie onder vier ogen over het nut van huiswerk.

Zij staat zelf ondertussen ook hand in hand met een jongen. Zoenen zal wel snel volgen, ik ken de spelers van dat spelletje persoonlijk. Ik vind het niet erg. Ik zag het aankomen. Ik loop er langs, ondertussen een galante beweging makend. Ik geniet van haar lachje, nog meer van zijn boerenkiespijngrijns. Een minuut later staan zij te zoenen en ben ik ontsnapt aan Marleen, die ik de rest van mijn leven kan missen als een boer met kiespijn. Terwijl ik aan het treuren ben, toont Peter mij zijn gemaakte foto’s van die avond. Ik neem een slok van mijn biertje en doe alsof ik het kan waarderen. Peter ziet wat nieuwe bekenden. Ik leeg het glas en zet het op de rand. Blijkbaar was Marleen niet al te knap. Peter staat weer te zoenen met zijn gedrocht. Dit is een blunder geweest van grootse proporties, niet te verantwoorden tegenover de buitenwereld. Toch heb ik het gevoel dichter bij haar gevoel te zijn gekomen met deze actie.

Dit artikel delen

Over de auteur