1. Het naakt voelen

Het naakt voelen

Ik laat altijd iedereen in zijn waarde en respecteer ieder zijn beslissing, mening, uiting, geloof, kledij en manier van denken. Ik respecteer ook mijn school en zijn gelovige achtergrond. Ik respecteer verder dat ze hier aandacht aanbesteden. Wat ik niet respecteer is de manier waarop dit wordt gebracht. Wanneer ik de vergelijking trek met een Jehovagetuige die zijn voet tussen de deur zet en dan naar vijf minuten weggaat en vijf minuten weer opduikt voor jouw voordeur, dan zit ik er niet ver naast. Zelf heb ik het standaardverhaaltje als achtergrond: wel gedoopt, vrijwel nooit naar de kerk geweest, wel op een christelijke basisschool gezeten, wordt wel gebeden voor het eten, er wordt gedankt na het eten en mijn ouders zijn gelovig. En zelf? En zelf ben ik het niet.

Daarom respecteer ik het wel dat mijn ouders het wel zijn, maar het wel met me eens zijn dat Jehovagetuigen en andere krioelend kerkelijk gespuis die denken dat ze afstammen van God of Jezus, zwaar irriterend zijn. Dat Jehovagetuigen het werk doen, respecteer ik, maar de manier waarop? Nee, dat kan ik niet respecteren. En dat brengt me weer bij mijn school. Waar ze blijkbaar niet snappen dat na de eerste vraag – "Bidden jullie thuis?" Iedereen in koor: "Nee!" "Maar daarom zou ik wel graag een stukje uit de bijbel willen voorlezen en er daarna even over willen discussiëren." - je niet verder hoeft te gaan. Van mij mag het maar verwacht van mijn mede leerlingen geen reactie, en jawel het blijf stil na het verhaal. Ja op de enkele welbekende kreten na: “Hoe kan die dan zijn opgestaan uit de dood!” “Eerst zien dan geloven.”

Wanneer dan dit ‘discussiëren’ een heel lesuur (lees: driekwartier) doorgaat van de twee lesuren (lees: anderhalf uur) en elke week zo gaat, dan wordt je daar wel eens strontziek van – om het even plat te zeggen. Vandaag zou dan de dag zijn dat er enkelen tegenin zouden gaan, vanaf voorhand wist ik al dit wordt een reinste ‘Slag bij Waterloo’, in dit geval Drachten. En jawel, er zijn drie zinnen gezegd waarvan ze lichtelijk aanvallend waren en we worden afgekapt. Dat wordt dus een driekwartier lange marteling waar de Stasi of KGB u tegen zou zeggen. Dus daar gingen we weer, ik heb er verder geen problemen mee, maar het kort door de bocht denken dat wij gelovig moeten worden, stuit mij vreselijk tegen de bocht.

Want wanneer je gelovig bent, dan staat er hopelijk ook in je heidense boekje dat je iemand anders zijn idealen moet respecteren én niet dat je die om zeep moet helpen. Dus laat iemand in zijn waarde wanneer deze niet gelovig wil zijn en leven naar zijn eigen maatstaven zoals hij denkt dat het moet. Ga niet met je voet tussen de deur staan, kom een week later niet wéér terug en stamp het niet door onze keel met een – waar Gordon Ramsey jaloers opzou zijn – ‘aardappelmoesslaande’ stamper.

Maar het toppunt is wel het volgende. Daarvoor gaan we terug naar Koninginnedag 2008. Een auto rijdt onze oprit op en er stapt een keurige doch saai geklede man uit, uit de toch ook al saaie auto: een zwarte Opel Astra stationwagon. Mijn moeder ziet hem aankomen en zegt het al tegen mij: Jehova. Er wordt aangebeld en mijn moeder doet netjes de deur open, wanneer de Jehova dan zijn standaardriedeltje opzegt, barst moeders uit in een beheerste woede. Ze wijst de jehovagetuige correct, beheerst en terecht de les waarom hij niet op Koninginnedag het woord van God mag vertellen. De man is het hier volkomen van eens, toch bespeur ik enige irritatie in de man en een koppigheid van een ezel.

Hij zal zichzelf wel ‘naakt’ voelen wanneer hij het woord van God niet kan verkondigen. Dan heb ik enige medelijden met hem, want ik heb mezelf ook ‘naakt’ gevoeld vandaag. Waar ik bekend sta om mijn krullen waren deze voor een gehele middag weg, ja in het tussenuur werden ze eraf gestyled. Naakt voelde ik me omdat mijn imago opeens weg was – mijn krullen. Terwijl het toch wel een stil gekoesterde droom was om mijn haar een keer eens te laten stylen. Al mochten de reacties dan voornamelijk positief zijn, eens en nooit weer is het advies aan mezelf. Want waar ik me naakt voelde vandaag, voelen jehovagetuigen en ander gespuis dat zich afstammeling voelen van God of Jezus, zich ook naakt wanneer zij hun imago niet kunnen laten zien. Als jullie dan maar niet meer bij ons aan de deur komen en ophouden met het proppen op school!

Dit artikel delen

Over de auteur