1. De Metafoor

De Metafoor

Neem me mee naar de plek waar jongetjes en meisjes dansen, lachen en rennen. De plek waar de lucht bedwelmend is. Gedachten even besluiteloos kunnen laten gaan en doen waar ze zin in hebben. De grond is warm. Ik bekijk hoe mijn eigen oogleden knipperen, een paar druppels vertrekken uit het station. De grond is niet het enige wat warm is. Ik kan het niet zien, maar ik voel mijn oog opzwellen. De aderen in mijn hand kloppen nog na van de klap die ik uitdeelde. En de mensen roepen maar. ‘Bel een ambulance, bel de politie! Roep het leger terug uit Afghanistan!’ Stelletje aandachtszoekers.

Het is best vervelend wanneer de fantasie op hol slaat, gedachten een kolkende massa vormen op weg naar een afgrond. Op het moment dat ik van de waterval afglij, is er geen tak meer om me aan vast te houden. Het is slechts het ijskoude water aan het eind dat me weer terugbrengt bij de werkelijkheid, al weet men nooit precies te zeggen wat nou de werkelijkheid is. God mag weten of mijn realiteit ook de realiteit is van het meisje dat ik nog niet ken en nog niet gezien heb. Misschien is mijn blauw wel haar rood, voel ik hoe de koude lucht mij doet ontwaken terwijl het haar slechts laat rillen. Men kan het gewoon niet weten.

Eventjes sluiten mijn oogleden zich. Het bonsende geluid in mijn hoofd komt van het bloed dat op hoog tempo wordt rondgepompt. De mensen om mij heen roepen nog steeds, maar nu is het eigenlijk alleen maar onzin. Ik zou nooit verkleed gaan als marshmellow. Het laatste wat ik zou doen is mezelf op het vuur gooien om opgegeten te worden door een of andere Amerikaan met obesitas, doende alsof hij het lekker vind. Mensen vinden dat leuk. Over anderen praten. Ik ook, maar meestal is het niveau bedroevend. Laat iemand toch lekker zoenen met een ander. Stel je niet aan. Dat is mijn werkelijkheid.

Ik open mijn ogen voor de laatste keer op eigen kracht. Daarna nemen de reflexen het weer over. Wat een verassing, wat een opluchting, de stemmen kwamen voort uit mijn onderbewustzijn. In mijn werkelijkheid lig ik hier op het gras, mijn benen geknakt bij mijn knieholten, lekker bungelend over het stenen muurtje. Ik controleer snel mijn zakken op verloren spullen, maar alles is nog aanwezig. Het is verassend hoe zoiets zo klein als een zinnetje zo’n wending kan geven aan iemands leven. Pas op voor zakkenrollers. ‘Hej, ja jij, met het ontroerend natte haar, heb je even?’

Zij kan mij wel brengen. Zelf weet ik niet waar de plek is waar ik nou eigenlijk heen wil gaan. Ik weet zeker dat het niet het Pantheon is, niet de Golden Gate en al helemaal niet zo’n druk, bedwelmend discozaaltje. ‘Ik zit hier met een probleem. Het gras achter mij is verpest door mijn afdruk, dus daar kan ik niet meer op liggen. Ik voel er niet zoveel voor om terug te gaan naar die hel daar, maar ik weet niet zoveel andere plekken.’ Tot mijn grote, veel te ontspannen verbazing, slaat ze mij op mijn rechterdij en sleurt ze me mee naar de overkant. Haar werkelijkheid is beter dan de mijne, realiseer ik mij.

De trampoline voelt heerlijk. Beter dan een hangmatje, zodra ik in een hangmatje ga liggen beginnen mijn geslachtsdelen een agressiefe staking. ‘Waarom wordt al dat gewicht van je tegen ons aangedrukt, ga lekker op een strak oppervlak maffen.’ Dus ik sluit mijn ogen, denkend aan hangmatjes, pratend over de schoonheid ervan, het mystieke, om te besluiten met de mededeling dat het college relatief was en een metafoor was voor iets veel groters. Dat mijn gedachtenspinsels over het algemeen abstract zijn en geen doel hebben, doet er voor haar niet toe, ik denk ook dat het er voor mij niet toe doet. Het is simpelweg de beste manier voor mij om een stukje te schrijven. Ik open mijn ogen weer. Het universum verschiet zich naar het flikkerende Acer scherm voor mij. Ik ga naar insidegamer.nl en voeg dit toe als weblogs. Ik ben benieuwd, wat vinden jullie eigenlijk van trampolines, van meisjes die naast je liggen op trampolines, hangmatjes en mijn manier van schrijven? Laat het me weten. Denk er wel goed over na, het blijft allemaal relatief.

Dit artikel delen

Over de auteur