1. The Art of Games

The Art of Games

Kunst? Wat is kunst deze dag nog? Een man die zes autowrakken op elkaar stapelde en daarvoor een paar miljoen kreeg, is dat een kustenaar? Zijn die apart gerangschikte colablikje een kunstwerk te noemen? Dat blijft natuurlijk subjectief. Voor mij zijn sommige games ook wel de naam kunst waardig. Sommige ontwikkelaars durven verder te gaan dan de standaard, zelfs als dat slecht voor de verkopen is. Voor die developers, die anders zijn en hun eigen creativiteit tot het uiterste pushen heb ik respect. Daarom: een kleine opsomming van games die onder de radar door zijn gegaan, totaal anders doen of gewoon een plek in de spotlight verdienen.

ICO

De eerste game die zeker wat meer aandacht mag verdienen is ICO. Deze aparte adventuregame van Team Ico kenmerkt zich door o.a. het bijna totale gebrek aan dialoog. De game start als een jongen (Yorda) met hoorns door zijn dorpgenoten word achtergelaten in een oud en vervallen

kasteel. Terwijl Yorda probeert een uitweg te vinden ontmoet hij een vreemd meisje dat een onverstaanbare taal spreekt, dus het gebrek aan dialoog in de game. Samen proberen ze te ontsnappen, maar gevaarlijke schaduwbeesten proberen haar te ontvoeren en het is dan ook aan Yorda om haar met alle macht te beschermen. Hoe kort het ook klinkt, dit is de hele samenvatting van het plot voor een groot deel. Je bestuurt de zwijgzame Yorda die puzzels moet oplossen en de weg voor zijn partner moet vrijmaken in het reusachtige lege kasteel waarin de game plaatsvindt. Natuurlijk komt er nog wel een beetje plotontwikkeling aan te pas maar dat valt in het niets bij het indrukwekkende gevoel dat je krijgt als je helemaal alleen met je partner in dat reusachtige, lege kasteel aan het rondlopen bent. De prachtige epische soundtrack versterkt dit gevoel dan ook alleen maar. Later hebben ze dit gevoel van eenzaamheid nog in het fantastische Shadow of the Colossus verwerkt, die wel wat beter verkocht. Team Ico staat garant voor een episch gevoel dat de hele game aan blijft houden. Onbeschrijvelijk is het, een regelrechte topper voor de PS2 ook en een verdiende 5de plek.

No More Heroes

We willen allemaal wel een held zijn. Travis Touchdown is daarop geen uitzondering. Helaas bezit hij nou niet bepaald de eigenschappen van een held. Het liefst zit hij de hele dag in zijn kleine motelkamer Japanse animés en freestyle worstelen te kijken. Dan koopt hij op een internetveilling een echte beamkatana die niet misstaat in Star Wars. Helaas is daarmee ook zijn geld op en neemt hij na een ontmoeting met de mysterieuze Sylvia het besluit een assasin te worden. Direct na zijn

eerste kill word hem verteld dat hij nu op de 11de plek staat in de Assasins ranglijst. Travis rest geen andere keuze dan die andere tien ook maar af te maken en de beste van zijn thuisstad Santa Destroy te worden. Dit doe je door wild met de Wiimote te zwiepen en je vijanden te doorklieven met je beamkatana. Het gevechtsysteem werkt beter dan andere zwaardvechtgames als Red Steel, en toch blijft de nadruk niet alleen op de gevechten liggen. Je kunt ook heerlijk freeroamen door het (lege) Santa Destroy. Besides that, de game heeft ook een uniek visueel stijltje en het bloed dat rijkelijk vloeit (althans, als je niet de PAL-versie hebt). Voor nu is het nog een Wii-exclusive, maar ports naar de Xbox 360 en PS3 zijn in aantocht. Daarbij is ook het creatieve gebruik van Motion Controls (iedereen die ooit zijn beamkatana heeft opgeladen weet wat ik bedoel) en de absurde humor die gegarandeerd een lach op je gezicht tovert maken NMH tot een onvergetelijk geheel. Godzijdank heeft ontwikkelaar Grasshopper een vervolg aangekondigd, want we want more!

Killer7

Dit is de game die mij voor typeerde hoe weird Japanse games kunnen zijn. Killer7 is van dezelfde ontwikkelaar als No More Heroes. Dit zie je dan ook terug in de aparte visuele stijl en het absurde verhaal. Om niet teveel te spoilen zeg ik niet te veel over het plot. Het komt ongeveer neer op twee halfgoden die elkaar als goed en kwaad bestrijden. Een van deze goden, Harman Smith, heeft de

Dit artikel delen

Over de auteur