1. Freedom Force vs The Third Reich

Freedom Force vs The Third Reich

Een groepje superhelden onder de bezielende leiding van Mr. America. Als een typische superhelden-comic game verraste Freedom Force een drietal jaren terug alles en iedereen in de gamesindustrie. Behalve de consument dan. Een goed idee én een goede uitwerking resulteert namelijk niet direct in goede verkoopresultaten. Maar van fouten moet je leren. Freedom Force vs The Third Reich lijkt namelijk nu wél de aandacht te krijgen die het verdient. Zo schonk EDGE, toch zeker niet de minste, uitgebreid aandacht aan het spel in een van haar laatste uitgaven.

Alles goed en wel, maar waar draait het spel eigenlijk om? Nu, in Freedom Force vs The Third Reich staan net als in zijn voorganger superhelden centraal. Minute Man en Alchemiss, maar ook Liberty Lad en El Diablo. Die klinken je vast niet echt bekend in de oren, of je moet het eerste deel in bezit hebben. Dat maakt echter helemaal niets uit, want iedere held heeft genoeg karakter om het te schoppen tot de stripwinkels.

Iedere held en (super)schurk heeft zijn of haar eigen krachten ter beschikking. En omdat je de karakters als zijnde Commandos door het speelveld dirigeert, kun je iedere missie weer met een compleet ander team op de proppen komen. Maar voordat we dieper in gaan op dit spelletje, wil ik eerst de verhaallijn een beetje uitleggen.

Nadat de Freedom Force in het voorgaande deel de wereld heeft behoed van onheil, is het na een jaar alweer raak. Zoals gewoonlijk zijn de communisten weer eens bezig, en kameraden Red Winter en Nuclear Winter zorgen voor een hoop problemen. Al snel blijkt dat de Russen nog voor de minste problemen hebben gezorgd. Het vaste kliekje van de Freedom Force wordt namelijk naar het verleden teruggestuurd. En wel naar een wereld waarin de nazi’s de baas zijn. Het is 1942, en Hitler is volop bezig om geheel Europa in zijn greep te krijgen. Hij heeft nu echter een bijkomend voordeel: een aantal van zijn belangrijkste pionnen zijn, net als de leden van Freedom Force, ‘gezegend’ met een chemisch goedje. Fortissimo, een Italiaanse operazanger bijvoorbeeld. Dik, gezegend met een typisch ‘je-weet-e-wel’ accentje, en bovendien met een geluid waar iedereen gek van wordt. Ook de Duitse soldaten. Toch is er maar één in dit verhaal die echt de touwtjes in handen lijkt te hebben. Met de nadruk op lijkt, want er is meer aan de hand. Ik heb het hier over Blitzkrieg. Deze mentaal gestoorde gek gebruikt zijn geest om anderen te controleren, wat ook direct zijn gigantische hoofd verklaart. Of deze schreeuwende Duitser werkelijk de touwtjes in handen heeft? Daar zul je al spelend achter moeten komen.

Alle karakters en omgevingen in het spel zijn heerlijk neergezet. De clichés stapelen zich op, maar gelukkig weet het spel de balans te handhaven. Enorm grappig en net niet belachelijk. Net op het randje dus, maar dat er overdreven wordt maakt het juist zo leuk.

Amerika is het baasje, Rusland de boeman, en er wordt dankbaar gebruik gemaakt van de hysterie die in de jaren ’60 rondom de Sovjet-Unie ontstond. Datzelfde geldt voor ieder personage dat in het spel is gestopt. Of het nu gaat om El Diablo, de vurige latino, of om Minute Man, de held van het ‘vrije westen’.

De positiviteitsgoeroe

Toch draait het in Freedom Force vs The Third Reich natuurlijk gewoon om de gameplay. Het vorige deel werd namelijk niet alleen goed ontvangen door de unieke presentatie. Nee, ook het spel zélf was enorm leuk om te spelen en dat geldt dus ook voor deze opvolger. Voordat een missie kan worden gespeeld, moeten er vier helden worden uitgekozen. Met dit kwartet ga je dan de verschillende doelstellingen die je vooraf krijgt doorgegeven, aan. Vaak gaat het om simpele taken, zoals het vernietigen van een vijand of het uitschakelen van raketten binnen een bepaalde tijd. “Leuk”, zul je misschien denken, “maar zoiets hebben we wel vaker gezien”. Dat kan kloppen. Het plezier in het spelen zul je echter vooral vinden in het combineren van de moves van je viertal helden. En omdat ze allen anders spelen is erg leuk om uit te proberen op welke manier je ze zult in moeten gaan zetten. Vergelijkbaar met het eerder genoemde Commandos van Pyro Studios dus. Toch kun je het spel daar niet écht mee vergelijken. Freedom Force is gewoon zichzelf, en dat is misschien ook wel de charme van het spel. En dan is er nog de audiovisuele presentatie. Afgezien van het feit dat de ‘tussenfilmpjes’ (als je ze al zo kunt noemen) erg statisch zijn, ben ik ontzettend te spreken over zowel het geluid als de graphics van Freedom Force vs The Third Reich. De karakters zien er ieder voor zich al goed uit, maar toch was ik vooral van de omgevingen onder de indruk. Die zijn namelijk prachtig stilistisch vormgegeven. De 3D-omgevingen lijken allemaal met potlood en penseel te zijn getekend en ingekleurd. Ook de (cliché) voice-overs van de personages zijn geweldig. Zelfs met de soundtrack was ik zeer tevreden. Ik voel me net zo’n ‘altijd-positief-blijven’-goeroe, maar het spel is gewoon zo goed.

Ik kan nog wel uren doorpraten over het spel, maar het moet nu wel duidelijk zijn dat ik enorm enthousiast ben over het spel. Ik heb zijn voorganger niet gespeeld, maar ben al wel helemaal gek van het spel. Ik kan dan ook niet wachten om de uiteindelijke versie eens goed onder handen te nemen.

Dit artikel delen

Over de auteur

Crew De redactie van InsideGamer.nl

Reacties

  • Ik heb altijd een speciaal plekje voor superhelden. Dit spel lijkt me zeker erg dat superheldensfeertje uitstralen. Zeker een keer proberen dit spel.

  • Ziet er leuk uit. Ben benieuwd

  • Lijkt een beetje op City of heroes alleen dan singleplayer :P

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren