1. Pittig

Pittig

Je wilt iets schrijven en je hebt genoeg ideeën, maar kan dit niet op papier brengen. Komt het je bekend voor? Voor mij wel even op het moment. En dan plots heb je het, dan weet je waar je aan wilt beginnen en wat je kwijt wilt. Nee, geen dementor die in je hoofd rondspookte, geen irriterende automobilisten of irriterende klasgenoten. Nee, irriterende naar arrogantie ruikende meisjes, in het speciaal één, dat is wat ik kwijt wil. Daar heb ik me de laatste tijd aan zitten ergeren... meisjes die van die domme foto’s maken waar ze er zogenaamd sexy op staan. Je kent ze wel voor de spiegel en dan in de badkamer of slaapkamer. Dan komt nog het ergste: ze vragen er ook de zogenoemde R+R voor. Voor de leek even ter informatie dit betekent vragen om een Reactie+Respect. Ja dan tel je mee als je R+R krijgt, maar respect is zó 2007. Dus erg uit de tijd ook nog eens en dus totaal niet cool, maar snel mee kappen dus, weer een irritatie minder.

Waar ik nu naar toe wil is degene die dat ook doet en deed en waar ik me nu aan erger: door één simpel gesprekje. Eéntje! Deze leerde ik kennen via het zogenoemde Hyves en in het begin was alles oké en praatten we normaal. Ze kwam verlegen over, maar naarmate wanneer we vaker praten begon er iets niet te kloppen aan het beeld. Toen er op een gegeven moment gewoon geen contact meer was, was ze in de tussentijd totaal veranderd. Want toen we vandaag weer eens met elkaar spraken was daar weer dat totaalplaatje dat niet klopte. Eigenlijk was dat hele plaatje weg, foetsie en pleite. Arrogantie voer de boventoon.

De boventoon die eerst nog verlegen was. Die boventoon had ik liever en blijkbaar dacht er nog iemand zo over, maar – aldus haar – kreeg die een scheldkannonde over zich heen. Ik dacht bij mezelf dat ik me maar beter stil kon houden. Want het gesprek liep al niet zo soepel, eigenlijk vanaf het eerste moment niet door mij niet zo tactvolle (en niet begrepen) vraag. Met een sarcastische ondertoon vroeg ik of het bij haar ook saai was op MSN, daarmee refereerde ik ook naar de leukere tijden toen zij nog verlegen was, toen we nog tot een uur of twe zaten te klessen bessen. Ze begreep het niet en daarop ontspon zich een pittig gesprek.

Ik werd uitgemaakt voor mister prefect – oké nu ben ik dit ook – maar met de toon zoals het overkwam, kwam dit hard aan. Overigens werd ik ook keihard met mijn neus op de feiten gedrukt, ze had een leuke jongen ontmoet: ai nog een pijnlijke steek onderwater en stomp onder de gordel. We begrepen elkaar niet, een meningsverschil. Ik ben van de ouderwetse manier: je moet met elkaar afsprken wil je elkaar beter leren kennen, dan kun je tenslotte de gezichtsuitdrukking zien van iemand en dus ook zien wat hij/zij er mee bedoelt. Het ging nog steeds over die jongen die ze had ontmoet. Volgens haar vond ik hem dus gevaarlijk, omdat ze alleen met hem belde, msn’de en via de headset en cam met hem sprak. Dus niet met hem sprak in het echt.

Daar zat dan ook het sleutelwoord(en): headset en cam. Ja, Rutger dacht niet goed na. Ik was een beetje dom. Dus gaf ik dat ook eerlijk to, maar nee hoot zij was nog niet klaar . “Eerst denken dan doen”, aldus haar. En die kwam nog harder aan dan de andere twee. Waarom? Omdat ik een denker ben, soms zo erg dat mijn humeur ervan verziekt wordt en ik twee weken lang in een dip zit. Ja dat wist zij niet en dit kon ik gezien de situatie ook maar beter voor me houden.

Toen opeens vroeg ze me naar mijn eerste indruk van haar. Ik zei verlegen. Waarop zij weer antwoorde dat ze dus “facking” veel veranderd was in een half jaar. Ze durfde voor zichzelf op te komen. Oké, dat is mooi - zeker heel mooi - dat zei ik ook. Maar weer was het niet goed, want gelijk draafde ze door: een arrogantie-walm kwam aandrijven om over het gesprek te blijven hangen – eigenlijk om haar. Toen ze vol trots vertelde waar dit uit bleek had ik eigenlijk zin om het gewoon te zeggen, maar weer was het gezien de huidige situatie van het gesprek niet handig om dit te zeggen.

Toen ik zei dat zei dat zij op een maat van me leek die ook precies hetzelfde had moest ze ervan door, dus een antwoord heb ik daar voorlopig niet op. Nu is het goed afgelopen met die vriend van me, maar hij slaat wel door en dat gaat ook gebeuren met haar want ze laat voortekenen zien. Tegelijkertijd bedacht ik me: ik laat me hier de les lezen door een vijftienjarige die dezelfde levenservaring heeft als een eendagsvlieg, oké haar ouders zijn gescheiden en that’s it. En ik als zestienjarige heb meer levenservaring dan een op zichzelf wonende twintiger - beetje overdreven -, ik heb de nodige dingen meegemaakt, ik heb de nodige dingen geleerd, ik heb de nodige dingen gevoeld, ik heb de nodige dingen voorbij zien flitsen en ik heb de nodige dingen gezegd. En al die nodige dingen waren geen pretje en daar heb ik van geleerd. Dat ik me dan nu zo de les laat lezen door een arrogante op Hyves selfshot makende vijftienjarige puber, laat ik niet weer gebeuren. Voor jezelf opkomen noemen ze dat.

Dit artikel delen

Over de auteur