1. Auto-ongeluk

Auto-ongeluk

Maak je geen zorgen bij het lezen van de titel! Alles is gelukkig goed afgelopen. Toch was het wel even schrikken...

Het gebeurde op een vrijdag als elke andere. Naar mijn idee ging ik een weer eens een korte schooldag tegemoet, om in de middag met een groep vrienden te gaan fitnessen in Emmen en in de avond eventueel nog uit te gaan of iets in die trant. Nou, mooi niet dus, want toen mijn vader me om kwart over negen met de auto naar de bushalte in het dichtstbijzijnde gat waar een bus überhaupt rijdt bracht, gebeurde het...

We reden langs een tankstation waar net iemand uit kwam rijden, die de tegengestelde richting in wou slaan. We reden er niet al te hard langs; laten we zeggen zo'n 20 à 30 km/h, want we trokken net op en bovendien had het had gevroren en sneeuwde het, waardoor de weg dus enorm glad was.

Mijn vader zei net iets tegen mij, toen een fractie later de bovengenoemde auto al uit het tankstation was komen rijden, maar zijn zeven meter lange aanhanger moest nog volgen. Blijkbaar had hij zijn bocht net iets te hard en te krap genomen, want de aanhanger maakte een enorme zwiep. En je raadt het al; doordat het zo glad was gleed die leuke metalen jongen helemaal naar onze weghelft uit. Mijn vader zag dit gebeuren en begon een soort noodkreet uit te slaan. Op dat moment dacht ik bij mezelf "oef, die ontwijken we net". Niet dus. Ik ging maar meegillen.

Boem is ho. En zo geschiedde. De aanhanger knalde frontaal tegen onze auto aan, waarna de auto de grip op de weg verloor, een heel stuk opzij werd geslingerd en uiteindelijk vlak voor de sloot - rakelings langs zo'n reflecterend paaltje - tot stilstand kwam.

Mijn vader mompelde één of ander scheldwoord en stapte uit. De bestuurder van de auto met de aanhanger deed aan zijn kant van de weg hetzelfde. Ik bleef in de auto zitten, want gek genoeg had ik totaal niet het idee dat de halve voorkant van de auto in de prak lag. Ik dacht bij mezelf "kut, nu mis ik mijn bus" of: "regel het even snel met die man over dat deukje in de voorkant van de auto, dan kunnen we verder".

Tot ik besloot om ook maar de auto uit te stappen, om de schade eens met eigen ogen te bekijken. "Die twee zijn toch nog wel even aan het praten, dus dan heb ik wat te doen" zal ik wel gedacht hebben. En toen zag ik het pas...

Van het midden van de motorkap tot aan de linker autoband was alles verbrijzeld. De lamp lag eruit, stukken stonden scheef, ingedeukt, of lagen in stukjes verspreid over de grond, en de autoband was lek en lag er heel vreemd gedraaid bij. "Damn"...

Wat volgde was een vader die niet wist wat hij moest doen, een behulpzame dader en dito ooggetuigen, een bezorgde moeder aan de andere kant van de telefoonlijn die een leuk smoesje mocht verzinnen om mij vrij van school te houden die dag, een dik half uur in het tankstation op de politie en een sleepwagen wachten omdat het buiten te koud werd, een stel politieagenten die me op de één of andere manier deden denken aan Debra en Doaks van Miami Metro Police uit de tv-serie Dexter en een lange en vooral koude wandeling door de sneeuw terug terwijl mijn vader verder bleef wachten op de sleepwagen. Ik voelde me net Nathan Drake uit de openingsscène van Uncharted 2... Brrr...

Wel, dat was het zo'n beetje. Kort samengevat: paps en ik hebben geen schrammetje, de airbags zijn niet eens nodig geweest, dus die kunnen we gerust hergebruiken. De rest van de voorkant van de auto helaas niet, want het ding is total loss verklaard!

Op deze foto is het resultaat te zien, maar onder deze hoek lijkt de schade nog beperkt. In het echt zou je echter helemaal gedacht hebben: "that ain't good, mothafucka!"

Pas vanavond, na een emotionele seizoen 3-opening van Six Feet Under te hebben gekeken, kwam ik erachter dat we eigenlijk ontzettend veel geluk hebben gehad. (Deze alinea overslaan als je de serie nog aan het volgen bent!) In die aflevering zag je hoofdpersonage Nathan Fisher in een soort visioen/droom allerlei alternatieve realiteiten van zichzelf bekijken, na zijn allesbepalende operatie. Een dode Nathan, een ernstig gehandicapte Nathan, een getrouwde Nathan, een nooit geboren Nathan, Nathan met een heel andere vriendin... waarna hij aan zijn overleden vader vroeg "am I dead?" met tientallen andere Nathans die hem toekijken à la de bekende scène uit Being John Malkovic... Om vervolgens een wit scherm voorgeschoteld te krijgen met "Nathanial Fisher Jr. 1965 - 2002" waarin zijn sterftejaar langzaam wegvaagt zodat je erachter komt dat hij nog leeft...

En zo was het bij mij eigenlijk ook. Als we maar 5 km/h harder hadden gereden kon die aanhanger wel zo'n harde stoot hebben veroorzaakt dat de airbags wél waren afgegaan. Of niet natuurlijk, en dat we door het voorruit waren gevlogen. Geez, zoiets moesten we ooit nog berekenen met natuurkunde op school...

5 km/h harder kon fataal zijn, want het verschil in snelheid, waaruit de langere reactietijd en dergelijke volgt, zou een enorme kracht opleveren, die een stoot veroorzaakt die fataal kon zijn geweest. Ofzo.

Ik zie nu ook vijf Daniëls uit parallele universums om me heen waarbij het heel anders is afgelopen...

Het leek nog wel een gewone dag als elke andere te worden. Maar, zoals Nate in die aflevering van Six Feet Under zo mooi wist te verwoorden: "You just have no fucking idea what life has in store for you". En zo is het maar net... :)

PS: Voor iedereen die het zich afvraagt: nee, ik heb geen trauma eraan over gehouden en ik wil nog net zo hard een rijbewijs als voorheen. Sterker nog, op de één of andere vreemde manier gaf het wel een soort kick, die botsing, en was ik nooit echt bang. Hmm, weirdo! :P Of, zoals Natan85 zo mooi tegen me zei: Always look on the Bright Side of Life! :)

Dit artikel delen

Over de auteur