1. You Rock! Toch?!?

You Rock! Toch?!?

Het einde van het fenomenale nummer One van Metallica nadert… Alleen de epische, en haast onmogelijke solo volgt nog. Een ontelbaar grote stroom aan noten komt op mij af. Vastberaden gooi ik mijn gitaar in de lucht en het publiek begint te juichen. Het scherm kleurt witachtig blauw en ik zie mijn puntenaantal oplopen. Een gevoel van euforie schiet in mij naar boven, dit keer gaat het me lukken, het moet gewoon! Met mijn laatste krachten (heb inmiddels behoorlijk kramp in mijn handen) speel ik de solo feilloos en speel het liedje uit. ‘You Rock!’ verschijnt er in beeld, en mijn vuist schiet in de lucht van blijheid.

Er kan veel gezegd worden over het spel, ik heb het natuurlijk over Guitar Hero, maar het geeft je zeker het gevoel van écht een rockster te zijn. Want dat voelde ik me net écht even, even voel je je net zoals de gitarist van Metallica die voor een groot publiek zijn kunsten laat zien. Een geweldig gevoel gewoon. Het is heel bijzonder dat een spelletje die je gewoon op de console speelt je zo’n gevoel kan geven.

Maar hoe goed dit daadwerkelijke spelletje ook in elkaar steekt, het is jammer genoeg tot op de druppel af uitgemolken door Activision. 5 originele delen, en dan ook nog een hoop spin-offs. Band Hero en DJ Hero bijvoorbeeld. Nou is DJ Hero dan wel weer leuk bedacht (het is weer eens wat anders) maar Band Hero is pure commercie. En dan niet eens in de zin van ‘het zoveelste deeltje’ maar gewoon door zijn tracklist. Want Activision denkt net als Nintendo en wil ook je zusje en je oma op een gitaartje zien spelen, vandaar dat vrijwel de gehele tracklist uit top40 liedjes bestaat. Leuk voor de doelgroep, maar het verneukt wel het hele imago van de GH franchise. Want als je aan GH denkt denk je aan hard rockende nummers, zoals bovenstaand nummer van Metallica. Nu kunnen we lekker ‘rocken’ op de Spice Girls…

En reken maar niet dat bovenstaande game mij zo’n gevoel van euforie gaat geven als het geweldige ‘Legends Of Rock’. Dat gevoel zit hem namelijk niet alleen in het spelen van dat daadwerkelijke nummer, maar je moet ook het gevoel hebben dat je ‘iets aan het doen’ bent. Er moet een zekere moeilijkheid inzitten. Vandaar dat ik ook de solo van One noemde, die is namelijk verrekte moeilijk om te spelen (zeker op de hogere moeilijkheidsgraden) maar als je hem eenmaal gehaald hebt… Of het moet natuurlijk een nummer zijn dat je helemaal geweldig vind, dan hoeft bovenstaand element niet te gelden, maar Band Hero mist beiden. Alhoewel dat laatste natuurlijk een persoonlijk ding is, is het toch wat jammer.

Niet alleen Nintendo is dus bezig te ‘vercasualiseren’, ook Activision doet hard mee. Nou vind ik dat uitmelken niet zo zeer een probleem; je hoeft toch niet elk deel in huis te halen? Maar gebrek aan uitdaging is dat zeker wel, een game is toch niks aan als je hem op je sloffen kan halen? Dat haalt toch al het spelplezier weg? Misschien moeten ontwikkelaars daar maar eens aan denken voordat ze een volgend spelletje uitbrengen. Ik denk dat ook de casual gamer wat uitdaging zoekt en niet alleen makkelijke games wil spelen… Laat ze eens hetzelfde voelen als bij de échte Guitar Hero games, laat ze eens kennismaken met het echte werk! Stiekem willen we allemaal toch wel een echte rockster zijn?

Dit artikel delen

Over de auteur