1. Perfectie, bestaat dat eigenlijk wel?

Perfectie, bestaat dat eigenlijk wel?

10. Het is een magistraal cijfer, wat staat voor perfectie. Het staat voor iets wat haast onbereikbaar zou moeten zijn. Tenminste, dat zou je zeggen. Op school haal je maar zelden een tien en ook bij games komt het normaal gesproken bijna nooit voor. Maar als een game dat magistrale cijfer toch weet te halen, weet je dat je met iets speciaals te maken hebt. Het vreemde is, dat gevoel krijg ik niet. Er worden namelijk tienen gegeven alsof het niets is.

Een niet nader te noemen blad heeft de laatste paar jaar maarliefst vijf keer de perfecte score gegeven. Vijf, het lijkt niet bijster veel maar naar mijn mening is dat wel heel erg veel. Vijf perfecte games, en dan allemaal in de laatste paar jaar. In de tijd van de vorige generatie consoles heeft geen enkele game de hoogste score gehaald (in dat blad). Zijn de games sinds de nieuwe generatie opeens veel beter geworden? Of zijn we door de nieuwe besturingstechnieken en grafische kwaliteiten verblindt geraakt door de spellen? Of heet het hele andere redenen…

Met de komst van de nextgen consoles is natuurlijk, behalve de grafische kwaliteit, de techniek er erg op vooruit gegaan. Dankzij ‘motion’ controllers kan je beter dan ooit je spellen spelen en de 360 en PS3 zijn uitgebreider dan ooit. Vele nieuwe titels zijn daarom ook op de markt gebracht, en de meeste worden dan ook beloond met een hoge score. Titels als Mario Galaxy, Fallout 3, GTA IV, Uncharted 2…

Bovenstaande zijn allemaal voorbeelden van games die de perfecte score hebben behaald. En zoals je aan de titels kan zien, zijn het allemaal sequels. Juist, sequels. Is het überhaupt wel terecht om een ‘verbetering’ van het originele spel een maximale score te geven? Immers: het trucje is al een keer eerder gedaan, alleen dan nu beter en uitgebreider. Naar mijn mening zijn bovenstaande perfecte scores om die reden al onterecht. Er wordt niks nieuws gedaan, de games zijn nergens revolutionair en het zijn opvolgers van al reeds bestaande games. We kennen het trucje inmiddels wel, zou je denken.

Uncharted 2, een game die de perfecte score kreeg. Terecht?

Natuurlijk zijn bovenstaande games allemaal van puike kwaliteit. En natuurlijk verdienen ze een hoge score. Maar, een ‘perfecte’ score? Hoe kan een game in godsnaam perfect zijn? En, als de game dan zo’n cijfer krijgt, waarom? Perfectie kan natuurlijk niet slaan op dat een game geen fouten bezit. Elke game heeft namelijk wel ergens een bug of een glitch. Dus dat lijkt me sterk. Nee, het zou moeten gaan om de ervaring die je aan een spel beleefd. Tenminste, dat is als ik dat niet nader te noemen blad zou moeten geloven. Als de ervaring geweldig is, is het spel al snel verzekerd van een hoge score. Dat de game misschien wel iets te kort zou kunnen zijn, of iets te makkelijk rekenen we natuurlijk niet mee. Als de ervaring maar goed is.

Er zijn zat games die mij een geweldige ervaring gaven, Kingdom Hearts 2 bijvoorbeeld. Kingdom Hearts 2 is naar mijn mening het beste spel ooit gemaakt. Het gaf voor mij namelijk ‘de perfecte ervaring’. Betekent dit dat ook dat dit spel een tien verdient? Om bovenstaande reden zou je denken van wel. Maar zoals je wel verwacht, dit spel verdient dat natuurlijk absoluut niet. Er zijn namelijk genoeg foutjes in de game te bespeuren. En afgezien van dat; het gaf mij de perfecte ervaring. Dat betekent niet dat het voor iemand anders ook zo zou gelden. Dus sowieso is ook dat een non-argument om een spel een tien te geven.

Maar wat dan wel? Kan een spel überhaupt wel de maximale score halen? Ja en nee. Vanuit subjectief oogpunt is het heel goed mogelijk. Jij kan een game zo goed vinden dat je hem de maximale score wilt geven. Maar vanuit een objectief oogpunt is het wat moeilijker te zeggen. Ik denk persoonlijk van niet, aangezien een game nooit helemaal ‘perfect’ kan zijn. Als je objectief naar een game kijkt zijn er altijd wel wat dingen die ietsjes minder zijn. Zelfs met geweldige games als Uncharted 2 is dat het geval. En toch, toch geven mensen dan toch die tien. Misschien was het nog wat te begrijpen als dat de enige game zou zijn die zo’n cijfer verkrijgt, maar ook dat is niet het geval. Een perfecte game is al moeilijk voor te stellen, laat staan vijf. Het geeft mij een gevoel dat er meer een persoonlijke mening in verwerkt is, dan dat er objectief naar een game gekeken is. En als dat het geval is kan je je als blad moeilijk serieus meer nemen.

Dit artikel delen

Over de auteur