1. Emma Watson. Deel Acht.

Emma Watson. Deel Acht.

Rustig zit ik bij de kapper te wachten totdat ik aan de beurt ben, mijn oerwoud aan krullen moet eraf. Het mocht inderdaad wel eens tijd worden dat de heggenschaar langs kwam en het haar gekortwiekt werd. Wachtend op het moment dat mijn moeder binnen kwam lopen met het broodnodige geld, zelf heb ik nog geen pinpas dus kan ik het moeilijk betalen. Datzelfde probleem brak me eerder op de dag op. De kaartverkoop van het concert van Snow Patrol begon om tien uur in de ochtend, ik had het zelf kunnen regelen wanneer ik een pinpas had gehad. Maar dat mocht niet baten dus de eerste tegenslag van het weekend was er al, geen kaarten voor Snow Patrol. Zelf had ik nog goede hoop – tegen het verwachtingspatroon in – dat het nog wel goed zou komen. Ik had immers een gouden zet gedaan, ik had snode plannen gesmeed en uitgevoerd. De uitkomst van deze plannen lagen niet in mijn handen, ik moest afwachten. 24 uur om precies te zijn. Eén hele dag van spanning.

De spanning liep door mijn lijf toen ik het kaartje kocht en de tekst opschreef die ik nodig vond. De spanning liep niet door mijn lijf toen ik het kaartje in de brievenbus deed. Toen ik een kwartier later in de bus zat naar school dacht ik daar nog eens rustig over na; tijdens het kopen van het kaartje gierden de zenuwen door mijn lijf, doe ik het kaartje de dag daarop in de bus is er niks aan de hand en lijk ik wel een serial killer. Daar klopt iets niet, was mijn conclusie. Enfin, de rode envelop lag nu in het donker bij vast en zeker nog een rode envelop en zou een korte reis maken naar tien kilometer verderop om daar iemand te verassen.

Zelf had ik nog een paar weken eerder vastberaden besloten om haar te vergeten, maar nee het kwam ter sprake met iemand en vergeten werd onthouden. Dag in dag uit aan haar denken en dan ook nog eens dromen over haar in de nacht, blijkbaar kon ik haar niet vergeten. Hoe doe ik dat dan? Door een actie te ondernemen die al vanaf voorhand gedoemd was om te mislukken. Ik zou meedoen aan de commerciële dag Valentijnsdag, waar ik normaliter niks heb met deze dag was dit nu de uitkomst die ik nodig had. Ik kocht een leuk kaartje met woorden die mij deden denken aan haar en zou daar dan nog een klein verhaaltje bijzetten. Ik was al verrast toen ik op dit plan kwam en het ook nog uitvoerde.

Ondertussen zul je wel denken waarom dit plan gedoemd was te mislukken. Laat ik beginnen dat ik al eerder over haar heb geschreven, om wel te verstaan alweer twee jaar geleden. Want dat is waar het ook begint: het jaar 2008 waarvan ik dacht dat het een rampjaar zou zijn, later bleek dit mijn eerste 'puberjaar' te zijn. Maar dat terzijde gelaten leerde ik ook kennen met de liefde. Wel in de vorm van een meisje die ik twee jaar later nog niet los kon laten, en waarvan ik al wist dat zij mij niet leuk vond. En zij wist ook al dat ik haar leuk vond, alleen kreeg ze dit te horen van een vriend van mij in opdracht van mij. Tot op de dag van vandaag heb ik daar nog spijt van, maar goed die tijd krijg ik niet meer terug. Dat realiseerde ik mij vandaag maar weer al te goed. Want met dat in het achterhoofd verstuurde ik de kaart naar haar en verwachte ik eigenlijk geen goed nieuws, niet dat nieuws waar ik al twee jaar van droom.

Toch was er het sprankje hoop waar ik al twee jaar mee rondliep, maar deze actie was alleen maar bedoeld om haar zien te vergeten. In ieder geval mijn gevoelens die ik heb voor haar, dat zal zwaar zijn maar dit is dan ook echt het laatste wat ik probeer. En jawel, vandaag kreeg ik te horen wat ik al twee jaar weet. Het deert me niet, ik kan het nu eindelijk achter me laten. Eindelijk heb ik het zelf kunnen zeggen (technisch gezien schrijven) en daar ben ik blij om, want dan voelt het antwoord ook persoonlijker. Nu kan ik dus mijn blik naar de toekomst richten en hoef ik niet meer te teren op de oude dagen die ik graag terug zou willen.

Mocht er iemand een tijdmachine hebben, mag ik die dan lenen? Dan ga ik terug in de tijd, dan zet ik de machine op het jaar 2008 en doe ik wat ik beter had moeten doen. Het zelf moeten zeggen, niet in opdracht van iemand anders, of nog beter had ik het voor mezelf moeten houden. Maar goed, wat geld voor mijn gevoelens voor haar, geld ook voor deze gedachte, die moet ik vergeten. Laat ik dat dan op deze manier doen.

Dit artikel delen

Over de auteur