1. Wat nou 'Must -play: Syobon Action 2'?

Wat nou 'Must -play: Syobon Action 2'?

Afgelopen zondag plaatste goede vriend Joentje het Liemlicht een weblog over Syobon Action 2. Niets mis mee, iedereen moet namelijk weten hoe awesome de beste mario kloon evahr is, maar toch klopte er iets niet. Zo had Joentje het voornamelijk over Syobon Action 2, terwijl Syobon Action 1 veel beter is.

Hoewel de levels van Syobon Action 1 in Syobon Action 2 zitten, zijn de extra levels meer van het niveau "I wanna be the guy". En iedereen weet dat "I wanna be the guy" erger is dan The Naked Brothers Band. Behalve voor Joentje Limelight, die vind de NBB dus awesome. Idioot dat het is.

Maar waarom zijn de levels van Syobon Action dan zoveel meer awesome dan die van Syobon Action 2? Simpel, je wordt niet echt zwaar genaaid. Nu wordt je wel genaaid, maar kan je er nog om lachen, omdat het te vaag is hoe je wordt genaaid. Opeens afgeschoten worden door de eindvlag? Ik lachte. Voorbij de eindvlag komen en dan een vijandje op je hoofd gedumpt krijgen? Ik lachte harder. Een ondergronds level, waarbij het stukje grond waarop je land gelijk wegzakt? Ik glimlachte. Een vriend die genaaid wordt door Syobon Action? Ik lachte terwijl ik over de grond rolde van het lachen.

In Syobon Action 2 zitten ook naaistukjes. Maar geen naaistukjes die een glimlach op m'n gezicht wisten te toveren. Waar in Syobon Action de grens werd opgezocht, maar nauwelijks werd overschreden, zitten de naaistukjes in Syobon Action 2 constant over de grens. Ze zijn als een vmbo praktijk patsertje, namelijk heel kut, niets toevoegend en niet grappig. En dat is nou het sterke van Syobon Action, het is kut, niets toevoegend en wel grappig. En daarom is Syobon Action 2 kut.

En omdat Joentje afsloot met een filmpje, sluit ik ook maar af met een filmpje. Maar dan met een vage falende mash-up van 8-bit Muse en Mark Gormley eronder. Want echte ekte mannen luisteren dat, en niet naar Party Hard. Fuck jou joentje, fuck jou.

Dit artikel delen

Over de auteur