1. De teloorgang van de held

De teloorgang van de held

Gamepersonages zijn soms erg onvoorspelbaar. Waar de ene het heel erg lang uithoudt, is de andere na een paar spellen alweer vergeten. Vooral de laatste tijd komen dit soort dingen weer terug in de media, en vaak met een zekere blauwe egel in de hoofdrol…

Ja, Sonic komt de laatste tijd vaak in het nieuws als het op dit soort dingen aankomt. Door alle middelmatige spellen die Sega de laatste tijd heeft uitgebracht is hij zijn glans volledig verloren. Sega probeerde vernieuwend te zijn, maar de fans wouden Sonic alleen door het beeld zien sprinten en niet dat ie ineens in een weerwolf kan veranderen ofzo. Ik ben het daar eigenlijk wel mee eens, Sonic is en blijft Sonic en hoeft niet eens een weerwolf te worden of met een zwaard te gaan vechten. Nee, wat mij eerder opvalt is dat het alleen Sonic is die in de media wordt genoemd. De laatste paar jaar zijn er namelijk een hoop personages hun glans verloren, maar hoe zou dat toch kunnen? Waarom houdt het ene personage het wel vol, en het andere niet?

Ontwikkelaars gaan meestal de fout in door het personage in de game iets heel anders te laten doen dan waarvoor hij bedoelt is. Zie Sonic. Maar behalve Sonic zijn er nog wel meer personages te vinden die zo ten onder zijn gegaan. Wat dacht je van onze arm- en beenloze vriend? Iedereen met een Playstation 1 of N64 zal hem ongetwijfeld kennen. Rayman en Rayman 2: The Great Escape waren beide namelijk prachtig. Vooral Rayman 2 is zwaar underrated en kon zich makkelijk meten met toppers als Banjo-Kazooie of Super Mario 64. Rayman is daarom zelfs een tijdje het boegbeeld van Ubisoft geweest. En waarom ook niet, de spellen dropen van de kwaliteit!

Rayman 2 is misschien wel één van de beste platformers ooit gemaakt, jammer dat hier nooit meer een vervolg op zal verschijnen.

Maar, met Rayman 3 gingen ze al een beetje de mist in. Reden? Ze wouden teveel met Rayman doen, waardoor het spel een stuk minder werd. Iedereen wachtte op een waardig vervolg op The Great Escape maar ze kregen een soort ADHD versie van Rayman waar niemand op zat te wachten. En met het volgende deel, Raving Rabbids, was het doek al helemaal gevallen voor Rayman. Dit was gewoon een minigame compilatie, en had niks meer met platformen te maken. Het erge was ook nog dat niet Rayman, maar de Rabbids de hoofdrol speelden. Daarna is er nooit meer een game van Rayman verschenen, en dat is mijn opinie best jammer. Het mannetje had namelijk best de potentie om een waardige gameheld te worden.

En zo zijn er wel meer die daar potentie toe hadden. Maar na wat onderzoek kwam ik erachter dat dit zeker niet de enige reden is. Gamehelden als Spyro en Crash Bandicoot zijn ook sinds de vorige generatie consoles ten onder gegaan, en dat kwam niet door de oorspronkelijke ontwikkelaar…

De Playstation 1 was een mooie tijd voor nieuwe platformhelden. Naast Rayman stalen ook Spyro en Crash Bandicoot de show. De games die respectievelijk door Insomniac en Naughty Dog werden gemaakt, behoorden zeker tot de besten op de PSX. Na drie geweldige games van beide series en in Crash’ geval ook nog een geslaagde racer was het vierde deel ineens dramatisch slecht… Ik begreep in eerste instantie niet hoe dat had kunnen gebeuren, was de ontwikkelaar het opeens verleerd? Maar na die slechte game volgde er nog één, en nog één… Ook leken de games steeds meer voor een jonger publiek te worden gemaakt. Ik miste de humor en vooral de geweldige gameplay uit de delen op de PSX. Maar wat bleek? Na die drie succesvolle delen hadden Insomniac en Naughty Dog de licentie verkocht aan Vivendi, en die kon er blijkbaar niet goed mee om gaan. Tragisch, het is net alsof Nintendo de Super Mario licentie ineens weggeeft aan een andere ontwikkelaar.

Spyro: Enter the Dragonfly was rampzalig en kon zich totaal niet meten met zijn voorgangers

Zo zijn er nog wel meer series te bedenken die lang niet meer zo populair zijn als vroeger. Series als Tomb Raider en Duke Nukem hebben ook al een hele tijd hun glans verloren (alhoewel dat laatste deel van Tomb Raider best goed was). Daar tegenover staan dan weer series die het jaren en jaren kunnen volhouden. Denk aan Zelda, Mario en Final Fantasy. De spellen staan bekend om hun tijdloze gameplay, die dan ook letterlijk tijdloos is. Je raakt er niet op uitgekeken. Maar waarom?

Ik denk dat het antwoord eigenlijk heel simpel is. Mensen zitten niet te wachten op vernieuwing. Mensen willen gewoon een spel die min of meer gelijkwaardig is aan hun voorganger. We willen geen rare dingen zien, zoals Sonic die een weerwolf verandert. En we willen ook niet dat populaire licenties ineens van ontwikkelaar veranderen, zodat de hoge kwaliteit niet kan worden vastgehouden. Never change a winning team zegt men wel eens. En weet je wat? Ik geef die mensen helemaal gelijk. Stel je voor dat Mario ineens een geweer in zijn handen krijgt gedrukt en er flink op los mag schieten… Nee, laat die vernieuwingen maar over aan nieuwe series, en laat de reeds bestaande maar lekker doen waar ze goed in zijn.

Dit artikel delen

Over de auteur