1. --Hoe haar wijnglas brak-- Hoofdstuk 1: De nieuwe woning

--Hoe haar wijnglas brak-- Hoofdstuk 1: De nieuwe woning

Ik ben een hele lange tijd niet op Insidegamer actief geweest omdat ik de tijd nodig had om te herstellen. Herstellen van een gevecht dat ik bijna verloren had. Ik ben gelukkig op tijd weggevlucht van de ellende dat mij in zijn greep hield. Enkele zullen misschien mijn weblogs nog wel herinneren waarin ik praatte over mijn ervaringen van vroeger. Ik heb de draad weer opgepakt maar ben wel over nieuw begonnen met het schrijven van het verhaal, zodat er toch een logische volgorde inkomt. Alle kritiek op het verhaal is welkom. Alle kritiek op de grammatica alleen nog maar meer omdat ik nog een lange weg heb te gaan om dat te perfectioneren. Ik hoop dat jullie het wat vinden en ik ben benieuwd naar jullie reacties. Ik zal proberen elke week een hoofdstuk te plaatsen.

-Danny-

De nieuwe woning

Het gebouw was ongeveer achttien meter hoog. De bruine bakstenen hadden iets kil en ongezellig over zich. De uitstraling voelde niet prettig, dit had hoogstwaarschijnlijk ook te maken met het idee van verhuizen wat mij totaal niet aanstond. Ik was rond de tien jaar oud. Ik was redelijk gezet voor mijn leeftijd en ik was een terug getrokken jongen. Mijn ogen flitste langs het gebouw terwijl ik in mezelf afvroeg of het echt nodig was om te verhuizen. Achter me hoorde ik een deur dichtslaan. Ik draaide me om en een vrouw met een redelijk slanke taille, bruin haar en grijze ogen kwam achter me staan. Terwijl haar ogen langs het gebouw gleden ging de deur van de bestuurderskant open. Een lange slungelige man met bruin haar, een dikke snor en grote jampotglazen op zijn neus stapte uit de auto. Ik wendde mijn blik van hun af zodat ze niet zouden kunnen zien met wat voor “niet-vriendelijke” uitdrukking ik naar de man keek. “Nou Danny” zei de vrouw opgetogen en wierp een blik op mijn gezicht. ”Dit wordt ons nieuwe stekkie” zei de vrouw met een glinstering in haar ogen, maar ik kon en wou niet mee genieten met haar vreugde. Ik vond het idee van een nieuwe woning al afschuwelijk, maar ik vond het nog erger hier te gaan wonen terwijl ons gezin verscheurd was en niet meer bij elkaar kon zijn. Maar ik zag dat mijn moeder er met volle teugen van genoot dat ze opnieuw kon beginnen. “Hans, jij hebt de sleutel hè!” vroeg ze op een vriendelijke maar toch bedrukkende toon. “Ja, ik heb ze hier” zei hij met een zware stem en hij pakte de sleutels uit zijn jack. Mijn moeder pakte de sleutels uit zijn hand en liep naar de ingang van het flatgebouw. Ze deed de deur open en we liepen met zijn drieën naar binnen. We bevonden ons in een trappenhuis, die in mijn ogen erg stoffig en oud was. “Ons huisje is op de volgende verdieping, nummertje zestien” zei ze ingetogen en ze liep voor ons uit de trap op. Mijn moeder stopte de sleutel in het sleutelgat en deed vervolgens de deur open.

Ik keek een lege gang in, waarvan de muren bedekt waren met behang dat hier en daar los hing. Een patroon van bloemetjes was te zien op het behang. De gang was ongeveer zes a zeven meter lang en er grensde vier kamers aan, drie slaapkamers en een woonkamer. Bij het begin van de gang kon je de hoek om naar rechts en dan kwam je bij de badkamer, de wc en de keuken terecht. “Dat wordt jouw slaapkamer” zei mijn moeder vol trots terwijl ze naar een kamer wees die het dichts bij woonkamer lag. Ik knikte en toverde een glimlachje tevoorschijn. “Wanneer beginnen jij en Dennis met het behangen en het laminaat leggen in de woonkamer?” vroeg mijn moeder terwijl ze aandachtig rondkeek. “Dennis begint woensdag met het behangen en ik begin donderdag met het laminaat leggen” mompelde Hans. Mijn moeder en Hans liepen door naar de woonkamer. Ik bleef nog even staan om alles te bestuderen en in me op te nemen. Toen ik de kamer in kwam lopen waren Hans en mijn moeder op het balkon aan het praten over de inrichting en hoe ze dat ging aanpakken. Opeens wisselde het gesprek van onderwerp toen Hans vroeg:” waar gaat Erik eigenlijk wonen?”. “Hier bij mij” antwoordde mijn moeder rustig. “En Dennis dan, woont hij dan helemaal alleen?” vroeg ik verbaasd aan haar terwijl ik haar aankeek. “Ja ik denk het wel. Het is in ieder geval niet mijn verantwoordelijkheid” antwoordde ze bits. “Maar zien Erik en ik hem dan nog wel?” vroeg ik een beetje radeloos. “Erik mag in de weekenden naar Dennis toe, het is tenslotte zijn biologische vader. Maar jij mag ook mee als je dat wil” antwoordde mijn moeder met een glimlach. Het rusteloze gevoel kroop voor een merendeel mijn lichaam uit. Mijn moeder en Hans gingen verder met plannen van enkele zaken die nog moesten gebeuren, ze liepen rustig richting keuken terwijl ik naar het balkon liep. Ik keek naar het uitzicht dat het balkon te bieden had. De straat was erg lang en er grensde een rij flatgebouwtjes aan, ik gokte een stuk of twintig. Aan de andere kant van de straat lag een lang maar niet echt breed park. Het park stond vol bomen waar je niet door heen kon kijken omdat het dicht gegroeid was. Ik zuchtte terwijl ik rond keek en vroeg me af of Sprengenparklaan echt mijn nieuwe thuis zou worden.

Dit artikel delen

Over de auteur